Henrietta Lacks.

 
Vandaag heb ik een boek aan mijn lessen gekoppeld en terwijl ik doodmoe thuiskwam, nog moest koken, overhoren, en met Blancie naar koopavond moest gaan, dacht ik, ik moet het jullie toch ook vertellen.
 
Als je in de gezondheidszorg werkt, les geeft of medisch onderzoek doet, dan ken je de HeLa cellen, maar het verhaal was me onbekend. Het verhaal van die wonderlijke cellen. Henrietta was een mooie donkere vrouw rond de dertig jaar in de vorige eeuw, ik heb het over de jaren veertig. De tijd dat donkergekleurde mensen niet zomaar in elk ziekenhuis behandeld mochten worden, niet zomaar in elke bus mochten zitten. Veel was voor hen verboden, en alles wat wel mocht, was van mindere kwaliteit.
 
Henrietta  had zomaar een bobbel gevoeld, ze had het verteld aan haar nichten, maar liet het voor wat het was en kreeg haar zoveelste kindje en toen ze weken na de geboorte eindelijk naar het ziekenhuis ging omdat ze weer ging bloeden, nam de arts cellen bij haar weg. Enkele maanden er na overleed ze aan baarmoederhalskanker.
 
Haar cellen bleven in leven, gingen mee op ruimtemissies, leverde een grote bijdrage aan belangrijke ontwikkelingen in de geneeskunde, zoals bv het poliovaccin, chemotherapie, in-vertrofertilisatie. Niemand weet hoeveel cellen van haar nu nog rondzwerven, maar men heeft wel eens geschat, dat als je al haar gekweekte cellen zou wegen, ze meer dan 50 miljoen ton zouden wegen. Of als je een ketting zou maken van al haar cellen, je de ketting drie maal om de aarde kon draaien.
 
Als je dan bedenkt, dat alles wat je bent in een cel zit, dan is het toch heel bijzonder, dat na haar dood, dit allemaal is gebeurd, zonder dat ze dit wist, zonder dat ze toestemming gaf.
 
Een vrouw, arm geboren, arm en jong gestorven, amper dertig, kindertjes achterlatend, een vrouw die met haar cellen, zonder dat ze het wist, een grote bijdrage heeft geleverd aan de wetenschap. Waar grof geld mee is verdiend, waarmee veel mensen zijn genezen of niet ziek zijn geworden.
 
Maar het is zo triest, dat haar kinderen te arm waren om te leren, of om zelf een fatsoenlijke arts te bezoeken. Rebecca Skloot heeft er een prachtig boek over geschreven, ze deed zeker tien jaar aan onderzoek en het resultaat is een prachtig boek, over een bijzondere vrouw en haar cellen. Het verhaal is wetenschap, armoede, schande, diefstal en ontroering.
 
Rebecca Skloot is oprichter van de Henrietta Lacks Foundation. Zo stelt ze de nazaten van Henrietta in staat een beter leven te leiden.
 
Het onsterfelijke leven van Henrietta Lacks. Rebecca Skloot. Vertaling: Nieuw Amsterdam 2010. 
 
Zilvertje.
 
 
 

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-10 en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op Henrietta Lacks.

  1. Grutte Pier zegt:

    Mooi!

  2. renelouman zegt:

    Wat een verhaal zeg. Eerlijk gezegd vind ik het te eng voor woorden en , hoewel ik het niet kan verklaren, een gevoel dat dat helemaal niet klopt wat er gebeurd is met die cellen. Al heeft het wel veel opgeleverd natuurlijk.

  3. Zilver. zegt:

    He Grutte, ja, het is zo een mooi boek, ik lees het samen met het boek van Swaap, wat is er nu toch weer veel moois te lezen, maar dit verhaal bezorgt me kippenvel.

  4. Zilver. zegt:

    Rene, ja, en bijzonder verhaal, maar zo goed dat het boek er is, ik ben verliefd op het boek, het is zoveel in een boek. Ja, ik gaf vandaag les in wetten, dit boek sloot zo mooi aan.
    Wat die arts heeft gedaan klopt ook van geen kant. Ja, het heeft heel veel opgeleverd, maar het voortleven van die cellen en het geen toestemming geven en de armoed van haar kinderen, het is bizar.

  5. lebonton zegt:

    mooi en tragisch in evenwicht.

  6. Zilver. zegt:

    Jezzebel, ik heb het gelezen zojuist, wat heb je dat prachtig verwoord. Ik ben aangeraakt door het verhaal, het laat me niet los.
    Lebonton, ja, zo is het.

  7. ron rozen zegt:

    Volgens mij leer je niet van iemand die het heeft over in-vertrofertilisatie.

  8. Zilver. zegt:

    Ron, wat wil je zeggen, dat je het daar niet mee eens bent? Dat zou kunnen, maar daar gaat het nu niet om, het gaat om het verhaal, achter deze vrouw, haar huidskleur, de keuzes die ze daarom heeft moeten maken, dat men zomaar deed met haar cellen, zonder het haar eerst te vragen, dat men later nooit aan haar familie heeft gedacht. Dat wij in Nederland een wet hebben WGBO, die verhindert dit, maar vroeger en in Amerika was men in de jaren vijftig bezig met rassenhaat en al is het nu alsof we zo beschaafd zijn en het anders doen, eigenlijk is er niet veel veranderd in de wereld, alleen nu doen presidenten een saus over dat wat ze vrezen of haten, de saus van je bent een terrorist, of je maakt een bom, dus we pakken je aan, altijd die stomme macht en superioriteit en terwijl de president schijt op zijn zilveren kakdoos in zijn gouden huis, komen honderden kinderen om omdat ze lopen op een mijn, omdat ze honger hebben, omdat hun moeder is verkracht en gek is geworden en niemand meer voor ze kan zorgen.

  9. Blacksmoker zegt:

    Wauw, wat zijn mensen toch mooilelijk. Ach wij blanken zijn nog steeds even hardvochtig, het wordt alleen anders geframed. Mooi dat er nu aandacht is voor deze vrouw, wat een verhaal, ik ben woedend, shit. Wij zitten zeker op één lijn zilver.

  10. Zilver. zegt:

    Blacksmoker, ik denk je te begrijpen, zie mijn reactie boven, zitten we op een lijn over dit onderwerp?

  11. Annet zegt:

    toch mooi, dat je als cel of cellensnoer zolang voortleeft en de mensheid
    op die manier al dan niet kunt helpen…..het leven is in de kern altijd onrechtvaardig
    maar je kunt op vele manieren denken zodat het toch leefbaar en zinvol is….
    liefs, Annet

  12. Rob Kruzdlo zegt:

    Moooooooiii
    GroetRob

  13. laila zegt:

    Interessant; nieuw voor mij.

  14. oliphant zegt:

    Nooit iets van gehoord. Een bijzonder verhaal over een bijzondere gebeurtenis van een bijzondere vrouw…
    Dank.
    Groet, O.

  15. pierra zegt:

    We zouden tegenwoordig allemaal blij zijn als de wetenschap iets met onze cellen kon doen en we zouden ze graag beschikbaar stellen. Ik denk dat Henriette er ook wel mee eens geweest was als ze had kunnen kiezen.
    Mooi verteld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s