Poezie-album ( deel 4 )

Alle vrouwen hadden in mijn jeugd een knopendoosje, een stevig blik met allemaal “diamanten.” Uren was ik daar zoet mee. Alle kleuren bij elkaar zoeken, alle vormen bij elkaar vinden, of alle twee en drie-of meerlingen groeperen. Ik kreeg er nooit genoeg van. Oma had ook zo een prachtige doos, maar die van mijn moeder was de allermooiste en de best gevulde. Sommige knopen zie ik zo weer in mijn gedachten, knopen van glas….  kleine ruitjes, met prachtige gaatjes. Hield je een oog dicht en keek je er met het andere door, dan zag je de wereld in duizend kleuren waar dat prachtige licht zo schitterde.

Wat zoek je? Riep mijn moeder vanaf de w.c. Je moet niet op mijn rommel letten hoor! Ik moest er van grinniken, dat hoorde ik al mijn hele leven, eerst riep ze het als er geen rommel was, haar huisje was vroeger zo steriel als de O.K. van een hartchirurg en nu riep ze het nog en is er wel rommel, veel rommel en die rommel is bedekt met een vettig laagje. Ik zocht een draadje en een naald, want van haar mooie bloesje, was een knoopje verdwenen en een knopendoosje was in geen velden of wegen te bekennen, maar in de zoom van de bloes zat een reserve knoop en die wilde ik er nog aanzetten voor ik wegging.

Mam, ik kom, maar ik zoek naald en draad! Nee, kind, riep mijn moeder terug, pak liever een broodje, je hebt al zoveel werk verzet. Ik zocht stug door en had bijna de hele kast onderste boven gehaald en vond wat ik al jaren miste, mijn poezie-album.

Mijn oma, mijn opa,  mijn oude meesters en juffen, ohhhhhhhhhhh, wat was dat lang geleden. Die handschriften van vroeger waren zo mooi. Bij het vertrouwde handschrift van mijn vader voelde ik  de tranen over mijn wangen lopen. Snel haalde ik mijn hand over die natte wang, want ze mochten niet in het boekje rollen.

Zocht ik naald en draad en vond ik dit dierbare boekje. Maar zo vreemd, nog had mijn moeder er niet in geschreven. Bij de geboorte van mijn jongste , ik was toen al veertig, had ik het haar weer meegegeven, mam, schrijf er nu aub in. Ik dacht toen dat ik nog op tijd was, ook al had ze het al die jaren vertikt…… ze beloofde me toen plechtig dat  het eindelijk zou gebeuren…..

Helaas, ik was toch te laat, het zal altijd een lege bladzijde blijven, nee, niet echt leeg, de twee pagina’ s waren al gereserveerd, bijna een halve eeuw lang, in potlood stond er in haar eigen handschrift: Mama.

Zilvertje. ( laatste deel dat ik hier plaats, in de vakantie ga ik het verfijnen, nu staat het geraamte. Het is al wel helemaal af, ik heb 12 kleine hoofdstukjes geschreven )

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Poezie-album ( deel 4 )

  1. Dirk zegt:

    En alweer een juweeltje.

  2. Mevrouw Beentjes de Wit (Tine) zegt:

    Deel vier alweer, time flies.
    Het moet heerlijk zijn zo je talenten te kunnen benutten.

    Met vriendelijke groet

    • Zilvertje zegt:

      Mevrouw Beentjes, dank voor uw reactie. Heb vandaag besloten dit weg te geven aan een goed doel, om zo geld te generen voor informatie en onderzoek of wat maar nodig is. Ik hoop dat men het kan gebruiken. Al die leuke en lieve reacties die ik tot nu toe heb gekregen zijn voor mij een geschenk en als een ander het nu ook kan gebruiken zal me dat een geweldige eer zijn.

  3. Terrebel zegt:

    Heerlijk verhaal, Zilvertje! Gaat zo voort!

    • Zilvertje zegt:

      Dankjewel Terrebel.

      Heb alleen 1 probleem, mijn pc begeeft het bijna, iets plaatsen op mijn weblog, of ergens anders reageren, is nu een uren kwestie, zo jammer, zodra ik weer een nieuwe pc heb, kom ik weer vaker bij jou en de anderen. Fijne avond!

  4. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Een knopendoos of naai kist kom je niet zo vaak meer tegen.
    Zie die van mijn moeder zo voor me.
    jammer dat moeder niets heeft geschreven, ach herinnering zijn ook waardevol. oma

    ot, blijkbaar worden we ook in onze voeding verslaafde gemaakt, net als rolen en drank.

  5. Selma zegt:

    Als moderne oma heb ik geen knopendoos, maar een hele knopenkist!
    Zelfs mijn macho-kleinzoontjes genieten ervan om hun handen erdoor heen te laten gaan. Vorig weekend heeft een van die stoere jongens zelfs een ketting voor zichzelf geregen…. Hij draagt ‘m naar school hoor. Leuk hè., de emancipatie van de knoopjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s