Afvaart.

Voeten in het zand.

 

Geef me dansende voeten

het lot voelt zo zwaar

Geef me zwierende lokken

Dat voelt minder naar

 

Geef me zeeën van tijd

En een staf van geluk

Geef me lijm en geduld

Mijn leven is stuk

 

Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Afvaart.

  1. Ik heb geen verstand van gedichten en veel gedichten vind ik vervelend geleuter, maar dit vind ik MOOI.

  2. Dirk zegt:

    Heel mooi Zilvertje, maar hou je voeten in het zand he!!!!

  3. Blewbird zegt:

    Lijm en geduld, vooral geduld, dan komt het goed. Super foto!

  4. galmiers zegt:

    Van beneden naar boven
    lijkt je gedicht een stuk lichter.

  5. Zilvertje zegt:

    Dirk, ja, zal ik doen.

    Blewbird, heb je er ook een paar keer op geklikt, wordt hij groter, dan lijkt het een echte stranddag, dankjewel, hij is van 2010 Castricum dicht bij de EHBO-post,

    Galmiers, ja dat is ook zo, hahahahaahahahah.

  6. Met woorden mooi ingespeeld op de foto. Hopelijk niet ál te autobiografisch, Zilvertje

  7. EJW zegt:

    Ben ook niet zo’n gedichtenman maar dit spreekt me erg aan. Je laatste regel daar schrik wel van

  8. Dat hoop ik toch niet Zilver! Het leven gaat op en af en is nooit stabiel. Op betere tijden!

  9. Zilvertje zegt:

    Ingrid, je moet maar zo denken alles schrijft hier zichzelf. Ja, dat heb je goed gezien, afvaart vrijhouden!

    EJW niet schikken, stuk, rijmt op geluk! Het is in een zucht geschreven, ik heb er weinig sturing aan, het komt vanzelf, heb alleen over de titel moeten denken en toen hielp de foto me.

    Kitty, klik een aantal malen op de foto, zo leuk al die mensen, proef de dans die in het gedicht zit, dan is het goed.

    Mijn thema is al ruim twee weken de dood, dit jaar de vierde op rij, dat er meer zelfdodingen zijn. Onlangs bij ons aan het spoor ook iemand gesprongen, dan blijft dat erg hangen. In de jaren 90 heb ik veel geschreven over dit thema en ook een eigen onderzoek gedaan, toen waren het ongeveer 1500 mensen per jaar, nu zitten we in de 1600 zoveel…..

  10. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Wat een mooi gedicht, zo voelt elk mens zich wel eens. oma

    ot, een mooi betoog, medisch gezien heb je gelijk, emotioneel is het voor vele een beproeving.
    Zelf heb ik ooit in het ziekenhuis gelegen ivm. jicht, op de afdeling waar ook long patiënten lagen.
    heb ze zien huilen, smeken, maar het was te laat voor ze, benen zwart als verbrande kolen.
    Daarom was ik boor op de fabrikant, net als drank en vrije medicijnen, er zijn mensen die er kapot aan gaan, ook al zouden ze anders willen, maar het niet meer kunnen opbrengen. oma

  11. mennoG zegt:

    Geweldige foto! en mooi gedicht.
    Groet, menoG

  12. Zilvertje zegt:

    Oma, ja,en dan helpt een gedicht schrijven. Oma, blog gelezen, beterschap en wat goed van die kilo’s, echt super.

    Dankjewel Menno, ik geniet van jouw foto’s, die zijn zo zuiver en mooi.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s