De kist en de koffie.

Op zee verstrooid.

Zo tevreden als hij altijd in zijn stoel kon zitten, zo lag hij in zijn kist. Bloemen tot bijna over zijn kin en de geur van koffie en verdriet hing in de rouwkamer. Het brok in mijn keel was niet weg te slikken en ik probeerde het ook maar niet, op zo een dag, kan het niet anders.

Ik maakte het verdriet zachter door telkens maar bij mezelf te herhalen dat hij zo geleden had de laatste jaren, hij werd versleept van ziekenhuis, naar psychiatrie, van intensive care, naar verpleeghuis, met tussenpozen thuis, maar opknappen deed hij niet.

In Hoorn lag hij op een dag aan de beademing, met een dikke buis in zijn mond en ik telde de dagen en ik wist als geen ander dat dit maar een bepaalde tijd kon duren, anders had het grote gevolgen voor het verdere leven. Het was zo onwerkelijk om hem aan al die kastje te zien liggen, ik kende al die kastjes uit mijn hoofd, maar ik wilde niet deze combinatie, de kastjes en mijn vader.

Wat ik had gevreesd kwam uit, na de intensive care kon hij niet meer slikken, zijn eten en drinken ging via een slangetje zo zijn lichaam in. Als ik op visite kwam viel het me op dat niemand bij hem binnen kwam, de koffiekar, de etenskar, alles ging zijn deur voorbij…. Tuurlijk, hij mocht niks via zijn mond, maar zo miste hij al die contacten en controlemomenten.

Lieverd, haal jij maar koffie hoor! Hij zei dan altijd, hij was niet vergeten hoe dol ik op koffie ben. Maar ik kon dat niet, want ik kon niet drinken als hij niks had, hij die een nog grotere koffieleut was.

En daar lag hij die dag……zo tevreden, zo lief, zo vredig…….een man die nooit mopperde, die mij de kunst van het leven leerde, de verhalenverteller, de leermeester, de lieverd en grapjas. Twaalf jaar geleden is het en ik mis hem nog iedere dag.

Zilvertje. ( dag lieve papa )

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

13 reacties op De kist en de koffie.

  1. Zilvertje zegt:

    Appelvrouw, lief dat je kwam. Ik hoef je niet uit te leggen hoe zwaar missen is…….

  2. Zilvertje zegt:

    Appelvrouw, missen, liefde, ja, dat warme gevoel probeer ik te blijven koesteren.

    Antoinette, zo raar, als kind dacht ik dat het altijd zo zou blijven, die heerlijke gedachte zou ik wel weer terug willen beleven.

  3. Annet zegt:

    Prachtig beschreven Zilvertje, als je dat zo kunt
    is dat een afdruk van hoe je vader is geweest
    hij komt door jou naar buiten…

    liefs!

  4. Zilvertje zegt:

    Annet, wat een mooie reactie, dankjewel! Het was een bijzondere man, nooit een klacht, nooit opgeven, altijd die humor, maar ook een oog voor zijn medemens, ik denk dat ik de vrede die hij in zijn hart had, heb meegekregen van hem, de tevredenheid, het genieten, het lachen. Ik ben dankbaar daarvoor, want zo red ik het onder barre omstandigheden. xx

  5. mooi beeld van je dierbare vader
    die zo’n warm plekje in je hart inneemt

  6. Drikus zegt:

    Indrukwekkend Zilver en dat verhalen vertellen heb hij aan jou door gegeven.
    Ik heb niet veel van mijn vader maar mis hem wel ik ken het gevoel.
    En het maakt je inderdaad sterk.

  7. Lasja zegt:

    zilver, zo dichtbij dit

  8. Di Mario zegt:

    En terecht.

    Love As Always
    Di Mario

  9. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Zolang je vader in je hart verder leeft is het goed, vegeten mag je hem niet.
    Vaak denk ik ook terug en herken zoveel in me zelf van hem. oma

    ot, dank je voor je lieve reactie.

  10. Mooi beschreven!
    Je vader was je voorbeeld.
    dat verdwijnt nooit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s