Na de kerstdagen bij Juffrouw Timmer, de vrouw met de flair van een postzak. ( deel 1 )

Verhuisplezier!

Op nummer 9 A drie hoog, daar woonde ze, Juffrouw Timmer, de vrouw met de haakneus en het ranke postuur, de melkboer vond haar een bezemsteel met hoogpolige snor, maar hij kon zich beter schamen, want hij had meer kinderen rondlopen dan er in zijn huis woonde, wat zeg ik, hij kon wel vijf huizen vullen met zijn nageslacht. Juffrouw Timmer kon zich veilig wanen, ze was niet zijn type.

Juffrouw Timmer had alles prima voor elkaar, een vaste baan op het basisschooltje De Evenaar, een schattige etage, met allemaal mooie meubeltjes en prachtige kleding en bijna elke schoolvakantie een reisje naar een lievelingsplekje. Deze zomer was het Spanje geweest, Andalusië, alleen al bij de gedachten er aan, hoorde ze de vurige gitaren en had ze weer de smaak van heerlijke sherry en olijven in haar mond.

Onder haar woonde een man die werkte voor het Leger des Heils, al zag juffrouw Timmer hem nooit met een legerhoedje op, maar wel met een stevige neut, hoe dat nou zat wist ze niet, maar sinds hij haar buurman was geworden dacht ze toch anders over het Leger.

De kerst was net achter de rug en Juffrouw Timmer zat in haar comfortabele fauteuil te genieten van haar kerstboom, die voor het grootste gedeelte gevuld was met kerstballen gemaakt door de kinderen van haar klas, ook hingen er echte kransjes in en er onder stond het kleine stalletje dat ze ooit eens zelf geboetseerd en getimmerd had als eindexamenproject op de kweekschool.

De theepot was leeg, haar boek was uit en het nagenieten over het boek was klaar. Als geen ander wist ze dat ze nu wel weer een poosje moet afzien om in het volgende boek te raken, dat kon soms wel een week duren, nieuw boek beginnen, wegdenken, opnieuw beginnen, wegleggen, weer pakken en weer opnieuw, net zo lang tot ook dit verhaal haar zou raken, net zo lang tot ze een rol vond in het boek, die de hare zou worden en ze de hoofdrol had in het verhaal.

Maar zover was het nog niet, dit was een lastig moment, geen kerst meer, nog ruim een week vakantie, geen afspraken, geen plannen en dit jaar met de kerst geen reisje, nee, het was haar niet goed bevallen de kerst thuis, het boek had haar er doorheen gesleurd. Maar wat nu?

Buiten hoorde ze het luid toeteren van een wagen en terwijl ze uit het raam keek, zag ze een grote verhuiswagen parkeren naast de stoep, onder nummer 5. Kreeg ze nieuwe buren? Uit de auto kwam een mens, dat ze op afstand niet kon herkennen als man of vrouw, veel spieren en overgewicht had het wel, geboeid, bleef juffrouw Timmer kijken,…………………………… tot ik  ( Zilvertje ) de rest van het verhaal voor haar bedacht heb.

( wordt vervolgd )

Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Na de kerstdagen bij Juffrouw Timmer, de vrouw met de flair van een postzak. ( deel 1 )

  1. Terrebel zegt:

    Spannend…hoe loopt dit af? Veel verhuisplezier!

  2. Dirk zegt:

    Ben benieuwd naar het vervolg wie weet wordt het een bestseller.

  3. kitty zegt:

    dan kunnen we alleen maar volgen.
    nieuwsgierig🙂

  4. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Hé, net als het spannend wordt is het afgelopen, jammer hoor.
    We komen terug hoor, zwaai zwaai. oma

  5. Di Mario zegt:

    bedacht heb….. dat heb je toch al wel he… maar je moet het nog even publicieren….

    Love As Always
    Di Mario

  6. Zilvertje zegt:

    Terrebel, weet ik ook nog niet, ik heb net deel twee geschreven, heel snel, want ik het het druk.

    Antoinette, een goed begin voor het nieuwe jaar!

    Dirk, weet wel zeker van niet! Is gewoon een gekkegeitje.

    Vidajo, ik ook hier, waar gaat het naartoe?

    Kitty, nou graag, hoe was het gister, nee, eergisteren? xxx

    Dag lieve oma, ik kom vandaag ook nog bij u, maar later, erg druk.

    Di Mario, nee, net geschreven, ja, het moet wel spannend blijven, ik doe dat altijd vlak voor ik het er opzet en als ik het later teruglees, vis ik er nog de fouten uit, zie ik eerst niet, het verhaal zit dan zo in mijn hoofd, dan lees ik dat ik denk dat er staat, maar zie ik niet wat er echt staat, is wel eens lachen of schrikken.

    Dag allemaal dank voor het komen, is lief!

  7. In het begin ging het nog behoedzaam, maar eens de stroming ons te pakken had was er geen houden meer aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s