Machteloos..


 
het was in de jaren tachtig dat ik voor het eerst een zwerver vond op een bankje in de stad waar ik woonde. het was voorjaar, maar de nachten waren nog erg koud. een poosje had ik naar de beste man staan kijken, hij lag daar in dikke kleding op een gemeente bankje, ademde, maar voor de rest geen teken van leven, ik wilde hem mee naar huis nemen, koffie geven en een warm bad.
 
ontdaan kwam ik thuis en vertelde wat ik had gezien en ijsberend riep ik maar steeds: we moeten iets doen, we moeten iets doen! de verantwoordelijkheid die ik voelde was zo groot. maar mijn moederlijke gevoelens werden gesmoord door mijn man.
oorlog in joegoslavië eind jaren tachtig, was het denk ik, er waren veel vluchtelingen, ik wilde mensen in huis halen, maar mijn man vond dit geen goed plan.
 
lang heb ik de ellende van andere mensen als een zware deken op me voelen drukken, het aller ergst in 1998 blancie was een baby en kreeg nog borstvoeding, de twee jongste van mij, wilde niet uit de borst drinken, ze kregen hun tongetje niet goed, maar toch wilde ik ze borstvoeding geven, maar dat werd een hele klus, eerst kolven, dan geven, vooral die eerste maanden gaat daar zo veel tijd in zitten, want dan hebben de kindjes nog veel voedingen.
 
als ik dan nieuws keek, was ik vaak die kleine blancie aan het voeden en dan zag ik al die mensen op de vlucht, in weer joegoslavië. vaders en moeders, opa’s en oma’s, met hun hele hebben en houwen liepen ze daar in lange rijen. dan speurden mijn ogen naar vrouwen, die net als ik een baby hadden en dan hoopte ik vurig dat die baby’s wel uit de borst konden drinken, want wat moesten ze anders, op de vlucht kun je haast niet kolven, flesjes uitkoken en die hele reutemeteut die er aan vast zit.
 
het meevoelen en willen helpen zit me natuurlijk in het bloed, maar vaak sta je zo machteloos.
 
zo kan ik het beeld van milly maar moeilijk uit mijn hoofd halen, dat die lieverd, in die koude aarde lag begraven, zo dicht bij haar vader en moeder.
 
zilvertje. ( foto van zilvertje, mist )
 
 

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-03 en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

19 reacties op Machteloos..

  1. zilver zegt:

    Gerard Schelten IP 82 169 158 54, verwijderd, en geblokt, belachelijk deze reactie.

  2. Robert kruzdlo zegt:

    Het meevoelen en willen helpen zit me natuurlijk in het bloed, maar vaak sta je zo machteloos.
    Dat had ik ook op de bijeenkomst van slachtoffers. Lees mijn blog aub
    Groet Robert

  3. zilver zegt:

    Robert, ik ga het lezen, ik krijg nu de visite binnen, maar probeer tussen de bedrijven door.
    Dus het grijpt jou ook aan, dit geval kan ik haast niet loslaten, terwijl ik weet dat het moet.

  4. assyke zegt:

    @Zilver
    ja, je moet
    want anders kun je er niet honderd procent voor je gezin zijn
    en juist zij hebben je nodig
    maar het is zo verschrikkelijk herkenbaar
    niet meer kunnen kijken naar het journaal
    omdat het je depressief maakt
    waarom depressief? dat komt inderdaad door de
    machteloosheid
    maar juist mensen als jij maken het leven draaglijk
    en de wereld mooier
    vergeet alleen niet ook aan jezelf te denken

  5. Henk van Leuken zegt:

    Je bent een altruïstisch mens Zilvertje. Het helpen zit in je bloed want je realiseert je dat je niet alleen kunt leven. Maar soms schiet begrip te kort zoals bij Milly. De dader schijnt ook nog een feestje gehouden te hebben en met vrienden op het gazon en nog lekker biertjes gedronken hebben enkele meters van het lijk. Hoe krijg je zulke beelden bij elkaar?
    het ga je goed!………:)

  6. koen zegt:

    je oog voor de medemens siert je Zilver. ja soms is de realiteit zo ontzettend hard en onrechtvaardig!
    hartelijke groet,
    koen

  7. suiker zegt:

    Lieve Zilver, ik weet zeker dat jij alles doet wat je, en helpt waar je maar kan. Van jouw treurnis om alles wat je NIET kan wordt ook helemaal niemand beter, alleen jijzelf ongelukkiger 😦
    Minder binnen laten komen, en je proberen niet zoveel te verdiepen in dingen waar je niet bij kan komen.
    Liefs!

  8. Aad Verbaast zegt:

    Machteloosheid, ja dat is het.
    Een haast onhandelbare emotie. Want hoe moet je het kwijtraken?

  9. Maria-Dolores zegt:

    zelf probeer ik me vooral bezig te houden met dingen waar ik wél (enigszins) invloed op heb en de macht om er iets aan te veranderen. da’s vaak al moeilijk genoeg…

  10. cor verhoef zegt:

    @Zilver,
    Gerard Schelden is Ria de Witte, de onvolprezen huisamoebe van het VKblog. Goed gedaan!
    Na het lezen van dit blog kan ik maar 1 ding concluderen; je hebt een hart zo groot dat nog niet eens een fractie ervan op mijn beeldscherm past..
    groet,
    cor

  11. The_Saint zegt:

    Tja…en je hart zal helaas nog vaker beschadigd gaan worden

  12. Ineke zegt:

    Ja, gebeurtenissen als met Milly kunnen je enorm machteloos laten voelen.
    Maar probeer jezelf niet tenonder te laten gaan in dat gevoel lieve Zilver.
    Met zorgen voor je eigen kinderen en je naasten doe je al zoveel goed!

  13. A C T U A L I T Y zegt:

    Mevrouw , ik ben daarom ook nooit op een Bankje gaan zitten
    Omdat ik toen al bang was dat U mij zou zien..
    Dakloos: Het Lekt in mijn Hoofd
    Het wordt dus tijd Dat U , ja, U Borstvoeding van Het Positieve
    Krijgt.. zodat U- ja – Jij Zilver niet alle Ellende aan trekt..
    Want het is niet allemal Jouw Schuld………………………………………
    Hoe goed Bedoelt ook !! Ik begrijp het maar al te goed !!
    Maar opeens dacht Ik : Zilver heeft Borst voeding nodig
    Om Positieve Levens kracht te voeden..
    en ook ik geef stiekem aan… sst Zwervers.. en koop Z- krant etc..
    Groet `a Vous Joshua

  14. coby zegt:

    Ja, die machteloosheid is heel naar. In sommige situaties weet ik het ook niet. Het is zoeken naar waar en wat je dan wel kunt. En dan nog is het soms een zaak van toeval en willekeur. Er waren signalen bij die man van problemen in relaties, en in zijn jeugdjaren. Nergens is het tot ergens een besef of actie gekomen. Hij heeft zijn opleiding kunnen doen ondanks psychologische testen en onderzoeken. Hij is kunnen gaan werken. Hij heeft een onschuldig kind vermoord. Ik zie haar foto nog steeds.
    Ik hoop maar dat er nu ook mensen om de familie heen zijn die toch iets kunnen doen…
    Lieve groet, Coby

  15. demio zegt:

    Ja, machteloos, die titel sprak me aan.

  16. zilver zegt:

    Assyke, dank je wel voor je lieve woorden, ik reageer laat, ik had vandaag mijn oudste dochter op visite, we hebben zo heerlijk in de tuin gezeten en gelukkig ook gelachen, kinderen een zeer kostbaar bezit, terwijl ze wegging op haar fiets miste ik haar al, ze was helemaal een uur komen fietsen om ons te zien.
    Fijne avond.
    Henk, ja, niet te bevatten he?
    Koen, het is een gekke wereld.
    Lieve Suiker, je hebt gelijk.
    Aad, wist ik het maar, door die media, weet je zo veel, het leek haast ons buurmeisje en ik kan me zo goed indenken hoe die ouders zich moeten voelen en dan moet het vast een biljoen keer erger zijn.
    Maria, ja, dat is zo.
    Cor, nou het was weer heel erg wat er geschreven werd door haar/hem, ik kleurde er van. Dank je wel!
    Saint, het is al zo gehavend.
    Ineke, ja je hebt gelijk, ik moet er thuis zijn.
    Coby, ik kan er met mijn pet niet bij en dan kom je op Internet ook zijn foto’s tegen, erg voor de familie van Milly, maar ook voor zijn familie. xxx
    Lieve mensen dank voor jullie reacties, ik hoop nu nog even overal langs te komen, als ik het nog red.
    Joshua, ik moet zo om je lachen, je bent lief.

  17. zilver zegt:

    Demio, dank voor je komst, ja, we staan zo vaak machteloos, we zien en horen veel, je wilt helpen, troosten, eten geven, maar je kunt weinig, het meelopen, schrijven, praten, helpt denk ik allemaal bij deze erge dingen.

  18. ceesincambodja zegt:

    O, ik kan je machteloosheid zo goed meevoelen, Zilver!
    Ik leed aan datzelfde gevoel en heb op een goede dag de knoop doorgehakt, de hele boel de boel gelaten en gewoon iets begonnen waar ik wist dat ze me nodig hadden. Ik heb er nog geen seconde spijt van en ik kan je verzekeren dat mijn leven meer zin heeft gekregen dan ik me ooit had voorgesteld.
    Lievegroet

  19. PiratePete zegt:

    En dat beeld van die man op het bankje,
    Dat vergeet je nooit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s