Muziek van schelpen en zee. ( donderdag )

IMG01268-20130908-1646

Muziek van schelpen en zee. ( donderdag )

Deze keer was de hoeveelheid schelpen aan zee verrassend, bergen en bergen, maar mooier dan de aanblik was de klank die het maakte als een golf de schelpen beroerde, geen muziek kan mooier zijn dan dit oergeluid, rustgevend en puur, bij mij zakten de schouders en ontsnapte een zucht. De duinen en de bossen waren bijna leeg aan recreanten, minder wind dan de vorige keer, op het strand slechts vijf fietsen in de rekken, waarvan een met lekke band, die staat er al vanaf de zomer.

De weg naar zee toe, was een weg vol boeketten met paarse en rode bloemen, geweldig groot, dik en hoog, het bloeide allemaal bij de sloten tussen fietspad en spoorbaan. Opvallend ook dat op zo een droog en naar stuk als de rails, prachtige bloemen kunnen bloeien, bossen vol gele bloemen tussen de rails van Krommenie tot waar ik de spoorlijn heb gevolgd.

Daar waar ooit veel water naar de zee liep, het vlakke land vlak voor de duinen, een nog grotere bloementuin. Ik ken de namen niet, maar de bloemen waren prachtig. De kleuren een feest voor het oog, paars, rood, geel wit, lila en zelfs oranje. Er was een plant bij die had bloemen als witte windmolens, zo mooi, dit had ik nog nooit eerder gezien.

Het Oerij dat zo geweldig tot mijn verbeelding spreekt, dat raadsel heb ik deze zomer kunnen oplossen samen met alle kennisborden die in het waterleiding gebied staan, samen met mijn boeken over dit onderwerp. Nu weet ik waar het lag, waarom het dichtslibde en waarom het me zo betovert. De naam van mijn geboorteplaats, Krommenie, vroeger was vaak een ie een ij en de naam die mijn geboorteplaats eerst had was Crommenije is kromme ij, Krommenie is een aftakking van het Oerij. En na het bestuderen van allemaal kaarten is dat heel goed te zien, het verklaart ook al het water in de omgeving. Het verklaart ook mijn honger naar het IJ, het Oerij woont in mij. Nu begrijp ik ook de heimwee naar dit gebied dat in mijn woont. Steeds als ook maar even de tijd het toelaat, ik de weilanden wil zien, de bossen de duinen, kijken hoe de zee er bij ligt en wat er aanspoelde.

Hoeveel voorouders van mij hebben wel niet al die wegen bewandeld die ik nu kies, vechten tegen de wind en het klotsende, opkomende water, grond bewerken en dieren houden, ik voel alweer een vervolgverhaal opkomen.

De zee bij Heemskerk was rustiger dan maandag, ik was vroeg, het was net na eb, de zee lag ver en grijs, licht golvend te wachten op de volgende aanval op het strand. Meeuwen met flinke krabben in de bek. Een nog kleiner strandpaviljoen en de stoelen die eerst in de zee stonden, waren nu weer aan land, hoog opgestapeld, klaar voor vervoer.

Op de terugweg, dacht ik dat ik het niet goed zag, bij het weiland vlak voor een kleine spoorwegovergang zag ik een koe aan de verkeerde kant van de sloot. Met de wind in de rug was ik er sneller dan je zo verwachten van zo een oude tante als ik. En ja, ik had het goed gezien, een jonge koe, een kalf liep op de weg, hoe kwam die hier nou? Twee meiden van de puberleeftijd kwamen op de fiets aan, gillend, want ja, ook al is het niet een volwassen koe, het is me wel een aanblik op zo een klein smal landweggetje. Met mijn vinger op de lippen maande ik hen tot rust. We moesten snel handelen en de koe niet bang maken. Alsof de duivel op mijn hielen zat, zo snel fietste ik naar de eerste boerderij. Mijn angst overwinnend voor loslopende honden riep ik de boer en vroeg of zijn koeien op het land daar, en wees met mijn vinger de richting aan net voorbij de spoorbaan waar de koe was losgebroken, van hem waren.

Het was niet zijn koe, maar hij belde dadelijk de boer van wie het beestje wel was en ging hulp halen, hij begreep de noodzaak, de koe bij de spoorbaan, zou rampzalige gevolgen kunnen hebben.

Blij fietste ik naar huis, het was goed dat ik ondanks de vele zaken die ik aan mijn hoofd had, was gegaan, de zee was mooi, de duinen en de bossen en ik had een goede daad gedaan, hoe klein ook.

Zilvertje.

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Muziek van schelpen en zee. ( donderdag )

  1. Mooi, hoe jij kunt vertellen.

    • Zilvertje zegt:

      Dankjewel, maar het is er ook zo mooi, het is elke keer weer een feest en geeft zoveel kracht, ik ga nu ook weer, ik ga naar Nico aan zee en doe dan gelijk mijn rondje, maar nu voor het eerst met een jas en een broek aan en laarzen. Fijn weekend!

  2. beter dan een yogales, zilver

    • Zilvertje zegt:

      Denk dat de natuur het allerbeste is voor de mens, de geuren, de kleuren, de geluiden. Heb wel eens een uittreksel gelezen over een onderzoek naar depressies, mensen die buiten waren, liefst nog met hun handen in de aarde, knapte sneller op. ( er wel bij bewegen, anders worden we stijf en sloom )

  3. joost tibosch sr zegt:

    “oude tante als ik”? Moest me dwingen om gewoon je mooie tekst te gaan lezen. Zo af en toe kan ik het niet laten complimentjes uit te delen..daar moet je dan wel een tijdje mee toe kunnen!

    • Zilvertje zegt:

      Nou heb ik al van die hoogrodebuitenbloswangen van het fietsen naar Nico aan zee en dan komt dit er bovenop, lief, dankjewel. Deze foto is van zondag, onverwachts, pakte kleine Blanc haar mobiel en drukte af. Nog even dan ben ik jarig, 55, dat is echt een respectabele leeftijd, dat is een oude tante, heus.

  4. Corline zegt:

    O, ja, dat geluid van schelpen door het terugtrekkende water. Op Kreta werd het geluid veroorzaakt door rollende steentjes; ook zo mooi. En dan te bedenken dat dat geluid miljoenen en miljoenen jaren al hetzelfde is. Zo oer!
    Je kunt heerlijk vertellen, Zilver. En trouwens, als jij dat bent, op de foto, zo oud zie je er helemaal niet uit! Ik ga je volgen, als je daar geen bezwaar tegen hebt.

  5. Zilvertje zegt:

    Corline, het is een hemels geluid, ik had het nog nooit eerder gehoord, het voelde zo veilig, zo intens.

    Vaak sta ik ook over de zee te kijken en denk dan eeuwen terug, hoe was het toen, wat dachten de mensen, wat aten ze, hoe zag het er toen uit, en dan de zee in de oorlog, de zee als een vissersvrouw stond te huilen als een schip verging, ja, ik herken dat, mooi. Ook zo een geruststelling, dat later als ik er niet meer ben, het er gewoon nog is, voor mijn kinderen en kleinkinderen.

    Dankjewel, ja, dat ben ik. Leuk dat je me gaat volgen.

  6. Dirk zegt:

    Weer een prachtig verhaal Zilvertje, en wat een leuke foto.
    En inderdaad het geluid van het water over de schelpen is prachtig, je woont ook in een geweldige streek.

    • Zilvertje zegt:

      Dankjewel, was van gister, maar heb het er vandaag pas opgezet, gister druk, druk. Was vandaag bij Nico aan zee, ik moest je hartelijk bedanken voor de mooie kaart.

      Ja, het is hier erg mooi, maar je hebt het mooiste nog niet gezien, dat is in de bossen en in de duinen. Dat is betoverend. ( mijn kruipdoorsluipdoorpaadjes )

      • Dirk zegt:

        Je maakt me wel nieuwsgierig er naar, maar ja wie weet zie ik het nog wel eens.
        Leuk dat hij de kaart mooi vond.

      • Zilvertje zegt:

        Ja, hij was blij!

      • Dirk zegt:

        Vindt het ook leuk dat Blanc de foto maakte.

      • Zilvertje zegt:

        Hoe weet jij dat nou, of had ik dat al verteld, ik ben weer met duizend dingen bezig en zo moe, wil nog ff de liedjes kijken, maar ben zo heerlijk moe door de fietstocht naar Nico en het rondstruinen daar, ik heb gewinkeld in hun eigen winkels, ik heb een prachtige plant voor een euro, een plant die ik altijd al wilde, ik kreeg korting van de jongen die verkocht omdat hij denk ik weet dat ik bij Nico hoor en ja, ik voel me daar natuurlijk bar op me gemak, op mijn oude werkplek, het is net een dorp.

        Ik wil nog ff de liedjes kijken, ff snel afwassen, maar of ik het volhoud? Fijne avond!

  7. Zilvertje zegt:

    Hahahahah, ik had het zelf verteld, ze wordt gelukkig weer de oude. We hebben weer pret.

  8. Selma zegt:

    Wat een mooi en intens persoonlijk blog Zilvertje, en met je foto erbij.
    Tja, al die voorouders, en die wegen die ze gelopen hebben, het land bewerkt, de wateren bevaren en bevist…
    Jij durft wat ik niet zou durven, zo open zijn over oude diepe dingen,

    • Zilvertje zegt:

      Dankjewel Selma en jij durft weer helemaal zo ver op je fiets.

      Ik ben een gelukkig mens wat mezelf betreft, mijn omgeving ligt vaak in puin, maar met mezelf heb ik het zo getroffen, ik ben een tevreden mens en kan me zo goed vermaken, altijd tijd te kort, altijd vragen die ik beantwoord wil hebben en dan lees ik weer veel, dat is toch rijkdom.

  9. Hans zegt:

    De zee en het strand zijn een beetje uit de gratie aan het raken, het wordt herfst.
    Maar ook dan stil mooi.
    Ja, onze Zaanse uitspraken, we leren het nooit af. Hans

  10. Zilvertje zegt:

    Hans, het strand van Heemskerk is niks voor watjes, want alleen op de fiets of wandelend kom je er en die gelukszoekers die staken het fietsen en lopen bij jassenweer.

    Had ik er dan een, welke? Ik weet het niet eens. :^)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s