Dodenherdenking 2010


 
gisteravond zat ik heel stil de dodenherdenking te kijken, net op tijd de woonkamer netjes opgeruimd, alsof de koningin binnen kon kijken. vijf minuten voor de stilte belde jij. het is raar als om die tijd de telefoon gaat, iedereen weet dat ik dan heel geruisloos zit te kijken en herdenk, dat ik dan denk aan alles wat mijn familie heeft meegemaakt, niks meer of minder dan al die andere nederlanders, maar omdat je van ze houdt raakt het zo en weet je hoe de oorlog hun verdere leven heeft beïnvloed.
 
ik vertelde je dat ik naar de herdenking zat te kijken, maar het drong niet echt tot je door en ik besefte dat ik voor het eerst in mijn bewuste leven niet die twee minuten stil zou kunnen zijn. je vertelde trieste dingen, je was erg ongelukkig en was het zo zat, je wist niet meer wat je moest doen en je mocht van de verpleging even bellen en dat is lief van de verpleging.
 
de twee minuten stilte………….. raar, ik hoor jou en mezelf praten en ik kijk naar de beelden op de dam en de stilte en de kaarsrechte rijen en lijnen, maar plots is het als een mierenhoop, de mensen gaan uit elkaar.
 
jij hoort aan mijn stem dat er iets is. mam? wat is er? ik vertel wat ik zie en dat de koningin de benen neemt met heel haar gevolg. niet lang erna beëindigen we het gesprek. in mijn hoofd is het een warboel, wat een raar moment.
 
de tv zet ik harder en dan belt mijn oudste dochter, die is ook geschrokken en we zijn blij dat we niet naar de dam zijn gegaan. we praten over hoe erg die angst in een oorlog moet zijn, dan heb je dat nare gevoel steeds denken we, dat moeten onze ouders, opa en oma’s ook gevoeld hebben.
 
de rest van de avond luister en kijk ik nieuws en zie steeds meer beelden van wat er op de dam gebeurde. die dappere koningin die gewoon weer terug komt en verder gaat met het programma. was het voor haar zo snel erna wel veilig, wisten ze al wat er gebeurd was, kon ze daar wel voor haar gevoel veilig staan, het zal vast wel, maar ik vroeg het me allemaal af.
 
later hoor ik allemaal kul berichten van zeer hooggeleerde mensen die het hebben over dat we zo een angstig volk zijn geworden, nou sta daar maar eens, je bent in een heel aparte sfeer, dat weet je alleen als je het ooit hebt meegemaakt. je weet ook dat als die massa gaat rennen, er een stortvloed van mensen in beweging komt, gelukkig was er ruimte, anders waren de gevolgen nog erger geweest. het is gruwelijk om onder de voet gelopen te worden, denk eens aan ouderen en kinderen. dan het onbekende, wat gebeurt er?
 
mensen die het hebben over dat we belachelijk angstig zijn geworden, begrijpen denk ik niet dat apeldoorn nog in het hoofd zit en de vele liquidaties in amsterdam. de veiligheidsmaatregelen na de moord op theo, de angst was te voelen in de stad. de terreurmaatregelen zijn langzaam afgebouwd, maar als je al die maatregelen ziet, dan doet dat wel wat met een mens. dat we ons bewust zijn dat we zelf ook een oorlog voeren ook al noemen we het opbouwwerk, dat we een nare oorlog herdenken en die combinatie geeft een heel naar gevoel en als iemand dan gaat schreeuwen en je hoort knallen en je weet niet dat het hekken zijn. dan zien alleen de naaste omstanders wat er is, maar de menigte reageert met vluchten. het is heel naar om mensen gewond te zien of onder de voet gelopen, dat doet heel veel met een mens.
 
nou petje af voor de mensen die er waren, even later ging het programma weer door, de blikken van de koningin zal ik niet snel vergeten, de handen in de zij van zijn moeder van alexander, het vertrokken gezicht van maxima.
 
er zijn heel veel gewonden, botbreuken, schaven en verzwikkingen en niet te vergeten de schrik. lieve mensen ik hoop dat jullie weer heel snel herstellen. we hebben met elkaar gezien hoe broos vrede en rust is, laten we die broze vrede in stand houden, bij ons en overal op de wereld.
 
zilvertje. foto: zilvertje, amsterdam.
 
er zijn veel filmpjes, maar bij deze voel ik de angst en is de paniek beter te zien dan we op tv zagen. 
 
of deze.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-05 en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

30 reacties op Dodenherdenking 2010

  1. Burro-Holanda zegt:

    Zilver. Dit is een mooi blog. Je verwoordt mijn gedachten. Het was in alle opzichten een onwerkelijke avond. En inderdaad, die zeergeleerde dames en heren. Wat hebben die toch eigenlijk veel verstand hè? Je zou er een minderwaardigheidscomplex van krijgen.

  2. zilver zegt:

    Dank je Burro, ja, onwerkelijk he, toen alles weer doorging had ik nog geen weet van de omvang, later zag je beelden van mensen die op de grond lagen, brrrrrrrrrrrrrrrrrr, wat een schrik, en wat een wonder dat de beelden van de voortzetting zo normaal leken, denk dat dit het beste was wat men kon doen, het doorlaten gaan, maar zo naar voor die mensen die daar gewond lagen, zo onwerkelijk en ik heb bewondering voor de koningin, die laat zich niet gek maken, had dit niet van haar verwacht.

  3. antoinette duijsters zegt:

    ja, we moeten ons maar goed bang laten maken, als je niet tegen menigten kan, moet je niet naar dergelijke samenkomsten gaan.
    En hoe meer er over terreur gepraat wordt hoe banger de mensen worden.

  4. zilver zegt:

    Antoinette, we worden vaak zo bang gemaakt en met de gestoorde wordt geen rekening gehouden, die slippen er tussendoor, dat is nu al twee maal gebleken in het groot en niet in zicht beeld veel vaker.
    In Amsterdam waren heel lang veel maatregelen, er hoefde maar een man met een jurk in de trein te zitten en de trein werd stilgezet, het Centraal stond vol met agenten en stille, we werden volgegoten met angst en onlangs is die hele alarmfase afgebouwd, ze zouden het eens moeten onderzoeken, wie had dit bedacht? Iemand met belangen in de beveiligingwereld?
    Bij relschoppers in de metrobuis was je doodsbang, een aanslag? De metro stond stil, lichten gingen uit. Je zag iedereen naar zijn mobiel zoeken. Later een bericht dat voetbalvandalen in de buis zitten, dat daarom de stroom er af moest.
    We werden volgegoten met angst, de vijand was de man of vrouw met een jurk of sluier, werd ons voorgehouden, maar onze grootste vijanden zijn de mensen die het te zeggen hebben in Nederland.
    De mensen op de Dam valt niks te verwijten, het is enorm schrikken hoor, ik dacht dadelijk ook aan dat voetbaldrama toen ik de gewonde zag, je kunt geen kant op, we mogen nog van geluk spreken dat het zo is afgelopen.

  5. suiker zegt:

    Zilver, ik denk zomaar dat de mensen die het belachelijk vinden dat ‘we’ zo bang zijn geworden, zelf net zo bang zijn. Het is een onbewuste angst. Zelf heb ik niet het gevoel een bang mens geworden te zijn, maar toen ik gisteren op de bank zat te kijken, vloog de schrik ook om mijn hart. Doodsbang.
    Het is wel iets om je boos over te maken. Niet om het belachelijk te vinden.
    mooi blog Zilver

  6. zilver zegt:

    Dank je Suiker, ja, dat zou nog wel eens kunnen. Alle mensen die ik tot nu toe heb gesproken voelden zich zo naar, zo in de war, zo onzeker. Dat is ook zo logisch in het kader van de laatste jaren. Ben die naam van die hoogleraar vergeten, maar die woont vast in een keulse pot op een rustig plekje in laat me met rustland waar geen radio en tv is en nooit iemand langs komt..

  7. oliphant zegt:

    Je hebt dit snel tot een mooi log verwerkt.
    Ik merk zelf, dat ik bij dit soort gebeurtenissen steeds het gevoel heb: zou er iets gebeuren???
    Daar ontkom ik niet meer aan en maar al te vaak blijken er weer kleine of grote gekken door de mazen van het net te kruipen.
    Ook al die krankzinnigheid om een voetbalfinale…
    Donderdag deel 2, zonde Amsterdammers, en nog gaan ze uit van rellen als Ajax wint.
    Wanneer wordt de wereld rustig? Ik denk:NOOIT.
    Maar ik ben pessimist en misschien maak ik het niet mee maar mijn klenikinderen wel. Wie zal het zeggen.
    Groet, O.

  8. aj-wass zegt:

    Wat prachtig mooi verwoord. Je tweestrijd van de twee minuten stilte, je dochter die je nu harder nodig had. De paniek die je op de tv zag gebeuren en je dochter aan de andere kant van de lijn. Vooral het beeld wat je geeft , hoe angst in de oorlog gevoeld zal moeten hebben, wat hier maar in het klein weer gegeven wordt natuurlijk, hoe erg ook. De trots van onze koningin die in rap tempo en verheven hoofd even liet zien dat deze herdenking, net als onze koningendag, niet afgepakt zal kunnen worden. Alexander die zo vanuit zijn hart, zijn moeder een dubbele schouderklop gaf. De aangeslagen gezichten van iedereen en toch weer die prachtig hervatte stilte van het publiek, na het fijne hartelijke applaus alsof men wilde vertellen, wij zijn er ,doen mee met koningin Beatrix, we kunnen door. Het prachtige gedicht gelezen door een jongen die zo geweldig zichzelf in controle had. Respect, als ik aan dit alles terug denk! Maar áls ik terug denk voel mijn angst geheel terug komen. eerst hoorde ik het geroezemoes in die totale stilde, toen de vreselijke krijs, en daarna de drommen mensen die uit elkaar stroomde. De hekken die vielen en die als schoten n mijn oren klonken. Omdat we aan oorlog dachten of omdat we aan Apeldoorn dachten? Weet het niet, het raakte diep. Tranen over mijn wangen, handen aan mijn hoofd en alleen maar vragen , wat gebeurd er, wát gebuerd er toch? Slechts 60 licht gewonden? Veel botbreuken, kan dat zelf uit ervaring niet als lichtgewond zien, al begrijp ik dat zwaargewond totaal iets anders is. Hoop dat iedereen voorspoedig zal herstellen en dat de angst die een ieder ondervonden heeft, dus ook wij mensen achter de tv, ooit weer overwonnen mag worden. Een stukje hiervan zal altijd blijven bestaan weet ik, maar besef ook dat juist dat stukje een extra gevoel geeft, van deze twee minuten in het jaar mogen en zullen, nooit maar dan ook nooit verdwijnen!

  9. zilver zegt:

    Oli, ik zou eigenlijk een 5 meiblog maken, maar dacht zojuist, ik doe toch dat wat me nu het meest op mijn hart ligt, ik ga straks ook die van jou lezen, je was bij een herdenking, maar ik ben nu aan het huishouden en studeren, ik blog tussen de bedrijven door.
    Sinds Apeldoorn en andere gebeurtenissen ben ik ook iets voorzichtiger, ik was bijna naar de Dam gegaan, maar deed het toch niet, ook omdat ik bang was dat er iets zou gebeuren, niet door een tegenstander of wat dan ook, maar gewoon door de enkelling die ziek is, een steentje in de vijver, die grote kringen maakt, het was duidelijk zichtbaar.
    Ja, zondag weer een spannende wedstrijd! Ik ben een blijdenker, ik denk het komt goed, we moeten alleen wat mensen aan de macht krijgen die lief zijn en eerlijk en niet de eigen zakken vullen.

  10. zilver zegt:

    Aj-wass, dank je voor je indrukwekkende reactie, ja, wat gebeurt er veel op zo een moment, tijdens de stilte had ik mijn zoon aan de lijn, hij is ziek en leeft in een andere wereld, hij zit nu al meer dan een jaar achter een gesloten deur, gelukkig had ik hem aan de lijn en wist ik dat hij vast zit, het had net zo goed mijn zoon kunnen zijn die had staan schreeuwen op de Dam, sommige mensen zijn erg ziek in het hoofd.
    Hij begrijpt niet meer, dat ik om die tijd herdenk, hij herdacht vroeger als klein kindje wel mee, zaten we samen stil te zijn. Mijn dochter belde later, die was zo geschrokken, hoe fijn is het dan als je elkaar hebt en je kunt het kwijt bij elkaar.
    De angst kregen we ook deels mee door al die maatregelen van voorheen, wie regelmatig in A’dam komt of er woont weet wat ik bedoel, ik heb het al in een eerdere reactie hier boven beschreven.
    Het waren bijzondere momenten, wie er bij was, of het zag op tv, vergeet het nooit meer en is anders gaan denken over onze Beatrix.

  11. Annemiekie zegt:

    heel mooi geschreven! x

  12. zilver zegt:

    He lieverd, dank je wel. xxxxxxxxxxxxx ben tussen de bedrijven door hard aan het werk, zo een rommel en moet zoveel bestuderen en ik wil nog even de achterdeur verder afschilderen xxxxx
    Heb de kast voor Blancie leeg, zodat ze haar kleding kan ophangen, pffffffffffffff, ik heb nu veel spullen die geen plek hebben, het is net een schuifpuzzel.

  13. MMel zegt:

    Hier zat de schrik er ook even goed in. We zeiden hier thuis op de bank al tegen elkaar, ja ren geleden zou er niet zo’n paniek veroorzaakt kunnen worden door één man, één gevallen koffertje. Maar ik begrijp heel goed dat die tijden veranderd zijn. één man, één koffertje kan tegenwoordig voor een hele hoop ellende zorgen en dat weet men. Ik vind de reactie van het publiek op de dam niet meer dan begrijpelijk.

  14. zilver zegt:

    MMel, ja, ik vind hun reactie ook heel begrijpelijk, het is niet meer dan normaal dat je maakt dat je wegkomt, ik vind nog dat ze zich snel hebben herpakt. Als je de beelden terug ziet, hebben ze niks anders gedaan dan zich in veiligheid brengen, dat wat we leerden, dat wat je gevoel je ingeeft.
    En dat we voorzichtig zijn en schrikken is zo logisch gezien alles waar men ons voor bang heeft gemaakt.
    Ja, echt schrikken was het.

  15. actuality zegt:

    Mooi Geschreven… Mensen die er niet geweest zijn .. weten het beter.. Ik weet beter..
    Maar hoop het nooit meer mee te maken..Dat je in een nachtmerrie komt, waar je niet
    meer uit komt of , kan..
    en Het Beeld van die Drang-hekken… die vliegen, en dat er iets op je af komt maar niet weet wat!!
    Apeldoorn ligt in je geheugen, en op je Netvlies…
    Verder zeg ik even niets… Groet à Vous Joshua

  16. Anita1963 zegt:

    Ik zat dit jaar voor de tv naar de herdenking te kijken, meestal ga ik bij ons in het dorp naar de herdenking maar dit jaar niet en zat dus voor de tv. Toen ik die mensenmassa in beweging zag komen ging het direct door mij heen : niet weer ik had het zelfde gevoel van schrik en ongeloof als op 30 april vorig jaar.
    Er komen steeds meer veiligheidsmaatregelen en ondanks dat hoeft er maar 1 iemand te zijn die iets geks doet. We kunnen ons nu eenmaal niet overal tegen beveiligen.
    Gelukkig hebben we een koningin die het goede voorbeeld geeft en gewoon terug komt en zie niet laat afschrikken. Bea ik ben trots op je.

  17. zilver zegt:

    Joshua, ik begrijp het wel hoor, ik ben zo blij dat jou niets is overkomen, maar die schrik zit nu in je. Ja, die dranghekken en die mensen die er onder lagen, die kinderen, brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr, houd je taai xxx
    Anita, ja, wat was ze moedig he?

  18. Bas zegt:

    Zilver: Ik heb daar ook ooit gestaan. Toeval. Maar het was prachtig. Dan weet je ineens weer dat je nederlander bent. Ik denk dat de mensen dat gisteren ineens nog beter wisten.

  19. Bas zegt:

    En ik heb de beelden meerdere keren bekeken. Wat hebben wij toch een goed politie apparaat. Dat mag ook wel eens gezegd worden.

  20. zilver zegt:

    Bas, ja, het is heel bijzonder om er bij te zijn, al was ik blij dat ik er gister niet bij was.
    Ja, ze hadden die man snel te pakken en de gewonden snel van de plek, op tv leek het allemaal weer normaal, later zag ik beelden die lieten zien hoeveel gewonden. Ja, het was wonderlijk snel weer hervat.
    Bn nu wasgoed aan het strijken op de muziek van de tv en kijk koningin, elk jaar denk ik: ik ga heen, maar dan doe ik het toch weer niet.

  21. Bas zegt:

    Zilver: Lief dat je zo snel reageert. Ik reageer nauwelijks bij jou. Ik was er een keer bij. Aan het winkelen in Amsterdam. Terug naar het station werd ik tegengehouden op de Dam. Het was dodenherdenking. Ik ben blijven kijken. Dat maak je niet elke dag mee, Het was in de tijd dat Willem of Alex zijn moeder begeleidde. Toen de koningin wegging ben ik haar nagehold. En weet je wat. Wij kregen een kus.
    voor mij kan de koningin niet meer kapot.

  22. Wattman zegt:

    Ik heb het zelf niet gezien maar je beschrijving is bijzonder aangrijpend. Zo worden allerlei commentaren in een ander perspectief geplaatst. Dat van die ‘knallende dranghekken’ bijvoorbeeld, dat werkt natuurlijk wel op de zenuwen.
    Moedig dat je de moeilijke situatie waar je zoon zich in bevindt zo open bespreekt, ik heb daar respect voor.
    Mooi blog!

  23. zilver zegt:

    Bas wat bijzonder, ik was er een keer bij toen ik 17 was, ik ben er zelf heen gegaan en heb toen met mensen gesproken van het verzet, vond dat heel indrukwekkend, maar die kus van de Trix vind ik wel heel speciaal.
    Wattman ik hing aan het beeld, pffffffffffffffffffffff en de beelden erna waren best wel erg, al die mensen op de grond en de verhalen van moeders die naar hun kindjes riepen, houd je vast aan een paal, anders lopen ze je omver, wat een angst.
    Wattman, ik heb al veel over hem geschreven, ik houd heel veel van hem, maar hij heeft zo een nare ziekte. Hij zou ook in staat zijn zo een herdenking te verstoren, niet uit wraak of wat dan ook, maar aan met de stilte, aan met het leven zelf, een oerkreet, een hulproep.

  24. zilver zegt:

    Ja, ik hoop dat Wattman mijn linken ziet Bas. Onder aan het blogje, onder mijn naam.

  25. zilver zegt:

    Bas, je woorden zijn weg, hoe kan dat nou?

  26. Bas zegt:

    zilver: Wat is het leven veranderd. Zo herdenken we de doden en leven zelf weer in angst. Dat geeft te denken,

  27. zilver zegt:

    Bas, ja, het is heel apart.

  28. Albert zegt:

    hoi Trudy….was er ook met mijn kids 21 19 en 15 jaar oud……ik stond bijna naast die malloot…….hij was erg dronken en de stuf-lucht kwam op ons af….dus onze reactie was minder heftig dan van de omstanders…..hoop dat hij er iets van geleerd hebt ?
    PS ..kijk nog vaak hoe het jouw vergaat in het dagelijkse leven……groetjes de Strandman

  29. zilver zegt:

    He Albert, dus je was er ook? Dus jij stond er dichtbij, ja, dan hoefde je niet zo bang te zijn als die mensen die niet zagen wat er was, ja, die waren natuurlijk bang, zijn jullie niet gewond?
    Denk nog vaak aan je. Wat zijn je meisjes al groot!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s