De man in het oranje hesje ( deel 10 )

95599

De man in het oranje hesje ( deel 10 )

Het duurde een poosje, maar na enkele weken mocht ik vaker uit de cel. Het was een rustige afdeling waar ik verbleef en de mensen waren net als ik allemaal stil en op zichzelf. Tijdens de koffie kwam een dame tegenover me zitten en wachtte net zolang tot alle andere mensen weg waren.

Ze begon zachtjes tegen me te praten, bewoog haar mond nauwelijks en ze zei: kijk me maar niet aan, doe maar net alsof je me niet ziet, maar luister wel! Anderhalf jaar geleden belde mijn broer mij op, hij werkt voor een aannemer aan het spoor als opzichter. Hij was die ochtend heel vroeg door de kou bevangen en wilde ergens wat gaan drinken en opwarmen, hij werkte aan de lijn bij Uitgeest. Hij belde zeer geschrokken op, hij was een gebouw binnen gegaan, waar hij veel vrachtwagens had zien staan en hij dacht, daar moet ik zijn, daar is meer werkvolk, alle koffietentjes waren nog dicht. Maar hij is in paniek weggehold, het stonk er vreselijk en in de wachtwagens lagen lijken, honderden en die werden achterom in het gebouw naar binnen gebracht. Hij was totaal overstuur en ik had hem gevraagd daar te wachten, dan zou ik hem komen ophalen, maar dat wilde hij niet, hij wilde toch maar weer aan het werk, de jongens zouden zo komen om aan de seinen te werken. Die avond werd ik opgebeld en moest ik hem identificeren. Ik denk dat hij van schrik is overleden, hij zag er zo verwilderd uit. Enkele dagen na zijn dood, werd ik opgehaald door de politie er werd ik hier heen gebracht, ze stond op en zei: begrijpen we elkaar?

Ik was totaal ontredderd, had die vrouw dit echt tegen mij gezegd? Of dacht ik het maar. De zus van de man in het oranje hesje?
Nog die zelfde dag hoorde ik dat de dame naar een andere afdeling moest en ik zat nog vol met zoveel vragen, bedacht ik dit nu allemaal zelf, of was ik per ongeluk verwikkeld geraakt in een groot schandaal en moest ik ook weggemoffeld worden?

Die middag werd ik terug gebracht naar mijn cel voor en uurtje rust en we liepen langs haar deur. Ze was haar koffer aan het inpakken. Mijn laatste kans…. ik riep door de open deur naar haar: wie waren de lijken? De verpleegkundigen keken veel betekenend naar elkaar.

Ze riep: zieke, mensen met een uitkering, psychiatrische patiënten, chronisch zieken, mensen met kanker, kortom, mensen die de maatschappij veel geld kosten, er komt een crisis aan, die opvreters moffelen ze weg……

Verslagen zat ik later alleen in mijn cel, op mijn matras. Was ik nou ziek? Of was de wereld ziek? Ik stond op en zag vaag door mijn beveiligde raam een gele auto wegrijden…….

( het verhaal is langer maar na het vinden van negatieve post in mijn mailbox, stop ik met het verder hier te publiceren, het is nu een mooi open einde, ik dacht eerst dat de reactie me niks deed, maar het werkt toch door )

Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op De man in het oranje hesje ( deel 10 )

  1. Dirk zegt:

    Zeker een open eind als het met jou maar goed afloopt dan ben ik gerust.

    En ik begrijpt er niets van dat sommige mensen jou negatieve mails sturen, als een bekende schrijver dit op papier zet staan ze in de rij bij de boekenwinkels.

  2. Zilvertje zegt:

    Dat is lief. Op mijn weblog stond het, maar ik heb het verwijderd. Dankjewel! Ik dacht eerst het raakt me niet, maar toch wel, heb ik iemand die het aardig bedoelde in deel 9 te scherp geantwoord, ik dacht dat het weer zo een plaaggeest was, maar nu anoniem, omdat het een lege link was, iemand ie ingelogd was.. maar zoals je in het volgende blogje ziet, heb ik met zeer primitieve middelen, toch een foto kunnen plaatsen, Hoedjesdag. Herken je de hoed?

  3. amai! ik loop weer hopeloos achter. even trug naar ehhh 7, dacht ik.:~

  4. zo, weer bijgelezen. Dit is inderdaad een goed open einde en wat om over na te denken gezien de absurde situatie die je beschrijft. Knap verhaal.😉

    • Zilvertje zegt:

      Dankjewel, het verhaal is een verhaal, waarin je eerst alles geloofd wat de ik-persoon vertelt, daarna ga je twijfelen om daarna toch weer de ik-persoon te geloven, maar helaas, verder schrijf ik het hier niet, ik vond zelf, het schrijven er aan elke dag even zo leuk en ik heb het alleemaal bedacht op de fiets, richting zee.

  5. Hans zegt:

    Het verhaal wat je schrijft, herken ik nu als ook een ander verhaal van de zelfde strekking.
    Het gaat er om, hoe gaan we met onze zwakkere medemens om.
    Blijkbaar begrijpt men je verhaal niet, of wil het niet begrijpen.
    Maar hopelijk laat je je niet dwingen om te stoppen wat je wilt schrijven. Hans

    • Zilvertje zegt:

      Dankjewel Bank! het gaat er om, dat ik deze lezer steeds op een verkeerd been wilde zetten, wat is de waarheid.

      • Hans zegt:

        Dat is je dan goed gelukt.
        Zag vandaag een geel autootje, bij de buren. Hans

      • Zilvertje zegt:

        Hans, ik schiet nu heel vaak in de lach, want ik zie nu overal gele auto’s! En als je het verhaal niet kent, valt er niks te lachen, maar wij weten het!

        Ik heb sinds kort een nieuwe buur en raad eens wat voor kleur auto? ( echt, ik merkte het op een nacht, stond hij tegenover mijn huis, nou dan kijk je echt raar na zo een verhaal )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s