Simon. ( afscheid bij de kist )

Amsterdam de stad van Simon.

 

Terwijl de zon gluurde door het glas in lood

Bleef mijn hand haken aan het wit

Het smetteloze kant

Zo leek jouw gezicht meer kleur te hebben

 

Je zoons, je vrouw je vrienden

Je vader, je moeder, broers en zussen

Je baas, en collegae

Allemaal zongen ze mee

 

Gooiden allemaal een bloem

en een schep zand op je kist

maar dat heb ik niet gedaan

ik heb altijd al gemist

 

Ik had wel op je kist willen springen

En daar uren willen zitten

Kletsen over ons werk

De passie die we deelden

 

Maar dat had natuurlijk niemand toegestaan

Je weet toch hoe die dingen gaan?

Alles op de regel, alles in de plooi

Maar dat maakt het leven minder mooi

 

Het was nog maar zo kort geleden

Dat je meldde: “zuster” ik bloed!

Toen ik hoorde waar het uitkwam

Wist ik, dit is niet goed

 

Jij wist het ook

Maar had nog hoop

Dat alles is nu voorgoed voorbij

Eerst ikke en dan jij

 

Dat heb je vast gedacht

Dat heb je vast zo beleefd

Ik ben dankbaar dat ik je heb leren kennen

Missen van een puur mens, zal nooit wennen.

 

( voor een legerdesheilsman )

 

Zilvertje. ( Gebeurtenis uit 2005/2006 )

 

 

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Simon. ( afscheid bij de kist )

  1. Rob Alberts zegt:

    Mooi en liefdevol geschreven!
    Sterkte.

    Vriendelijke groet

  2. Annet zegt:

    Zilvertje blijf je nu altijd kwaad?
    Ik weet al niet eens meer waar het
    over ging….oh ja over dat ik streng ben
    voor verslaafden……maar je hoorde de toon en
    niets van m’n stem en dat scheelt alles….

    Ik ben nooit kwaad op jou geweest wel verdrietig….

    Alle goeds….Annet *

  3. fulpsvalstar zegt:

    Ik weet dat het nooit zal wennen maar toch moeten we er maar aan wennen, het einde is onze enige zekerheid.
    De laatste tijd word ik ook geconfronteerd met vele doden, ik probeer dat te negeren…..lukt niet zo goed.
    Sterkte!

  4. Zilvertje zegt:

    Annet, ik weet het nog wel, de ziekte van mijn oudste zoon was mijn eigen schuld, Je zei ook, dat je het me nu eindelijk eens moest zeggen, omdat zachte heelmeesters stinkende wonden maken. Je hebt het liefste en het mooiste in me geraakt, en ja, jij bent een van de weinige mensen die de eer treft op mijn eeuwige boosheid. Jij bent een wolf in schaapskleren.

  5. Zilvertje zegt:

    Fulps, wens je heel veel kracht. Ja, ik weet wat je bedoelt, plots komt de leeftijd dan gaat het maar door. Ik ben een aantal jaren geleden heel veel collegae verloren, Simon was er een van, ik was zijn leidinggevende, toen hij het me kwam vertellen brak mijn hart, het was een goed mens.

  6. Zilvertje zegt:

    Annet, je bent hier niet welkom meer!

  7. Dirk zegt:

    Een heel mooi gedicht Zilvertje.
    En wat die vieze hondendrol betreft ik draag je fiets wel naar boven in dien nodig.

  8. Selma zegt:

    Mooi gezegd… heeel mooi
    Ja, die stijve Hollandse begrafenissen, prachtig plechtig, maar zo onnatuurlijk.
    Er zijn landen waar mensen gewoon wel op de kist mogen springen en al hun verdriet op hun eigen manier mogen uiten, dat heb ik wel meegemaakt in Afrika, en dat is echter, en beter voor de ziel. Tijdens Nederlandse begrafenissen gedraag ik me (ook) altijd keurig, maar zou het iemand van mijn familie betreffen: ik zou on-Nederlands uitzinnig worden en elk gedrag vertonen dat ik wilde, hoe gek een toeschouwer het ook zou vinden.

  9. assyke zegt:

    ik zie dat het van een tijd terug is,
    maar de woorden blijven, want zo universeel het gevoel dat
    er in spreekt

  10. De regel “Bleef mijn hand haken aan het wit” vertaalt je gevoel

  11. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Afscheid nemen is altijd zwaar, toen ook.
    vooral als het een oprecht mens is. oma

  12. Zilvertje zegt:

    Dirk, dat is lief.

    Selma, gelukkig worden we wat losser, maar op zo een belangrijk moment durven we vaak niet te doen dat wat we zo graag zouden willen doen, voor de rouwverwerking lijkt het me beter als het wat losser wordt.

    Ingrid, ik heb er over nagedacht, en ik denk dat je gelijk hebt, ik wilde niet weg, ik dacht straks doen ze de kist dicht en zie ik hem nooit en nooit meer en het was al de zoveelste collega die ik weggedragen heb, ik ben toen heel ander werk gaan doen kon er niet meer tegen. Ik heb nog jaren gedacht hoe zou hij er nu blij liggen?

    Oma, ja, helemaal mee eens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s