Zal je op me wachten?

soulmates

Zal je op me wachten?

Hij kende haar al zijn leven lang, Popke noemde men haar, om de lijst van zwarte krullen die om haar lieve gezichtje neerhing. Ze was vrolijk en braaf en hij was haar buurjongen, vijf jaar ouder, hij kende haar al als baby, zo een schattige mollige hoop, met worstenpootjes en een lach die niet meer stopte als ze eenmaal begon, hij zuchtte nog eens diep. Dat vrolijke bleef.

Op de middelbare school was ze hèt meisje, maar zelf had ze dat niet door, ze was te druk met muziek, met talen, met de natuur en haar vriendinnen. Ze vonden elkaar als geliefden, in de natuur. Op een dag stond ze met een lekke band midden in de polder, hij kwam net van het eiland, waar de zeeverkenners een boerderij hadden en waar de zeeverkenners in de weekenden en vakanties naar hartenlust konden zeilen en zwemmen.

Hij plakte haar band, nam haar mee naar het dorp en binnen enkele weken waren het de dikste vrienden ooit. Hij was afgestudeerd en Popke moest nog wat jaren, maar de belofte was gemaakt op het strand, na haar studie zouden ze een wereldreis maken en daarna trouwen.

Het waren geweldige, gelukkige jaren, liefde, geluk, gezin en ontplooiing, maar al vroeg gingen de kinderen uit huis, ook studeren. Wat waren het trotse ouders en wat was het nest leeg, maar nu zouden ze wel weer meer tijd hebben voor elkaar, alleen er was iets veranderd. Steeds vaker had Popke momenten dat ze zich afsloot voor hem, lang voor de spiegel stond en er bijna in leek te verdwijnen en dat werd erger en erger en het ging ineens zo hard. Popke was nog maar net vijftig en was al bijna niet meer thuis te handhaven, ze sloeg, ze gilde en at niet meer en soms, heel soms had ze nog een helder moment….

Dan zaten ze samen op de bank, dan had ze even haar eigen vertrouwde gezichtje terug, dan hielden ze elkaar zo stijf vast, alsof het laatste uur geslagen was. Dan vertelde ze hoe ze zichzelf kwijtraakte, vaak leefde in een mist en dat ze echt niet wist wat ze moest doen, wie ze was en steeds vaker kwam dat voor, ze vertelde dat er te weinig momenten waren dat ze nog dingen herkende, dat ze bang was, ja, zo bang en dat ze haast niet gewoon kon denken, ze begon met denken en dan was het weg… weg, …. weg, ……

Iemand gumt me uit, zuchtte ze, maar ik ben nog niet klaar met jou en met de kinderen en met genieten van het leven…. als er toch een leven hierna komt, wil je dan met me verder gaan? Als ik weer gewoon ben? Wil je op me wachten?

De tranen drupten op hun ineen gestrengelde handen, ja, ja, ja, lieverd, zei hij zachtjes en keek haar diep in de ogen… maar het moment was al voorbij, er zat alweer hardheid in haar blik een eindeloze eenzaamheid en verloren, ja, zo verloren en verdwaald was ze, zijn lieve Popke…..

Zilvertje.

Bron: Zilvertjes verhalen uit: Liefde liefde en nog eens liefde.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Zal je op me wachten?

  1. Wat heftig, wat mooi en verdrietig te gelijk.
    Dank dat je dit wilde delen… Liefs!

  2. Dirk zegt:

    Heel mooi wat een intens verhaal.
    Wat zou er toch in de gedachten om gaan van iemand die gaat vergeten en dan soms weer een helder moment krijgt?
    De mens wil nu naar mars maar hiervoor is nog steeds geen pilletje voor althans geen goede.
    En ja het wachten op iemand kan toch wel heel mooi zijn.

    • Zilvertje zegt:

      Dat beseffen, dat is heel erg en de momenten dat je weet, dat je het verkeerde zegt, dat je afwijkt van de norm en later het niet begrepen worden, je zoekt je moeder terwijl ze al jaren dood is en de mensen om je heen zeggen dan, maar ze is dood en dan nog verdrietiger worden omdat je dat niet wist, ja, het is zo triest, ik heb het jarenlang gezien, in al zijn gradaties, maar heel ver heen, is het gelukkig allemaal vergeten, maar dan is het alleen in bed liggen, of liggen in een stoel en gevoed worden en weer uitscheiden.

      Er zijn wel wat antwoorden, maar dan verdient niemand er aan.

  3. “Soms is liefde eeuwig” (de titel van een docu over Leo en Tineke Vroman) kwam in me op bij het lezen van je mooi geschreven blog over zijn compassie en haar demonische ziekte.
    Je hoopt dat maar, meer kun je niet.
    “Iemand gumt me uit”, treffend en zo mooi ‘gezegd’.
    Het geeft een beetje troost dat de aftakeling ook een bron is voor literatuur.
    Dat heeft Bernlef al bewezen met Hersenschimmen.

    • Zilvertje zegt:

      Ja, Bernlef, het wonderbaarlijke is, dat hij volgens mij weinig van de ziekte wist, maar het verbluffend goed wist te verwoorden in zijn mooie boek.

      Al heel jong kwam in door mijn werk in deze wereld, ik wist niet wat ik meemaakte. Dames zo dun die in de prullenbak zaten en er met hun benen vaart mee maakten en zo door de gang tuften, mensen die van de planten aten en bezoek dat verstikte in het verdriet, mensen nog soms zo jong, ik heb in die tijd verhalen voor mijn leven opgespaard, al die indrukken, al die mensen, al die liefde, ja, want dat heb ik altijd wel gedaan, ik heb ze met heel veel liefde verpleegd, dat is niet de makkelijkste weg, maar wel de meest waardevolle, daar kan ik nog op teren.

      Mensen die zoekraakten en die we bv terugvonden in de waszakkenwagentjes. Ik ben toen veiligheidsprotocollen gaan maken, jaren zeventig, het is nog een van mijn stokpaardjes.

      En nu weer naar de keuken, vandaag oer-Hollandse zuurkool met bal en worst.

    • Zilvertje zegt:

      Ik zag van de week eens kijken of ik je docu kan vinden, soms staan dingen nog op uitzending gemist.

  4. Terrebel zegt:

    Trieste momenten zijn dat. Maar eigenlijk ook wel mooi.

  5. Dit doet pijn, het zou niet moeten kunnen.

  6. Heel mooi, zilver.
    Zuiver, vanuit het hart geschreven.
    Groetje

  7. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Wat heb je dit mooi verwoord Zilvertje. ‘Iemand gumt me uit’ – prachtzin en zo is het ook natuurlijk. Het is hard soms.

  8. Hans zegt:

    Herken je verhaal Zilvertje, dementie discrimineerd niet en let niet op leeftijd.
    Vanmiddag geluisterd naar Radio 5 Nostalgia stond in het teken van dementie. De zender haakt aan bij de landelijke Campagneweek DementieEnDan. De aandacht gaat uit naar wat nog wél kan voor iemand met dementie en wat muziek doet met mensen met geheugenverlies. Hans

  9. cheet zegt:

    De zin> iemand gumt me uit , verwoord in 1x het gevoel…………
    ontzettend intens geschreven en brengt hopelijk ook duidelijkheid.
    De dag van de eenzaamheid is helaas in meerdere gevallen toepasbaar.
    Dank je voor het met ons delen.

  10. fulpsvalstar zegt:

    Ongelofelijk mooi verwoord, ik ben er even stil van.

  11. Hans zegt:

    Zo is de liefde, geeft zoveel geluk. Hans

  12. Lief beschreven.
    Vriendelijke zondaggroet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s