Verslaafd aan het leven, over luisterpuisten.

 

deel 8.

soms denk ik nog wel eens aan het doosje met geluk dat ik had, ik kende ze nog niet van naam, ik noemde ze luisterpuisten………………………………………………

als het prachtig weer was, lag ik op mijn knietjes en speurde het hele grasveld af en soms vond ik ze en stopte ze in een luciferdoosje, ik vertelde ze alles en ik had het gevoel dat ze naar mij luisterden, ik wist dat ik heel voorzichtig met ze moest doen, want eenmaal was ik geschrokken van een loslopende hond en moest ik vluchten, een luisterpuist had ik nog niet in het doosje kunnen stoppen en stevig hield ik hem in mijn handje en hij was later op mijn veilige plekje veranderd in een raar plat rondje met veel gele verf rondom hem. wat ik ook probeerde, hij liep nooit meer.

op een prachtige zonnige zondag lag ik bij oma in de tuin op mijn buik en vulde weer een geluksdoosje, heel intens en zorgvuldig was ik bezig, want ik wilde niet weer een luisterpuist stuk maken, maar plots schrok ik zo van de stem van oom gif, hij was al zo dichtbij en brulde dat ik de lucifers aan hem moest geven, hij schreeuwde als een mager speenvarken dat gekeeld werd, riep de hele familie er bij… "en wie is er weer met lucifers aan het spelen? bellefleur natuurlijk weer!"

ik had wel willen gillen en schoppen, vloeken en stompen, maar al die termen kende ik nog niet, een nare stekende pijn in mijn buik maakte me super alert, ik was bang van deze man, deze man was een donderwolk, was pijn en verdriet, vernedering en vies.

oma pakte me liefdevol op en keek in het geluksdoosjes….. "lieveheersbeestjes"! riep ze blij, "het zijn gewoon lieveheersbeestjes!" en moederlijk keek ze me aan, maar oom gif zag nog kans me een draai om mijn oren te geven…..

oma heeft me getroost en me uitgelegd, dat die diertjes in de vrijheid horen te leven, dat ik altijd naar ze mag kijken, maar ze beter maar niet meer moest pakken, dat dit net zo naar is voor de lieveheersbeestjes, als de draai om mijn oren van oom en mogelijk nog erger en dit maakte me zo verdrietig, dat ik nooit meer een luisterpuist heb aangeraakt, maar heb het altijd wel gemist zo een doosje van geluk.

zilvertje. ( wil je alles lezen wat ik tot nu toe op internet heb geschreven over bellefleur en haar verslaving, rechts onder in mijn infokolom vind je alle delen met de zelfde titel, verslaafd aan het leven. )

foto: van zilvertje: kinderhandjes.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-05. Bookmark de permalink .

28 reacties op Verslaafd aan het leven, over luisterpuisten.

  1. antoinette duijsters zegt:

    Zilvertje, weer heel ontroerend.

  2. Coby zegt:

    Elk kind heeft soms luisterpuistjes nodig….
    Lieve groet, Coby

  3. Zilvertje zegt:

    Atoinette, dat is lief, dank je wel!
    Coby, nou echt wel!

  4. sparkietje zegt:

    Weer prachtig Zilvertje, dat lieve kleintje!

  5. Zilvertje zegt:

    Sparkietje, dank je wel! :^)

  6. oma zegt:

    Ha Zilvertje,
    Zo is het vaak in het leven, jij zoekt het geluk, en als je het vindt straft een ander je af.
    Waarom? oma

  7. Zilvertje zegt:

    Oma, ik heb niet het geringste vermoeden, maar ik baal er wel van, het lijkt wel of we hard moeten worden, ik ben al aardig op weg, welterusten, groetjes aan de hele bemanning.xxx

  8. Joost zegt:

    Toepasselijke foto bij de tekst Zilvertje. Mooi hoe je de kwetsbaarheden in elkaar over laat lopen; eerst ben je de dader die luisterpuisten plet; dan krijg je een veeg van Gif om je oren. Slaap goed!

  9. Zilvertje zegt:

    Dank je Joost, jij ook!

  10. paco zegt:

    Zeer ontroerend, Zilvertje

  11. Zilvertje zegt:

    Dank je Paco.

  12. martin zegt:

    Ja zo’n doosje had ik ook en vooral als je dan ook geel met zwarte stippen vond en zwart met rode stippen, dan kon je dag niet meer kapot.

  13. Zilvertje zegt:

    Martin, ik heb nu op Wikipedia gezien, dat het allemaal lieveheersbeestjes zijn, ik dacht dat die gele giftig waren, maar ze zijn net zo nuttig. Alleen wat ik hier schrijf is fictie, ik zocht wel webben met een gebogen takje, dan had ik op het laatst een dik matje, maar op een nacht droomde ik van een spin, die uit zijn web kwam en in enkele seconde groeide tot een meter of drie en dik,pffffffffff, ik werd huilend wakker aan het voeteneinde van mijn bed, mijn vader kwam mij troosten.

  14. de muze zegt:

    Een huilende man
    die er niets aan doen kan
    zocht contact met zijn inspiratie
    maar al dat bleef was een hoop transpiratie
    zomaar weet het verder ook niet

  15. Zilvertje zegt:

    Jac, ik heb je antwoord gegeven en eeen vraag.

  16. de muze zegt:

    wat is de vraag? zie alleen maar complimenten

  17. Zilvertje zegt:

    Ja, dat weet ik ook niet meer.

  18. Ron zegt:

    De wereld zien met de ogen van een kind. Mooi hoe je dat doet. Luisterpuistjes vind ik trouwens een prachtwoord.

  19. Zilvertje zegt:

    Hallo Ron, dank je wel, is een tijd geleden, je bent in Holland geweest he, heb ik dat goed begrepen?

  20. ijskastmoeder zegt:

    Mooie serie ben je aan het maken, heilzaam ook hoop ik voor je. Ik was een tijdje niet zoveel hier maar ik ga gauw bijlezen!

  21. Zilvertje zegt:

    Ijskastmoeder, dank je, ik had je gemist, maar mogelijk ligt het ook aan mij, ja, ik kan hier mee veel kwijt en het verhaal moet ook verteld. Blij dat je er weer bent.Reactie is geredigeerd

  22. ijskastmoeder zegt:

    Heb voor uitgeverij Lannoo IJskastmoeder Het Boek gemaakt en thuis was mijn aandacht zeer gewenst, vandaar😉 Boek komt eind september uit, erg leuk en erg spannend…

  23. Roan zegt:

    Het verhaal meandert zo mooi.

  24. eva zegt:

    Luisterfluisjes, ach wat lief, heersbeestje, dat klinkt toch weer heel anders en daar heeft je oompje zeker van gesnoept!
    gr eva

  25. Zilvertje zegt:

    Ijskastmoeder wat leuk! gefeliciteerd!
    Eva, ja, wat ben je goed, ja, zo is het, ik moet je lachen. :^)
    Roan, zag je bijna over het hoofd, dank je.Reactie is geredigeerd

  26. oma zegt:

    Ha Zilvertje,
    Het ging niet goed met de reactie, nog een keer.
    Je bent te lief om hard te worden, en anders zorgen je suikerhartjes er wel voor. oma

  27. Zilvertje zegt:

    Oma, het begint gelukkig al wat te zakken, ik kom weer op het rechte pad, maar er is ook zoveel gebeurd deze 11 jaar, ik heb de afgelopen week veel gehuild, maar ik kan daar nooit over schrijven, het ware leven is vaak zo gruwelijk, maar ik doe mijn best, ik vecht voor de Hartjes, hun is groot onrecht aangedaan en we dragen het moedig, maar mijn hart breekt, het speelt al lang vanaf 2004 net toen alles weer een beetje normaal werd, het schrijven houdt me al jaren op de been, mijn avondjes uit. Dag lieve oma. ( na verdriet komt boosheid en dan weer verdriet en dan wordt alles weer stabiel.)Reactie is geredigeerd

  28. Summer zegt:

    Lieveheersbeestjes
    en lieve mensen om je heen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s