Mijn nichtje na de transplantatie.

phpThumb_generated_thumbnail

Mijn nichtje na de transplantatie.

Vandaag was het dan eindelijk zo voor. Voor het eerst ging ik mijn nichtje zien. Mogelijk heb ik haar ooit als kind gezien, maar dat weer ik niet meer. Vrijdag heeft ze de nier van haar dochter gekregen en haar dochter is al thuis. Via de verpleegkundige van het AMC hadden we contact, want ik ben geen contactpersoon en mag dus niks vragen. Maar de verpleegkundige had mijn groeten overgebracht en Cora de vraag gesteld, wanneer ik haar kon bezoeken. En vandaag was het dan zo ver

Op een klein kamertje zat mijn nicht in haar bed, ze had de ogen van mijn tante die overleden is, van mijn vader en mijn oma, lieve ogen en mijn nicht vond ik ook lief. Ik voelde dadelijk dat er eigen volk bij me was.

We hebben elkaar leren kennen via via, op Hyves en daar mailen we af en toe met elkaar. Dit jaar hoorde ik van haar dat er een nier voor haar gezocht werd. Ik heb toen dadelijk met mijn dochter afgesproken dat als die niet gevonden werd in haar familie, ik me zou aanmelden, want ook al kenden we elkaar niet, ik wil mijn nicht wel helpen. Maar gelukkig heeft haar dochter haar nier afgestaan en bleef het mij bespaard. Door haar ziek worden voelde ik ook een klok tikken, wilde ik haar zien, dan moesten we actie ondernemen, dan moesten we verder gaan dan mailen alleen.

We hebben drie kwartier zitten praten, te lang, maar ook weer te kort, ik moest me echt losrukken. Maar verstandig zijn, ze is nu nog zo teer na deze zware operatie. Ik heb aan haar overgelaten of ze me weer wil zien. Onze familie had geheimen, wij kennen ze niet, maar dat werkt toch weer door bij de overblijvers.

Maar of er nu wel of niks meer van komt, ik heb haar lieve gezicht in mijn geheugen geprent, ik heb me gelaafd aan haar persoonlijkheid en ik weet dat ze er is en dat ze dapper is en mijn vader die gister zijn 14de sterfdag beleefde zag ik op een wolk tevreden lachen, ja, het kan niet, maar dat zag ik in mijn gedachten, hij genoot en dat heb ik ook gedaan.

Op de terugweg heb ik nog de dierenambulance laten bellen voor een onwijs grote zwarte vogel die op de weg zat, hij kon niet meer vliegen. Vleugels lagen helemaal uitgespreid over bijna de hele weg. Ik bleef er bij om hem en fietsers te beschermen, zodat er geen ongelukken zouden gebeuren, want je zag hem haast niet, hij viel weg tegen de kleur van het asfalt. Terwijl er gebeld werd en ik hulp zocht, was hij weg, heel gek, want hij leefde nog maar net aan.

We waren allemaal verbaasd. ( een teken uit de hemel? )

Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Mijn nichtje na de transplantatie.

  1. Selma zegt:

    Wat een ontroerend verslag.
    Ja, vogels zijn vanouds tekens uit de hemel, maar ze staan ook symbool voor de ziel…

  2. ja Zilvertje, zo is het leven.

  3. Zilvertje zegt:

    Selma, ja, het was ook zo bijzonder. Apart he van die vogel, echt zo groot, zo zwart en alleen het kopje bewoog nog, de vogel was helemaal door het gestel gezakt, kon geen kant op, ik fietste er langs en zag het, de vogel bleef gewoon zitten en keek zo lief en bijna smekend en even daarna toen we alles geregeld hadden, was de vogel weg, ik heb nog overal gezocht, zo apart.

    Volgens mij heb ik jouw bunker op tv gezien, die is helemaal mooi gemaakt voor vrijdag, als het dezelfde is, zag er zo spannend uit. ( TVNH )

  4. Dirk zegt:

    Hopelijk houden jullie contact.

  5. Hans zegt:

    Een blij verhaal, je nicht heeft een positieve toekomst voor zich.
    Denk dat jullie dat samen moeten blijven delen, wat geweest is geweest.
    Het leven is net als de vogel als je denkt ik kan niet meer, krijg je toch weer kracht op te vliegen. Hans

  6. Mooi, dat van die vogel. Ik hoop ook altijd op dit soort tekens. Je weet ten slotte maar nooit. Zou leuk zijn als jullie contact hielden, jij en je nicht. Familie is soms toch wel belangrijk. En leuk!

    • Zilvertje zegt:

      Als je bijna niemand hebt, is je verleden ook weg, die drie kwartier hebben we het over zaken gehad, die alleen een nichtje kan weten, de lang vervlogen tijd, het erf bij oma, hoe lief oma was, de liefde van de broers onderling, haar vader mijn vader, ja, dat was zalig. Ik hoop het ook, dat ze bij me blijft, al is het maar heel af en toe, dat zal al geweldig zijn.

      Ja, die dingen die wel uit het hiernamaals lijken te komen, zo apart.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s