De scootmobiel.

De schootmobiel

De scootmobiel

De scootmobiel.

Die dag scheen de zon zo heerlijk op de huisjes. Het was midden in de zomer, maar toch was het niet te heet, het was heerlijk warm en de wind kwam van zee en alles rook lekker fris. Myra had die dag haar nieuwe scootmobiel gekregen en ze popelde om naar buiten te gaan.

Mensen die er nooit mee van doen hebben gehad, weten niet hoe lang je soms op hulpmiddelen moet wachten. Bij Myra was na zes maanden eindelijk te aanvraag goedgekeurd en beloond. Met de brief in haar hand belde ze die dag al haar vrienden en bekenden, maar dat het nog ruim een jaar zou duren wist te toen nog niet.
Het tuinpad moest verbreed en er moest een binnen zijn voor de scootmobiel en een oplaadpunt. Het oplaatpunt was het probleem niet, dat zat er met twee weken, maar het binnen voor de mobiel en de brede weg in de tuin dat werd een flessenhalsprobleem, want wie ging dat betalen? Myra leefde al twintig jaar van een kleine uitkering en hoe ze ook aan het passen en meten was geweest, daar bleef nooit geld van over.

De gemeente stuurde aardige mannen, maar ook die konden hun belofte niet nakomen. Ja, ze wisten wel hoe, een tuinpadje van 6 tegels breed en dat over de hele lengte en een schuurtje of een afdak met extra aandacht voor een deur die makkelijk van afstand te bedienen was, nee, dat was het probleem niet, maar het was het geld. Zonder tuinpaadje en schuurtje werd de scootmobiel niet afgeleverd. Als Myra dat maar wel begreep, vertelde en stem aan de telefoon…..
Myra haar buurman was al jaren verslaafd aan de drank en bij hem kwam elke week een hulpverlener en het probleem van Myra kwam haar ter oren. Ze registerde en zei niemand wat, maar wel op haar kantoor. Ze ging dadelijk naar de leidinggevende van de Taakstraffen en vertelde het trieste verhaal, een vrouw die niet meer naar buiten kon. Samen maakten ze een plan. Het werk kon uitgevoerd worden door de mensen met een taakstraf en de jongens die bij de verslavingszorg werkten en graag een dagbesteding wilden, of geld voor een pakje shag wilden verdienen.

De gemeente had nog tegels, zand en hout en zo liggen. En op een mooie lentedag kon de buurman van Myra, waar ze altijd veel lallend overlast van had, haar blij maken, de verslavingszorg had een soort oorkonde opgesteld.

Voor mijn lieve buurvrouw, een weg naar haar schuur en een schuur. Te realiseren door mijn achterban, van je oude buurman die het drinken niet laten kan, uit liefde.

En zo geschiedde, de schuur kwam er en de weg. De scootmobiel werd vlot daarna afgeleverd, al kwam nog wel een ambtenaar alles controleren.  En toen de schootmobiel er dan eindelijk was Myra kon niet wachten om naar buiten te gaan. Haar vader had haar gesmeekt, om nog even te wachten, tot hij bij haar was, dan konden ze nog even oefenen en samen op pad. Myra luister nou, je lessen heb je al lang geleden gehad en je moet rustig de schootmobiel leren kennen probeerde hij nog……

Maar Myra ging, het had nu lang genoeg geduurd, anderhalf jaar zeker, dat was te lang. Onderweg genot ze van de huisjes beschenen door de zon, van de tuintjes van de mensen en ze was op weg naar de Groene vlakte een recreatiegebied bij haar in de buurt. De weg was geasfalteerd en het reed zalig met deze aanwinst. Vader maakte zich maar druk om niks, ze was dan wel slecht ter been en beperkt, maar aan haar hersenpan mankeerde niks.

In de verte zag ze jongens aankomen, jongens op brommers, ja, die reden hard, heerlijk om jong te zijn, meisjes zaten zingend achterop, hun haren wapperden zo heerlijk in de zon. Maar de jonge mensen hadden geen oog voor Myra, ze haalden elkaar in en namen de hele weg in beslag.  Bij het water kwam het tot een botsing. Myra gleed met mobiel en al in de sloot, haar hoofd naar beneden. De jonge mensen waren stil… tot een van hen riep: WE MOETEN WAT DOEN!
Maar wat ze ook deden, ze kregen Myra niet uit de mobiel, de gealarmeerde hulpdiensten hadden er later ook veel problemen mee. Alle hulp was te laat.  Zo een rotwereld toch, al die regeltjes, het is toch logisch dat ze juist nu zo graag naar buiten wilde. En die kinderen, ja, die zien nog geen gevaar, leven in hun eigen kleine wereld, weten niks van wachten en afzien.  Maar een ding is zeker, op weg naar de Groene vlakte, moet ze genoten hebben, na al die maanden binnen en dat gezicht van een genietende Myra houd ik voor me en bewaar ik in mijn hart.

Zilvertje.

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op De scootmobiel.

  1. Zilvertje zegt:

    Weer problemen met de opmaak, sorry, moet nu weg, later probeer ik het nog eens.

  2. Dirk zegt:

    Je heb weer een juweeltje uit het toetsenbord getoverd Zilvertje!!

  3. de schootmobiel! zet je erboven :).
    hopelijk niet echt gebeurd dit! vreselijk.
    In onze gemeente hebben de ambtenaren een uitleenpunt gemaakt voor scootmobielen.
    het is zeker een succes en mensen kunnen zo ool snel ‘oefenen’ met zo’n ding.
    weet je trouwens dat de ANWB ook een wegenwachthulp heeft voor scootmobiels?
    XX K.

  4. ramireziblog zegt:

    Hoe dramatisch ook – ik moet toch terugdenken aan de topgear van gisteren, een wedstrijd met zelfgemaakte off- the-road scootmobieltjes – daar werd ik veel vrolijker van…

  5. Blewbird zegt:

    De wereld is vol gevaar inderdaad. Opmaak? -‘Plat plakken’.

  6. oma zegt:

    Ha zilvertje,

    Zo blijkt maar weer dat lang wachten en veel inzet niet beloond wordt.
    Een verdrietige afloop. oma

  7. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Soms zon, dan regen.
    Soms wind mee en dan weer tegen. oma

  8. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Ot. Je verzoekje is gedraaid in de show.
    De aanpassingen van Cher was ik al vergeten, maar het was heftig.
    Het programma kun je straks beluisteren op onze weblog en nu al op de website waar de programma’s staan: http://www.wir-3.com/ kies voor radio de BOM.

  9. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Vandaag fietste ik achter een scootmobiel aan, maar die gaan nog best hard.
    Maar het was een koude dag vandaag. oma

  10. Hi Zilvertje,
    Zomaar even lieve groetjes van Annet….

  11. Dit is de reden dat we in de hulpmiddelen zijn gegaan: om mensen te helpen.. Maar ook wij lopen met aanvragen steeds tegen dit soort verhalen aan. Heel erg triest! Zal het ooit veranderen?

  12. Zilvertje zegt:

    Allemaal heel hartelijk dank voor jullie reactie. Gerold Meenhuis, je begrijpt dat ik het verhaal heel erg vervormd heb, in het echt was het een man, die COPD had en de frisse buitenlucht zo hard nodig had. Hij heeft heel lang geteerd op het moment dat de schootmobiel zou komen. Het heeft jaren geduurd en mensen die er niks me van doen hadden hebben alles proberen te versnellen, de gemeente liet hem barsten. Hij heeft een week voor het ding kwam de strijd opgegeven. het was zo triest, hij had nog zo graag vrienden bezocht en wilde zo graag buiten zijn.

    Goed dat jullie dit zijn gaan doen, ik had heel graag op je site gekeken, maar Facebook laat me niet toe, ik heb er geen account.

  13. Zilvertje zegt:

    Annet, ik hoef geen lieve groetjes van jou. Je bent zo gemeen als de nacht. ik zal het nooit vergeten dat je mij hebt beschuldigd van de ziekte van mijn zoon. Hoe laf kun je zijn een moeder zo een groot verdriet aan te doen.

    Het ergste is nog dat ik je altijd heb vertrouwd. Waag het niet nogmaals iets op mijn blog te zetten of ik zal een boekje over je open doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s