De jongen die aan zijn moeder dacht. ( vuur tussen de billen 1 )

IMG_0419

De jongen die aan zijn moeder dacht. ( vuur tussen de billen )

Hij weet nog hoe hij bij mama achter op de fiets zat, zijn warme lijfje bruin gebrand door de zon, mama die niet de trappers beroerde, omdat ze van het duin af reden en dat ging zo snel, dat hij het in zijn buik had gevoeld, elke keer als ze dit tochtje maakten. Hoe hij dan nog de zee voelde knabbelen aan zijn kleine voetjes en mama maar zong van Dudeljooooo……

Het thuiskomen, mama maakte dan lekkere broodjes en zette de kip in de oven en de geuren die door het huis dansten waren zo heerlijk, dat hij steeds slikte om al zijn speeksel weg te werken.

Steeds als hij intens verdrietig was, of boos, dan probeerde hij aan vroeger te denken, vroeger voor het noodlot toesloeg, vroeger toen het leven nog zo heerlijk veilig was en hij met zo veel liefde werd gekoesterd.

Dit terug naar vroeger hielp altijd, met een gelukzalig gevoel viel hij dan in slaap. Hij had het geleerd van zijn psychiater de heer Long Wok.

22.30 uur, de cellen gingen op slot. Hij maakte het liever niet mee, het gaf hem een benauwd gevoel, op zijn kamer te zijn met de deur op slot, het personeel ging dan naar huis en hij kon alleen in geval van nood bellen, maar dat hadden ze niet graag, want in de nacht was er maar weinig personeel en hij had wel eens gehoord dat er veel werk was. Voor de hele instelling werden medicijnen uitgezet, zaken bijgehouden, en altijd waren er nieuwe opnames, vooral in de nacht, want in de nacht gebeuren er vaak heftige dingen, daar wist hij alles van.

Naast hem hoorde hij Wilco gillen, Wilco was een jaar of dertig, was vooral in de nacht onrustig, dan gilde hij en bonkte met zijn schoenen op de celdeur en soms stak hij de boel in de fik. Niet dat hij vuur mocht hebben in zijn cel, maar onder het koffiedrinken of luchten, gapte hij wel eens aanstekers en duwde die in zijn kont………

Hij de jongen die zo graag aan zijn moeder dacht, keek uit het dikke raam, in de verte zag hij lichten en een soort van haven, hij sloot zijn ogen en bedacht dat hij deze nacht kapitein was op een groot zeilschip en binnen het kwartier sliep hij als een roos.

Zilvertje.

Foto: Zilvertje, het Kruisbergstrand.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op De jongen die aan zijn moeder dacht. ( vuur tussen de billen 1 )

  1. Dirk zegt:

    Prachtig Zilvertje.

  2. Hans zegt:

    herinneringen geven je op moeilijke momenten kracht en geduld.
    De nacht is niet altijd een feest, het duister trekt aan een mens. Hans

    Ot. Je verzoekje ligt op de Bank voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://logbankje.nl

  3. Lehti Paul zegt:

    Heb hier voor het eerst gegrasduind tussen je vele logjes/foto’s/gedichten en ik moet zeggen…het beviel me prima, smaakte naar meer. Jammer dat het bedtijd is. Ik kan hier nog wel even zoet zijn. Succes met moeders, zoon, ziekhuizen …en jezelf.

  4. Zilvertje, wat beschrijf je het weer mooi. Vroeger was het zo veilig, bij moeder of vader achterop. \\\\je had nog geen zorgen, maar moeder en vader wel.

  5. fulpsvalstar zegt:

    Jimmeg, mens, wat kan jij allemachtig mooi schrijven!

  6. Zilvertje zegt:

    Dankjewel, Sandra, ik heb net een nieuw stukje geschreven, eindelijk weer een beetje tijd voor mezelf, maar daarna snel slapen, de afgelopen weken zijn bij mij ingeslagen als een bom, zo moe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s