Martje. (Shaken-babysyndroom )

Niemand had me verteld dat ze dood was. Die ochtend vond ik het witte wiegje leeg…. De stilte in huis voelde als de vriescel van mijn opa die slager was op ons dorp, de gezichten van alle bewoners van het huis waren net zo bevroren als de koeienkoppen en karkassen die ik ooit had zien hangen aan grote vleeshaken.

De kerkklokken bleven onophoudelijk luiden, normaal op zondag was het een gehol en gevlieg in huis, schoenen uitpoetsen, haren in de lak en verzamelen bij de voordeur. Dan ging vader met moeder voorop en alle acht kinderen er achter aan, wandelen naar de kerk.

Iets vragen kwam niet eens bij me op, de sfeer was onpeilbaar koud en niet in te schatten. Vader zou ik gaan zoeken, die kon nog wel eens in zichzelf praten en zo iets loslaten wat ik graag wilde horen. Net als op de dag dat moeder huilend in bed lag, met een blauw oog en een zere buik. Terwijl hij zich stond te scheren mompelde hij: had ze Godverdomme maar zin moeten maken, een man heeft dat nodig!

Ik als kind dacht dadelijk aan dingen die ik al wel begreep, moeder wilde vast niet mee naar vader zijn feestje en dat begreep ik wel, mijn mama was niet zo, vader kwam altijd stinkend terug, een geur die ik niet herkende, het stonk een beetje naar de vullisbak, overgeven en ja, wat was dat andere nou?

Moeder had het ook druk met ons, dat begreep mijn vader niet, hij was of op zijn werk, lag in bed, of ging naar feesten. Vader kon ik nergens vinden en al mijn broertjes en zusjes zaten buiten op de houten banken die opa voor ons had getimmerd, ze keken naar de grond en weer dacht ik aan die vriescel bij opa. De wereld werd bevroren wit om me heen terwijl ik naar hen keek en op de drempel van de achterdeur stond en ik niet wist wat ik mocht vragen of zeggen en  sloop weer naar binnen.

Moeder stond in de keuken met een sokje van Martje tegen haar neus gedrukt….. mam? Fluisterde ik zachtjes… mam? Ze gaf geen antwoord, nog die zelfde dag werd ze opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Ze werd geboeid meegenomen, ze had haar polsen in het verband.

Alle kinderen werden verdeeld over de familie en ik als jongste mocht bij opa en oma wonen, opa met de dooie koeien in de kast. Oma heeft geprobeerd het verhaal aan me uit te leggen, vader had zijn driftbui niet onder controle en bijna alle kinderen hadden daar onder geleden, maar vooral mama. Maar nu was papa boos geworden op kleine Martje, ze had de hele nacht gehuild, ze had vast buikpijn en vader kwam thuis uit de kroeg en kon het huilen niet meer aanhoren…. Hij had Martje uit haar wiegje genomen en had haar heel hard geschud.

Ik heb me me leven lang schuldig gevoeld, waarom heb ik het niet gehoord, waarom had ik Martje niet kunnen redden, waarom haar niet uit haar kleine wiegje gehaald en in mijn poppenbedje gelegd, dan was ze veilig geweest……. Maar ik was toen nog maar vier en begreep nog niets van de situatie in ons gezin.

Elke zondag ging ik met opa en oma naar moeder in het ziekenhuis, ze lag dan in een groot wit bed en rook aan kleding van mijn kleine zusje, sokjes, luiers, truitjes….. het enige wat ik haar in mijn leven nog heb horen mompelen was……. De geur verdwijnt, de geur verdwijnt.

Ik heb mijn moeder altijd gemist, ook al zag ik haar elke zondag en Martje gaat nooit meer uit mijn hoofd, Martje is een zere plek in mijn keel en buik en dat gaat nooit meer over.

Zilvertje. ( niets in dit verhaal berust op de werkelijkheid, behalve dat het Shaken-babysyndroom  bestaat

http://nl.wikipedia.org/wiki/Shaken-babysyndroom

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Martje. (Shaken-babysyndroom )

  1. joost tibosch sr zegt:

    Het verhaal roept wel verleden werkelijkheid op. Als zesjarig jongetje deed ik de keukendeur open en zag voor het eerst in mijn leven vader en moeder huilend tegen elkaar staan. Zie dat nu nog als fotootje voor me! Mijn één jaar jonger, nu zou men zeggen autistisch, broertje was aan longontsteking -nog geen penicilline- gestorven. Toen drong dat pas echt tot me door. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af, waarom ik itt tot mijn oudere zusjes zo weinig herinneringen aan dat manneke heb. Heb blijkbaar bijna nooit met hem gespeeld, terwijl mijn zusjes hem altijd ronddroegen!

  2. Zilvertje zegt:

    Joost, sorry dat ik je daar nu aan heb laten denken, ik wil niemand verdriet doen. Ja, vroeger waren er voor veel dingen geen medicijnen, wat een verdriet voor jullie.

    Jij was vast te klein om dingen met hem te doen, dan heb je ook niet die herinneringen.

    Ik heb altijd veel verdriet gehad van dat een zuster in het ziekenhuis mijn kleine broertje van de commode had laten vallen, mijn broertje ging ineens slechter ipv opknappen, de zuster had het niemand verteld, pas veel later, mijn broertje was nog een baby. Ik hoorde alles van afstand, want als kind mocht je niet op de kinderafdeling komen. Ik was zo bezorgd, ik had altijd zo goed op hem gepast en verzorgd en nu mocht ik er niet bij en had die zuster hem ook alleen op de commode laten liggen.

  3. galmiers zegt:

    Ik betrap mij erop dat ik het Martje dat ik ken nu ineens toch wat zieliger vind. Trek het je niet aan, het is een mooi, indringend verhaal en ‘mijn’ Martje kan wel een stootje verdragen.

  4. Zilvertje zegt:

    Soms is namen noemen naar voor anderen, de mooiste namen kregen zo ooit en randje.

    Pffffffffffffff, ik doe jullie wat aan! Maar het verhaal moest er uit, mijn verhalen staan vaak op springen, heb er weinig zeggenschap over, het schrijft zichzelf, al wil ik wel mensen alert maken en zijn sommige verhalen een monumentje voor schatten van mensen die ik heb meegemaakt.

  5. joost tibosch sr zegt:

    Zilvertje, maak je niet ongerust. Ik ben al zo oud en weet mijn verleden met al zijn haken en ogen best te verwerken..daar word je niet kwetsbaar of minder van! En verhalen als die van jou bevestigen dat alleen maar! En die gaan ergens over…

  6. een triest geschreven verhaal. een prachtige sfeertekening is overigens de zin waarin je beschrijft het zoeken naar de vader omdat die weleens in zichzelf praat en zo informatie geeft.

  7. Zilvertje zegt:

    Ton, ja, heel triest, ik heb het zelf geschreven, maar kan het niet meer teruglezen…..

  8. Rob Alberts zegt:

    Te pijnlijk om te lezen.
    Verbaasde groet

  9. Heftig hoor. En helaas gebeuren zulke dingen nog steeds. Hoe zou je kunnen met zo’n poppeke.

    Love As Always
    Di Mario

  10. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Je hebt het goed omschreven, zo gaat het wel.
    Drank maakt veel kapot, veel te veel. oma

  11. Triest en treurig. Ik kan het me haast niet voorstellen maar besef wel dat zulke dingen gebeuren. Leuk weer eens bij je op bezoek te zijn geweest.

  12. kitty zegt:

    Een heel aannemelijk verhaal. Invoelend geschreven!

  13. Dirk zegt:

    In en in triest dat zo iets kan gebeuren en alweer iets van alle tijden.

    Ik hoop dat het van goed is gegaan in het ziekenhuis.

  14. Dirk zegt:

    Ik bedoel natuurlijk vandaag en niet (van)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s