Als de klokken luiden.

Geloven in de heilige worm.


Elke zaterdagavond om kwart voor zeven luiden in mijn dorp de klokken, de pastoor roept ons naar de heilige mis, sinds ik weer in mijn geboortedorp woon schiet ik regelmatig om kwart voor zeven in de lach, zoete herinneringen komen in mijn hoofd terug. Mijn vader die onze schoenen tot blinken toe had gepoetst, op een krantje stonden ze bij de voordeur, jaar in jaar uit en elk jaar zag je de schuiten groeien en de geur was zalig en vertrouwd. Mijn moeder die heftig met de haarlak spoot, als je bij haar in de buurt stond, werden je neusgaten geplastificeerd.


Mijn oudste broer, die een kaarsrechte scheiding in zijn haar kreeg, een mallotig gezicht en dan was ik daar nog, het gedoe er om heen vond ik geweldig, maar de kerk vond ik maar niks, zeker niet meer toen ik eenmaal wist dat het allemaal list en bedrog was, jaren lang had ik met mijn handjes voor mijn oogjes gezeten, mijn knietjes zeer van het knielen, maar het moest, want Jezus kwam de kerk binnen….


Vond het wel een rotstreek van mijn moeder, ik had Jezus nog nooit gezien, wat moest ik me er bij voorstellen, was het een mens, of een ding, een dier of een geur? En juist op het moment dat hij de kerk in zou komen ( als de belletjes gingen rinkelen ) moest ik altijd mijn ogen dicht doen en mijn moeder gaf korte felle commando’s als ze dacht dat ik smokkelde.


Op een dag had ik gesmokkeld, maar alles wat er de kerk binnen kwam, geen Jezus, dat deed me pijn, Jezus was net als het Zandmannetje en Klaas Vaak een leugen, daarna heb ik me nooit meer devoot gedragen in de kerk, ik liet rustig en zachtjes mijn scheetjes waaien en als men met de kerkenzak rond ging, liet ik ze ook wel eens knetteren op de houten bank, men kon toch niet onderscheiden in die duistere kerk wie het weer liet rollen en wat het was.


Maar een moment vergeet ik nooit, de weken dat ik wurmpjes had, ohhhhh, die dingen kriebelden mijn hele binnenste overhoop, maar ik wist nog niet wat het was. Op die bewuste zaterdagavond kon ik niet meer stil zitten en mijn moeder had al tien maal uiterst vijandig naar me zitten seinen, dus ik moest iets ondernemen, maar de belletjes waren al gegaan, met mijn rechterwijsvinger graaide ik net zo lang in mijn piepkleine poepgaatje tot ik dacht dat het wel weer even kon, bang voor een bruine vinger bekeek ik hem stiekem, tot mijn uiterste verbazing zat er op de top een klein wit wormpje dat alle kanten op kronkelde en ik dacht: Jezus!


Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-06 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

31 reacties op Als de klokken luiden.

  1. Antoinette Duijsters zegt:

    Zilvertje, wat een ondeugend verhaal:-))))

  2. Ate zegt:

    Hahaha, toch gevonden !

  3. zilver zegt:

    Antoinette, zo ben ik. :^)
    Ate, die is goed. :^)

  4. rob zegt:

    hoi zilver, heb het weer met plezier gelezen,
    groetjes,rob

  5. coby zegt:

    Mijn God…!
    :-))
    Lieve groet, Coby

  6. zilver zegt:

    Coby.:^)

  7. Smokey Robbinson zegt:

    Waar je ook over schrijft, altijd leuk!

  8. zilver zegt:

    Dank je Smokey lief van je.

  9. cor3306 zegt:

    ha leuk;wurmpjes die kriebelen, dat herinner ik me nog heel goed; en dat gedoe in de kerk, wat beschrijf je dat grappig
    groetjes

  10. Flip Willemsen zegt:

    Fantastisch verhaal. Zo voorstelbaar! beeldend .En zo humoristisch ook.

  11. h-en-k zegt:

    Wat vroeg!
    Wij gingen nooit voor 10 uur; liever nog zaterdag om 19 uur.

  12. ceesincambodja zegt:

    Ha ha ha, die Zilver.
    O zo herkenbaar verhaal hoor, met één verschil dat ík de schoenen moest poetsen én dat ik vaak als misdienaar een kwartier eerder moest gaan.
    Ceesgegroetjes

  13. ceesincambodja zegt:

    O, daar schiet me nog iets te binnen, een toepasselijke titel van dit blogje (naar Van Kooten & De Bie):
    WORMEN EN NAARDEN.

  14. J de Kat zegt:

    Geniaal.

  15. zilver zegt:

    Cor, dank je, ja, die kerk, die kerk.
    Flip, dank je wel, ik heb toch nog wat geschreven en ging daarna naar bed, nu al een poosje op, maar het wil nog niet erg, terwijl ik wel voel dat het beter gaat, soms duurt het lang, jammer van het weekend.
    K, dit gaat over de zaterdagavond, dan begon hij om 7 uur in de avond, die namen we vaak als we naar opa en oma moesten, of als ze kwamen, want ja, naar de kerk moest doorgaan.
    Cees, wat grappig. Wormen en Naarden. :^)
    J. de kat. :^)
    Rob, ik was je vergeten, dank je wel! Ik ga er weer in, wil nog niet zo.

  16. ron rozen zegt:

    Hoe durf je het evangelie in een adem te noemen met witte kontwormen. Op de brandstapel met jou!

  17. paco zegt:

    Geweldig! Wormen en waarden kan ook

  18. Kees Smit zegt:

    Een mooi verhaal om op zondagochtend te lezen. Zo, dus bij jullie hebben ze nog een pastoor, wat een luxe! Wij hebben hier in ons missiegebied hartje Utrecht een Indiase pastoor, die als een prins in een grote wagen rondrijdt en onverstaanbaar preekt, en hij schijnt alweer ergens anders heen te gaan…
    (Eh, ik heb de onweerstaanbare neiging om mijn handen te wassen, hoe zou dat komen?)

  19. zilver zegt:

    Ron, ik zie vanuit mijn raam dat ze de stapel al aan het bouwen zijn.
    Paco, ja, die kan ook.
    Een preek die onverstaanbaar is is bijzonder. Ja, ik begrijp dat wel, de gedachte poep aan de vinger, ik rook het zelfs bij het herlezen. :^)
    Fijne dag allemaal!

  20. De Stripman zegt:

    Prachtig verhaal !

  21. zilver zegt:

    Dank je Stripman, fijne zondag!

  22. joey zegt:

    leuk geschreven , waar haal je dat allemaal vandaan,
    joey vos,

  23. zilver zegt:

    He, wat leuk dat je reageert! Ja, een beetje waarheid en een beetje fantasie en soms is alles fantasie, nog bedankt voor die geweldig leuke foto!

  24. galadriel zegt:

    hahahahaha, ik had je gezicht weleens willen zien😉

  25. zilver zegt:

    Gala, ja, dat zou ik ook wel eens terug willen zien, weet nog wel hoe ik me voelde, heel raar, wat zullen die mensen achter me toch genoten hebben! ;^)

  26. Niko zegt:

    Wat een leuk verhaal:-))
    Over de ogen dicht doen voor Jezus…….dat was ik vergeten, inderdaad, heel herkenbaar.

  27. zilver zegt:

    Niko, dank je wel, ja, met de handen voor de ogen.

  28. oma zegt:

    Ha Zilvertje,
    Het slot is het leukste, Jezus niet op je hand, maar op je vinger.
    Doe je rustig aan deze week. oma

  29. The Tree zegt:

    heilige worm
    is het leven
    anders ben je er geweest
    1 + U

  30. Zich van Verre zegt:

    Hahaha! Maar ik herinner me een soortgelijk verhaaltje van je. Of was dat een andere variatie op hetzelfde thema?

  31. zilver zegt:

    Zich van verre, wat goed van jou ja, ik heb er meer over geschreven. Ik heb nu twee verhalen samengevat, meer de waarheid verteld en er een smeuïg sausje over gegoten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s