Langzaam valt de warme avond in de armen van de nacht.

Soms lijkt het wel als of we allemaal even een taal spreken, de taal van eenzaamheid, te druk, in de put zitten en alles zien bol te werken en verdriet veel verdriet, veel van ons herkennen en beamen, vullen aan en putten moed uit dat wat geschreven is………

Mijn gedachten gingen terug naar de jaren tachtig, mijn vader verloor zijn werk door ziekte, dag in dag uit zat hij thuis, hij was een lezer, dat was een groot geluk, maar de ouderdom begon langzaam aan hem te knagen en de kinderen druppelden de deur uit en mijn moeder, ah, over sommige dingen kan ik nog niet schrijven.

Dag bij dag zag ik hem stiller worden en zijn altijd lachende mond werd een streepje, zijn altijd opengevouwen handen zaten nu vaak verwrongen in elkaar en zijn blik werd hol en leeg. Hij die mij altijd zo blij wist te maken, hij de vrolijkheid zelf werd stil en bijna doorzichtig, hij had net wel een enorme maagoperatie zeer dapper doorstaan, maar vlak erna stortte hij in.

Hij werd opgenomen op de PAAZ in het plaatselijke ziekenhuis en heel langzaam kreeg ik bijna mijn oude vader weer terug, nou niet echt de oude, maar hij leek er wel veel op.

Maar erger werd het toen hij tijdens een knieoperatie een hartstilstand kreeg, hierna werd hij nooit meer dezelfde, zijn knie genas wonderwel, sneller dan de artsen hadden voorspeld, maar hij keerde al meer in zichzelf en wilde niet meer leven, zag nergens meer een lichtpuntje en werd van ziekenhuis naar ziekenhuis gesleept, werd volgestopt met medicatie en ik zag zijn vlammetje langzaam uitgaan, soms was hij even thuis, maar mijn moeder kon dit absoluut niet aan, schrijnend was de situatie en om mijn moeder dan te ontlasten kwam ik af en toe op visite, dan kon mijn moeder even weg, de rollen leken omgedraaid, ik was dan de grote en hij de kleine, ik zette hem op de wc en moest vegen en alles warm instoppen, nou heb ik door mijn werk heel wat blote piemels en billen gezien, maar ze te zien van je zieke vader is anders, maar met heel veel liefde heb ik het gedaan, zoals hij dat ook vroeger voor mij deed.

Maar ik heb wel te kort gedaan, ik onttrok me aan bijna alles, druk met mijn eigen zorgen bezig, mijn zieke zoon, mijn scheiding, mijn nieuwe studie, mijn eigen leven weer op poten zetten en door al die verhalen denk ik er weer zo vaak aan en dan hoop ik maar dat mijn vader begreep dat ik het zelf zo moeilijk had met alles, dat het niet aan hem lag, want ook al was hij alleen nog maar een teen geweest op een kussen, dan zou ik nog oneindig veel van hem houden, maar soms is het leven zo een oneindig tranendal, dat je al genoeg hebt aan je eigen portie en iemand te zien lijden waar je zo van houdt is zo zwaar, zwaarder dan een mug die door dikke stroop moet vliegen.

Zilvertje ( met diep respect voor mijn lieve vader)

Kijk papa, hier weer zo een lieve creatieve twijg van jouw boom, dankjewel!

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s