De man in het oranje hesje ( deel 2 ) Bij de muziektent.

22434041

De man in het oranje hesje. ( deel 2 )

Het bericht in de krant liet me schrikken, een lijk op een stukje weg waar ik ook vaak kwam, was ik die dag daar ook langs geweest? Ik kende dat wel, mannen in gekleurde hesjes, die aan de spoorbaan werkten, zwaar gevaarlijk werk, soms gras maaien, soms hekken herstellen, soms zelfs hele stukken van de rails vervangen, maar alleen dan was er geen treinverkeer, met kleinere klusjes, ging de trein er gewoon langs, van links naar rechts en van rechts naar links en er werd op dat stuk loeihard gereden.

Piekerde er toch over, wat zou zo een man zijn overkomen? Onwel geworden en net buiten het zicht gevallen en mogelijk nog lang gehoopt hebben op een voorbijganger die hem vond?
Ruzie en omgehaald door een belager, een dief, ja, je weet het niet.

Maar lange tijd om me er over druk te maken had ik niet, de klussen van de dag slokten me op en voor ik het wist was het avond.

Ik lag al in bed en sukkelde al haast in slaap op het moment dat mijn mobiel van de Duistere Zaken afging. Ja, dat moet ik je nog uitleggen, ik heb er drie, een voor mijn familie, dan neem ik op met mijn naam, een voor mijn bedrijf dan neem ik op met de naam van mijn bedrijf en een en die gaat weinig, is de mobiel van Duistere Zaken, dan neem ik op met: bureau DZ! Is ooit als een grap begonnen, kreeg ik op mijn verjaardag van mijn vriendenkring een mobiel en die was alleen voor vrienden en ze noemde het de mobiel van de Duistere Zaken en in het begin hadden we er onwijs veel pret mee. Maar dingen gingen door elkaar lopen en nieuwe vrienden dachten dat ik een geheim agente was met een eigen bureau en omdat die grap ooit op een website van vrienden had gestaan, kwam ik al spoedig voor op internet in de lijst van detectives. En soms had ik er zoveel werk van, dat ik haast ging geloven dat ik het nog was ook.

Een trillende stem aan de andere kant van de lijn, vroeg me of ik die nacht om 2 uur bij het tankstation aan de Provinciale weg kon komen. Ik keek op mijn wekker. Dat wilde ik wel, maar niet op die locatie, te opzichtig, te onveilig en ik heb daar niks te zoeken zonder auto. Ik stelde voor dat we elkaar zouden ontmoeten in het park in Krommenie. Dit park is altijd open en meer mensen lopen daar in de nacht als ze niet kunnen slapen, of nog laat de hond moeten uitlaten. Had de trillende stem een hond? Ja, ik vroeg of die mee kon. Ik zou wachten op het bankje rechts van de muziektent.

Het viel niet mee weer uit bed te gaan, ook al was ik door dit telefoontje klaar wakker, ik had het koud en was moe, en er bekruipt me toch altijd een naar gevoel als de telefoon van DZ gaat, ik weet nooit wat me te wachten staat.

Onder mijn lange broek, trok ik een panty aan, zo een dikke van de Hema en onder mijn spijkerjasje, droeg ik een kogelvrijvest. Op de afgesproken tijd zat ik op het bankje, maar ver voor die tijd had ik al het hele park onderzocht, maar verdachte zaken kon ik niet vinden. Wel zag ik gebruikte naalden liggen, gebruikte condooms, lege blikjes van Energy en wikkels van repen en de bekende lege zakjes weed.

Maar om klokslag 2 uur, nog geen persoon met een hond…. of hoorde ik daar toch iets in de bosjes?

Zilvertje.

Wordt vervolgd.
Foto van Internet, het park in Krommenie.

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op De man in het oranje hesje ( deel 2 ) Bij de muziektent.

  1. Tjonge, jonge, 3 mobieltjes! En ik maar denken dat jij maar 1 verstoft maar nog vaker verstopt ouderwetse koelkast gebruikt.
    Met Duistere Zaken heb ik verder niets. Maar een Oranje hesje heb ik weer wel.

    Nieuwsgierige groet,

    • Zilvertje zegt:

      Ja, in het echt heb ik niks met mobieltjes. En mijn koelkast is een half jaar oud en met Duistere zaken heb ik ook niks, maar in dit vervolgverhaal wel en nu ga ik weer snel lekkere dingen maken, kan niet naar buiten vandaag, moet lekkers maken.

  2. het verbaast me dat je een kogelvrij vest hebt! 😉

  3. Dirk zegt:

    Het begin is in ieder geval heel spannend Zilvertje, je heb toch ook wel familie mobieltje bij je?
    Voor het geval dat!!!
    Er moet toch iemand zijn om je te redden als dat nodig is.

    • Zilvertje zegt:

      Ja, ja, ik heb er een in mijn borstzak van mijn spijkerjasje, maar soms weet ik niet welke afgaat. :^) Moet altijd goed nadenken hoe ik moet opnemen, maar ja, het is niet anders.

  4. Hans zegt:

    Werken aan het spoor is best gevaarlijk, er is altijd een mens die de treinen moet spotten.
    Dat voorspelt weinig goeds, in de nacht in het Agathaparkt rond schuimen namen bureau DZ. Hans

  5. Apiedapie zegt:

    Tip van Apie: zet alle afleveringen even ergens met een linkje. Ze zijn anders erg moeilijk te vinden. Wat ik zelf bij vervolgverhalen doe is aan het einde van elke aflevering de link naar het vervolg te plaatsen. Zie bijvoorbeeld http://apiedapie.com/2010/11/26/in-mumbai-kwam-ik-mijzelf-tegen/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s