De man in het oranje hesje ( deel 6 ) de vaginafabriek.

Sporen 4

De man in het oranje hesje ( deel 6 ) de vaginafabriek.

De gele wagen, die ik al dagen overal zag, werd op de dag dat ik op sporenonderzoek aan de spoorbaan op mijn hurken zat, aangereden door een veewagen. De ravage was enorm, overal liepen varkens te knorren, heel zielig, sommige waren gewond en het bloed droop langs hun kopjes. Vreemd genoeg was er geen spoor van de chauffeur van de gele auto. Ik sloeg het allemaal gade vanuit de berm en de verpleegkundige van Dijk en Duin, die mij net geholpen had, was dadelijk na de klap omgekeerd en zocht naar gewonde mensen. Maar het bleef bij varkens. De boer die de varkens vervoerde, was geschrokken, maar mankeerde niks en hij probeerde zijn beestjes weer in de wagen te krijgen. Al met al was het een vreemde aanblik daar op die Provinciale weg.

Ik kneep er tussen uit, mij werd het te veel, ik had nog meer te doen en ik had nog kans dat ik als ik hard fietste de mens (en ) zou tegenkomen die uit de gele auto waren gevlucht. Mijn blik was al die tijd gericht geweest op de gele auto en de kant die uitkijkt op Krommenie en die kant op had ik niemand zien vluchten, dus ik pakte me fiets en reed onopvallend richting Uitgeest. Na een poosje fietsen, zag ik twee mensen op het fietspad lopen, ze liepen richting station Uitgeest. Dit moesten ze wel zijn, hier lopen zelden mensen, deze weg loop je niet, te eentonig voor de recreant en zinloos voor mensen die even een ommetje maken, er is niks, doods, leeg en verlaten. Ze mankten en hinkten wat, dus ze moesten het wel zijn.

Mijn snelheid hield ik in en af en toe stapte ik af om wat aan mijn fiets te morrelen, net alsof ik pech had en zo naderden het tweetal langzaam het station van Uitgeest. Ik had mijn plan ook al klaar, ik zou ze gewoon volgen, ook al namen ze de trein, ik was met mijn Ov-kaart zo ingecheckt en mijn fiets kon ik onder de luifel parkeren. Maar tot mijn stomme verbazing liepen ze het station voorbij en liepen richting parkeerterrein en liepen naar de opwerkingsfabriek van oude vagina’s.

Ja, nu zal je denken, wat bedoelt ze nou, maar mensen die in dit gebied wonen, weten dat naast het station een gebouw staat, dat vreselijk stinkt. Op zomerse dagen wil je echt niet op het perron staan te wachten en dat moet je vaak wel, want hier in Noord-Holland boemelen de treinen, of zoals ze nu vaak zeggen, doen ze een rondje om de kerk. Alleen de treinen die uit grote steden vertrekken, rijden naar grote steden. Een vies smakeloos treintje, zonder wc, dat tussen liggende kleine plaatsen aandoet stopt hier, en rijdt weer terug. Het eindpunt van al die boemeltjes is op Uitgeest, dus daar stappen heel wat mensen uit voor een overstap.

Mensen die er onbekend zijn, zie je al snel zo ver mogelijk van het gebouw weg lopen en mensen die net in de verkeerde wind staan, zie je vluchten met een zakdoek voor de neus. Zelf denk ik dat men daar de groene bakken van de hele omgeving stort en uitzoekt, want het stinkt verrot en misselijkmakend. Maar de grapneuzen onder ons, gaven het gebouw de naam: opwerkingsfabriek van oude kutten.
Het is niet netjes, maar zo stinkt het wel!

Stomverbaasd zag ik dat de mannen daar naar binnen gingen, onmogelijk was dit, want dit was een gesloten bastion, desolaat en stinkend, was het een gebouw waar je nooit iemand naar binnen of naar buiten zag gaan. Snel kwam ik dichterbij en zette mijn fiets een beetje verstopt weg. Om het gebouw heen lopend zocht ik een plaats waar ik naar binnen kon kijken, maar die was er niet. Heel hoog, denk zo op de derde verdieping zag ik een gat in een raam en al mijn moed bijeenrapend, klom ik tegen de muur op. Dit was heel zwaar, dus ik liet al snel mijn slippers vallen van mijn voeten zodat ik op kleine richeltjes kon staan. Als een vleermuis aan de muur geplakt en duizend angsten doorstaand, gluurde ik door het gaatje en van wat ik zag, was ik zo geschrokken, dat ik mijn grip verloor en met een harde klap op de grond viel.

Zilvertje.
Wordt vervolgd.

Foto van Zilvertje, rails met hoop.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op De man in het oranje hesje ( deel 6 ) de vaginafabriek.

  1. Dirk zegt:

    Dat wordt nog wat een en al spanning🙂

  2. kittyschoenmakers zegt:

    alweer een cliffhanger, haha🙂

  3. Hans zegt:

    Was het een varken in het gele wagentje?
    Het lange saaie fietspad, zelfs op de fiets.
    de opwerkingsfabriek ken ik niet, zeker recentelijk geopend, ken wel de CSM.
    Ik zie je zo voor me klimmen, maar je kunt je neus niet dicht knijpen.Hans

    ot, Je link werkt weer, ik zette er gewoon een puntje tussen of google herkende de fout.
    verkeerd voedsel is vijand nummer een voor ziektes.

  4. Zilvertje zegt:

    Nee, twee mannen, of ze zich als varken gedroegen? alhoewel, varkens zijn erg lief en slim.

    Het is denk ik die CSM, maar nu met een andere bestemming. Nee, neus dichtknijpen ging niet, moet het automatisch doen, brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

    Er zijn steeds meer onderzoeken die wijzen op een te kort aan sporen, vitaminen en mineralen.

    Het is net als met jouw blog van laatst over die auto zonder benzine. De wetenschap is al erg ver, maar rijke machten houden de nieuwe kennis al ruim 70 jaar tegen, ivm het geld, heel erg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s