De jongen die aan zijn moeder dacht. ( deel 4 nacht )

IMG_0832

Foto: Donkere dagen voor de kerst. ( Zilvertje )

De jongen die aan zijn moeder dacht. ( deel 4 nacht )

Mama maakt van zilverpapier kleine glaasjes, ze draait de kelk om haar mooie dunne pink en de steeltjes en de voetjes tovert ze uit wat er eerst onder hing. Ze zingt van: Herders hij is geboren in het midden van de nacht en de glaasjes komen in de stal te staan en hij de jongen die aan zijn moeder dacht, probeert heel geduldig moeder na te doen. Ze aait hem liefdevol over zijn zachte haren en nu hier in de nacht in zijn benauwde cel, voelt hij die aanraking van mama net zo heerlijk door zijn lijf stromen als toen………

Zachtjes begint hij te zingen: in het midden van de nacht, die zolang was….. hoe ging het nauw verder? De steken in zijn voeten, auw, wat deed het gemeen pijn, hij was in glas getrapt en het was gaan ontsteken en behoorlijk opgezwollen en zonder de stevigheid en afknelling van een schoen kon hij geen stap doen. NIET aan denken, denken aan moeder. Hoe ze zachtjes met haar ruisende rok naar de keuken liep, de ribben omdraaide, afval van de slager, maar moeder liet ze een dag lang in een sausje staan, van abrikozenjam, drank, ketjap, en nog veel meer van die dingen die hij vaak op mama’s aanrecht zag staan. Moeder maakte van afval de lekkerste dingen, ze noemde ze: spaarribben en ze deed ze na de sausbehandeling in de oven, en bleef ze wel twee uur overgieten met de saus waarin ze hadden liggen zwemmen.

Hij likte aan zijn lippen, de smaak zat in zijn mond, de geur in zijn neus en hij zag hoe moeder met de hete dampende schaal spaarribben binnenkwam, met een plechtig gebaar plaatste ze de schaal in het midden van de tafel, gaf hem er geroosterd brood bij met knoflooksaus en op elk botje bleef hij net zo lang zuigen en proeven, tot hij niks meer kon ontwaren van wat eerst zo hemels was.

Dan kwam er ijs op tafel, ijs van bevroren water, met mooie kleuren limonade. De hete smaak van de spaarribben verdween en koel en fris werd zijn hele hoofd en dan dacht hij altijd aan een slee in de sneeuw. Mama had hem vaak voorgelezen van Hanze, een jongen die ver weg in Sneeuwland woonde en altijd met de slee naar school ging en vanaf zijn huis, zo de berg afgleed, bijna het klaslokaal in. Als moeder dat voorlas, dan zat hij op de slee en voelde hij het opspatten en de kriebels in zijn buik, net als nu.

Niet denken aan de pijn, niet aan de pijn in de voeten en niet in zijn maag, daar dicht bij zijn hart, niet denken aan vader, maar aan moeder, dat gaf lucht en leven……..

Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De jongen die aan zijn moeder dacht. ( deel 4 nacht )

  1. Spaarribben; wat een mooi woord.
    Maar nog mooier hoe jij beschrijft hoe er van deze spaarribben genoten wordt.
    Ik wens jullie een gelukkige decembermaand toe.
    Vriendelijke groet,

  2. logbankje zegt:

    Een lieve zorzame moeder, die nog nooit bij de voedselbank was geweest.
    Zo haal je de zorgen bij je kind weg, door aan te raken, aandacht en voorlezen. Hans

  3. Dirk zegt:

    Mooi,
    Deze jongen had een warme jeugd ondanks alles.

  4. en naast de jeugd, de kracht en troost van een levendige herinnering.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s