De trein, deel 2 Kale Nakkie.

Hoe lang zou je kunnen reizen met 150 euro op je OV-chipkaart vroeg ze zich af. In de vroege morgen was ze ingestapt op het kille en kale station van haar geboortedorp, terwijl het eigenlijk niet de bedoeling was om in de trein te zitten, maar er plat onder te liggen, had ze zich bedacht bij de aanblik van al die fris gewassen, ambitieuze, vooral jonge mensen op die ontluikende dag? Ze stapte in. De eerste trein was een ramp, want haar misselijkheid en darmkrampen moest ze diep in zich verstoppen, geen wc, maar na de overstap op het Centraal in Amsterdam, had ze een heerlijk geborgen gevoel in een trein die luxer en warmer was.

De dag had zich in alle heftigheid aangekondigd en de medereizigers waren spaarzaam, de scholen en kantoren waren nu druk in bedrijf en langzaam en zonder remming gleden haar gedachten terug in de tijd. Jaren zestig, begin jaren zestig, ze smeekte haar vader op zijn knieën en handen door de huiskamer te lopen en met een enorme opgooi van haar kleine beentje klom ze op zijn rug. Ze klemde haar kleine beentjes om de ribbenkast van haar vader en hij sjokte door de kamer. Sneller, Kale Nakkie, sneller! Haar vader probeerde het, maar zijn kuif zakte voor zijn ogen en met zijn slurf probeerde hij deze uit zijn gezichtveld te halen. Sneller Kale Nakkie, sneller!

Vader moest even rusten en zij had zich heel beteuterd van zijn rug laten glijden…. Kale Nakkie ik heb nog niet genoeg bananen, we moeten nog een keer. Maar haar vader die rugpatiënt was en echt alles voor haar over had, moest even rechtop, hij lachte lief en trompetterde nog wat en zij zakte weg in een zalige slaap.

Kalle Nakkie was een olifant geweest, die ze samen met haar vader had gezien, maar ze wist niet meer waar, was het een film? De naam was anders geweest, maar die kleine oortjes hadden het anders gehoord en vertaald in kindertaal. Jaren hadden ze dit spel gespeeld, tot haar vader op een dag moest bekennen dat hij zijn kleine meisje niet meer op zijn rug kon dragen en wat ze ook bedacht, het was over met dit geliefde spel.

Toen hij in de jaren tachtig zo sukkelde met zijn knie en er aan geopereerd moest worden, was het haar weer te binnen geschoten… zouden die knieën zo zijn versleten door hun spel, had ze teveel van hem gevergd? Nog pijnlijker werd het toen na de operatie bleek, dat hij tijdens de ingreep een hartstilstand had gekregen en gereanimeerd moest worden……..

Na de operatie genas zijn knie wonderwel en zonder revalidatie in Heliomare leerde hij weer lopen, maar zijn geest was eruit, hij werd zo somber als een mens maar kan worden.

Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op De trein, deel 2 Kale Nakkie.

  1. heb je gevonden en toegevoegd! Ben nu best druk met uitzoeken waar iedereen zit en linken, maar ga je weer lezen binnenkort

  2. Annet zegt:

    Triest én mooi Zilver…..

    xxx Annet

  3. kitty zegt:

    hee Zilver! waar ben je gebleven?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s