De kist met een stinkend lijk. ( een lieverd )

Haaldersbroek

Het was een prachtige warme zomeravond

De vogeltjes zaten bij de tuindeur te fluiten

Maar het aggregaat stopte en je begon te stinken

Tante Ans merkte het ook en stopte met het koffie schenken

 

De tuindeuren moesten dicht want

 Een kat kwam gluren waar die bedroven lucht van kwam

Maar toen werd het onhoudbaar met je in de kamer

We belden de lijkenpikker en die zei: de kist moet dicht

 

We hadden nog zo graag met jou alsof je ingelijst was

Je lievelingsplaten gedraaid

Je drankjes gedronken en je lievelingsmaaltijd gegeten

Maar je mocht het nu niet meer zien vanwege de ontbinding

 

Het nieuwe aggregaat kwam te laat

De kist mocht niet meer open

Maar wij jolige, verwarde types met verdriet

Hebben toch in die nacht

Het hout voor de kop gesloopt

 

Je wegzakkende mond gekust

Je stramme koude handen vastgehouden

De walgelijke stank verdrongen met 4711

En mevrouw Boldoot  

Hoe toepasselijk die naam

 

Jij was het niet die daar zo stonk

Je was al lang verdwenen

Maar waar je nu bent

Daar kunnen we niet heen benen

 

Zilvertje. ( Foto van Zilver, het Haaldersbroek )

 

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

18 reacties op De kist met een stinkend lijk. ( een lieverd )

  1. Terrebel zegt:

    Om de dood kun je inderdaad soms prima lachen. En ook humor is een manier om het heengaan van een geliefde te verwerken. Mooi! 🙂

  2. Zilvertje zegt:

    Terrebel, dankjewel, ja, zo is het!

  3. Vaak zit er een raampje bij het hoofd
    alsof de dode voor de deur staat
    dat vind ik eng, zo’n beeld blijft in je kop
    en hoe je ook maar probeert het te wissen
    het dringt steeds voor een eerder gezicht
    alsof het zeggen wil dat als je dood bent
    je niet mag vergeten dat je echt er niet meer bent.
    Aan windowdressing hebben lijken kennelijk een hekel

    Wat betreft dat aggregaat, jullie hadden misschien ergens
    ijsblokjes kunnen scoren, maar het is niet echt invoelend van
    die lijkenpikker om simpel de kist dicht te timmeren. Dat is
    sollen met degene die niets meer kan inbrengen. Daar verdenk
    ik al die grafondernemers van. Ze volgen allemaal de makkelijkste
    weg om zo snel mogelijk van de dode verlost te zijn, alsof het puur
    om een vracht rottend vlees gaat in plaats van een huis van vlees
    en bloed, waar de bewoner nog naar terug kan verlangen,
    want je weet maar nooit.

    Ze bieden ook uit zichzelf geen klontjes aan en het komt al helemaal niet
    in ze op om gratis ijsaccu’s erbij te leveren, die ze zelf al ingevroren
    hebben. Die kunnen met gemak 24 uur lang het lijk in goede staat
    houden. Zelfs de huid kun je dan nog poederen en het gezicht opmaken.
    Zonder nare blauwe plekken. Zo heb ik mijn vader toonbaar kunnen maken,
    al leek hij met lippenstift en mascara bijna twintig jaar jonger. Wat weer
    schrikken was voor de kerkgangers die hem nog nooit zo jong gekend hadden.

    Al met al is het behelpen om iemand tot en met zijn levenseinde
    zichzelf te laten zijn, zodat je afscheid kunt nemen zonder dat de dood
    hem al afgestempeld heeft. Het is gek genoeg geen mensenrecht volwaardig
    eruit te zien als je opgebaard wordt, alsof het lichaam geen mens voorstelt.
    Dat hebben we vast te danken aan de religie, die de ontzieling heeft bedacht.

    De omgang met doden, ik raak daar niet over uitgepraat…
    Marius

    • Zilvertje zegt:

      Marius, dat wat je schrijft over het herkenbaar zijn van de overleden persoon herken ik. Heb veel met de dood en de dood in aantocht moeten werken, heel bijzonder, heel sereen, maar zo puur.

      Dit gedicht is geschreven voor mijn neef die vandaag is overleden, maar die ik niet ken. Een groot deel van mijn geschiedenis is nog onbekend, en nog voor sommige opheldering kunnen geven gaan ze dood, zo jammer, ik hoop dat het Herdertje in de hemel me stuurt en helpt en dat hij mogen rusten in vrede.

      • Fijn je herkenning en treffend dat ook jij treurt
        om de ontroving van de kennis die de dragers van je geschiedenis voor jou bewaarden en soms, ten onrechte, je bespaarden
        Dat heb ik meerdere malen ook zo ervaren,
        bij de dood van mijn ouders, broers, familie, buren en vrienden. Met wie ik nog zo graag gesproken had om te weten wat er allemaal precies gebeurd is, hoe een en ander te verklaren en te begrijpen valt, zodat je de boeken kunt sluiten vol kennis uit de eerste hand van wat nu in mist gehuld blijft. Vind maar eens een betrouwbaar medium dat nog contact kan leggen met de doden. dat is ondoenlijk.
        Ons rest slechts een innerlijke dialoog met de verbeelding van hun aanwezigheid in stukjes kennis aan die keren dat ze zo intiem waren dat alleen hun naam in gedachten roepend al beelden van de tijd en de plaats doen opdoemen van je steeds verder vervliegende herkomst En soms krijg je daardoor een helder moment dat het allemaal anders in elkaar stak dan je geheugen ervan kan bakken.
        Zolang zal ik blijven rouwen. Al stikt het van de omstanders die willen dat je het laat rusten en uit arren moede je wezenschijn een willekeurige plek wijst.

      • Zilvertje zegt:

        Het niet kennen van de tak waarvan ik de naam kreeg heeft te maken met het geloof. Maar hoe ouder ik word, hoe meer de dingen anders zijn dan mij werd verteld. Er zijn dingen verborgen gebleven, maar dat heeft mij wel onthouden mijn eigen wortels te kennen.

        Ooit was ik een hele dag bij ueen uitvaartorganisatie, men liet mij alles zien. Vond het schokkend, niet om de doden, niet om de dood, maar door de centenpikkerij, dus lijkenpikkers is een prachtige naam voor hen.

        Hoe sereen alles boven daar waar de gasten komen ook mogen lijken, het zijn boeven met fluwelen handschoenen die als het lijk eenmaal uit zicht, zich onbehoorlijk gedragen op een naargeestige werkplek.

  4. Vreemd eigenlijk hoe we me sommige doden omgaat. Elk land, cultuur heeft zijn eigen dingen hoe ze er mee omgaan.

    Love As Always
    Di Mario

  5. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Een echt Zilvertje verhaal, afscheid laat je niet afnemen.
    Met wat handigheid kom je nog ver. oma

    ot, Bots was een spraakmakende groep.

  6. EJW zegt:

    Ik heb dat ook een paar keer meegemaakt. Mensonwaardig is soms het eind maar vervaagd bij de mooie en liefdevolle herinneringen die je hebt

  7. Zilvertje zegt:

    EJW Ja, dat is zo, het mooie blijft, de verhalen worden steeds mooier en om wat mis ging kun je later lachen en dat lucht dan weer zo op!

  8. Zilvertje zegt:

    Lieve mensen ik zie reclame op mijn blog, geloof het niet, zit meestal vol met virussen.

  9. Dirk zegt:

    Mooi Zilvertje, en wat die lijkenpikkers betreft heb je helemaal gelijk door mijn werk ik heb zijdelings af en toe met ze te maken gehad het zijn echte graaiers.

  10. Burro zegt:

    Gaaf, Zilver. En het raakt me. Het laatste beeld, dat ik kreeg van een opgebaarde dierbare vriend, leek totaal niet op zoals ik hem me wilde herinneren.

  11. Zilvertje zegt:

    Dirk, gelukkig kan je het bevestigen.

  12. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Over sudderen gesproken. oma

    ot, mijn zus vond de website ook erg leuk, ze staat ook op een foto bij de lagereschool.

  13. Zilvertje zegt:

    Lees nu pas je reactie. Wat leuk dat je zus ook kwam lezen, hartelijke groeten zus van Logbankje Hans.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s