De bedelarmband.

blancie_haar_tekening_voor_mama

Steeds trager liep ze die dag rond in haar kamertje en op het moment dat de meeste mensen aan tafel gaan, greep ze zich vast aan de tafelrand, greep mis en viel. Haar mooie kanten onderjurk wolkte over haar buik, haar gouden armband met bedeltjes van gebruiksvoorwerpen boorde zich in haar broze huid, het tuitje van het fluitketeltje prikte in de meander van haar aderen in de onderarm, de strijkbout lag onder haar pink en had door de druk van de val een wondje gemaakt. Al die bedeltjes, gekregen van haar overleden man, na elk geboren kind, hadden nog gerinkeld, op het moment dat ze probeerde de val op te vangen.

De volgende dag scheen de zon fel door haar raam, normaal zou ze in de zomer bij deze zon het scherm neerlaten………
Op de gang waren af en toe voetstappen hoorbaar, maar het was vakantie, topdrukte in huis, veel nieuwe meisjes, die nog in opleiding waren, veel vaste zuster waren op vakantie. Ze had de zomer de laatste tien jaar gehaat, zelf kon ze niet meer op vakantie, maar om haar heen vertrok iedereen, om dan met sappige verhalen terug te komen, maar het ergste was, die zes weken dat de scholen dicht waren, dan gingen haar kinderen op vakantie, dan waren de vaste zusters weg en dan zag ze niemand.

Op de Zusterspost nam een Hoofdzuster alle “”aanleunmensen”” door. Hebben we ze allemaal gezien of gesproken vandaag? Ze nam het hele lijstje door, het Hoofd was een secure vrouw en zorgde goed voor alle mensen, ook voor de mensen in de aanleunflat, ook al hadden deze mensen geen tot weinig zorg van het huis zelf.

Bij de naam De Vries, kon niemand vertellen of er contact was geweest. Het Hoofd zou dadelijk naar De Vries gaan. Een nieuw meisje die nog aan de Hogeschool studeerde en een vakantiewerker was, hakkelde dat ze mevrouw De Vries nog de krant had gebracht vanmorgen, het arme schaap wilde ook zo graag meedoen met dit moeilijke spel over leven en dood. Oké, zei het Hoofd, waren er bijzonderheden? God, dacht het arme schaap, ik heb de krant niet gelezen, dat zal vast heel dom lijken… dus ze reageerde met: geen bijzonderheden.
Maar ze vergat er bij te zeggen dat ze de krant gewoon op het stoeltje voor de deur had gelegd, ze had mevrouw De Vries niet gezien.

In de namiddag liep het Hoofd nog even alle gangen na voor ze naar huis zou gaan en zag de krant liggen op het stoeltje bij mevrouw De Vries voor de deur…. dadelijk begreep ze wat dit betekende, belde 112 en maakte de deur open bij de dame.

Ze heeft het overleefd, na een week ziekenhuis waarin ze erg verward was geweest, maar er weer prima monter uit kwam, zat ze op het kantoor bij het Hoofd.

Ze spraken alles door, het Hoofd wist dat emoties moeten kunnen zwemmen, in tranen of in woorden, of geknuffel, dat deze mevrouw moest weten wat er gebeurd was. U had een blaasontsteking en door de warmte had u ook te kort gedronken, dat maakte dat u viel, u was gewoon even goed ziek geweest. Hoe voelt u zich nu?

Mevrouw De Vries voelde zich prima, maar haar armbandje met de bedeltjes deed ze niet meer om. Al die gebruiksvoorwerpen hadden haar pijn gedaan, vooral het oventje het eerste bedeltje gekregen na de geboorte van Pietje, had haar pijn gedaan, net als Pietje zelf, al tien jaar was hij uit haar gezichtsveld…….

Ik neem een slavenband, zei mevrouw de Vries met een twinkel in haar ogen, een mooie gouden, lekker glad en makkelijk aan te doen… ze lachten er hard om samen, want ja, dat had mevrouw De Vries wel verdiend, ze had 14 bedeltjes aan haar bedelarmband gehad.

Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op De bedelarmband.

  1. Zilvertje zegt:

    He Antoinette, dankjewel, het is net af, zit nog wat te slijpen. Hoe is het met jou? Heb in een kerk te Egmond vorige week een kaarsje voor je gebrand. Was er met mijn dochter en we kochten allemaal kaarsjes en staken die aan en hebben voor alle mensen die we in ons hart hebben aandacht gevraagd. Ik geloof niet in een God, maar wel in de kracht van lieve wensen sturen en aandacht richten. ( dikke knuffel )

  2. Zilvertje zegt:

    Mmmmmmmmmm, eerst kwam mijn reactie niet, nu is hij er wel, zo raar!!!!!

  3. Dirk zegt:

    Mooi verhaal Zilvertje!!!!

  4. Hans zegt:

    Zit ik opeens op en weekamp bankje. LOL
    Zo gaat ons leven voorbij, wat ook vel vreugde en geluk gaf, neemt af, bij de herinnering komt dan toch vaak het verdriet. Hans

    • Zilvertje zegt:

      Ja, wees blij dat het geen bank van lening was. Moet er nog wel aan wennen hoor en ik had je de rust zo gegund, maar ja, je doet het vanaf je bank, dat is mogelijk genoeg rustgevend, ik heb geluisterd en ben in slaap gevallen, het was weer een mooie, met veel bankgrapjes er in.

  5. Burro zegt:

    Weer een goed en mooi verhaal Zilver. Leuk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s