Het gebit. Deel 3

Elke ochtend om 6 uur reed ik door weer en wind ongeveer 45 minuten op de fiets naar haar toe. Het was vroeg maar ik genoot er ook intens van. De rijp op de verkeersborden en ook op mijn fiets,  het was soms intens koud, maar hoe verder ik kwam, hoe warmer ik werd, maar ik had het nooit te koud, want ik moest hard trappen, want na moeders  verzorging wachtte me nog een lange dag met mijn werk en huishoudelijke zaken.

Mijn moeder was vroeger altijd thuis. Al onze moeders waren thuis, een kus op je zere knie na een valpartij en daar ging ze weer, was ophangen in de tuin aan een lijn, haar schort wapperde in de wind. Ze rook dan zo zalig als ze weer binnenkwam.

Wat ruik je lekker! Zei ze toen ik met mijn jas nog aan haar een kus gaf. Ja, mam, de buitenlucht, het vriest nog een beetje. Moet je nog niet naar school, zei ze plots, ze leek te ontwaken uit een droom. Nee, mam, stelde ik haar gerust, ik hoef nooit meer naar school, niet eens meer om de kinderen te halen, mam in ben bijna 55 jaar!

Ze keek me niet begrijpend aan, wat doe je hier, riep ze boos! Ga mijn huis uit, ik ken je niet sloerie!

Het werd een zware ochtend, ik kreeg haar niet onder de douche, ze pakte niet eens het washandje aan om haar toet op te frissen en het bakje met haar gebit pakte ze ook al niet aan. Doe die zelf maar in, riep ze al boerend, je denkt toch zeker niet dat die van mij zijn, kijk maar en ze deed haar mond heel wijd open, kijk maar, allemaal van me zelf. Ik loop al jaren bij juffrouw Zijpjes…… alleen ik heb een tandarts hier, en dan wil jij me dit aansmeren? Haar mond was heel leeg, vreselijk ingevallen en stond zo boos.

Zilvertje.

Aan alle lezers, het is een verhaal, zoals ik zoveel verhalen vertel. Dit verhaal gaat over een dochter die haar moeder gaat verzorgen. Ik denk dat veel mensen dingen herkennen, ik ook. Dus weet, een bakker eet ook niet al zijn eigen broden op, een “schrijver” heeft niet alles zelfs beleefd, maar is een waarnemer en een weergever.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Het gebit. Deel 3

  1. ik heb dit ook niet persoonlijk meegemaakt, maar heb wel met ouderen gewerkt. herken het dus wel

  2. Mevrouw Beentjes de Wit (Tine) zegt:

    Het is anders wel levensecht, die wispelturigheid van moeders natuur. Mijn kinderen noemde mij wel knipperbol, ik dacht aanvankelijk dat het kwam door mijn kleur haar en begon er altijd een beetje van te glimmen, ook al was het maar van Polycolor. Toen ze uit huis waren begreep ik pas wat ze bedoelden.

  3. Dirk zegt:

    Drie juweeltjes achter elkaar Zilvertje.

  4. oma zegt:

    Ha Zilvertje,
    Heel herkenbaar en soms verdrietig en ook wel om te lachen over wat ze er uit flappen.
    oma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s