Jan Brasser een verzetsheld en de meisjes die nog leven. ( 4 mei )

Jarenlang rond 4 mei zijn ze druk met voorlichting geven op scholen, een krans leggen en interviews geven, maar vooral het denken aan…….eerlijk gezegd is het nooit uit hun gedachten.

Er zijn er niet veel meer over, hun groep dunt al jaren flink uit, de groep die over is zijn dikke tachtigers en ouder, strijdbaar en wijs, spontaan en open, maar vol vragen. Hoe zou het nu met Hannie zijn geweest, als ze nog geleefd had, waren er dan kinderen en kleinkinderen en waren die dan net zo dapper? Veel van hen werden niet beroemd, werden met de nek aangekeken, want ze wisten te veel, ze hadden weet van de mensen in de gemeente die gewoon namen hadden doorgegeven, ze vormden een gevaar en waren het geweten van velen. Ze kregen geen baan of werden ontslagen.

Ze hadden wel het lef gehad om aanslagen te plegen en als je vraagt of ze dit wel konden verenigen met hun gevoel, dan is het antwoord altijd, door er een foute dood te schieten konden we honderden redden.

In de Zaanstreek waren veel mensen in het verzet. Jan Brasser was er een van, maar ook hij kreeg weinig eer, als ik in mijn hersenpan van het verleden graaf weet ik bijna nog zeker te weten dat hij een putjesschepper was, een hardwerkende man en volgens mij groot en sterk en hoogblond. Voor hem geen eer, al zou hij door een kleine groep op handen zijn gedragen.

Als Jan Brasser op zijn knieën voor een put lag met een vreemd wagentje met slurf naast hem, glunderde mijn vader en vertelde over deze moedige man en hoe treurig het was, dat men hem niet een goede baan had gegeven en de eer die hem toekwam. Mijn vader had het vaak over hem, over die man met lef in zijn donder, over die reus, die niet toekeek, maar als een engel handelde, over de man die overal geweigerd werd na de oorlog.

Hoe gelukkig was ik toen ik twee jaar geleden zag dat men bij de trein een tunnel naar hem vernoemd had, zijn naam staat met mooie letters uitgeknipt in een soort van ijzer even na de tunnel, ach, het is niet veel een tunnel, maar men is hem gelukkig niet vergeten, een dappere man en op het moment dat ik er langs fietste heb ik met moeite de tranen uit mijn ogen kunnen vegen, veel mensen die dit zagen gebeuren, zouden denken dat het kwam door het opwaaiende zand, want het was nog een bouwput.

Ja, wie kent Jan Brasser nog?  Ik dus en mijn kinderen ook en ik blijf zijn naam roepen en ik blijf mijn dorpsgenoten vertellen dat hij meer verdient dan een tunnel, maar ja, het begin is er, jammer dat hij nooit meer door zijn eigen tunnel kan rijden, hij is al een tijdje dood, maar wat had ik het hem gegund.

Jan Brasser in notendop.
Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-05. Bookmark de permalink .

34 reacties op Jan Brasser een verzetsheld en de meisjes die nog leven. ( 4 mei )

  1. Annet zegt:

    Mooi dat je hem memoreert: Jan Brasser…
    Vrijheidsgroet Annet

  2. Zilvertje zegt:

    Lieve reactie Annet, het heeft lang geduurd, een burgemeester waar ik het nooit van had verwacht Vreeman heeft voor de tunnel gezorgd, anders was hij vergeten de geschiedenis ingegaan. Erg dat het zomet helden gaat.
    Fijne dag. xxx
    De Hoogovers weigerde na de oorlog om hem weer in dienst te nemen en de vrouwen en mannen die in het verzet hadden gezeten, hadden het zwaar, je werd of ontslagen of kreeg nooit een hogere baan, ook niet als je vriend of echtgenoot in het verzet had gezeten, er is nog niet veel veranderd, denk aan klokkenluiders en die maatschappelijk werker in het leger. ( ben even zijn naam kwijt)

  3. Summer zegt:

    Het ontbreekt je zeker niet aan inlevingsgevoel Zilver. Jij compenseert dat wat elders bij velen tekortkomt. Wat je zegt: klokkenluiders en echte helden worden niet geëerd. De vraag is wat dat soort "eer" nog waard is… In stilte geëerd worden is ook eer en misschien levert dat juist een ereplaatsje op in het hiernamaals…
    Deze frase van jou stemt mij vooral tot denken:
    "Ze hadden wel het lef gehad om aanslagen te plegen en als je vraag of ze dit wel konden verenigen met hun gevoel, dan is het antwoord altijd, door er een foute dood te schieten konden we honderden redden".
    Groet en dank,
    van summer

  4. A C T U A L I T Y zegt:

    Nà De Tunnel !!
    Het Licht !!!!!
    Titel: J A N B R A S S E R I E – Grand – Café
    Groet van ………

  5. Zilvertje zegt:

    Summer, omdat ze donders goed wisten dat ze iets heel erg deden en het wel moesten doen om anderen te redden, lijkt me een vreselijk dilemma, ik denk dat dit vreet aan een mens, die meiden waren ook gruwelijk dapper, ik zou het ze niet nadoen, ik zou het niet kunnen.
    Ze wisten dat kinderen hun papa moesten missen, om andere kinderen te sparen, een steen op je maag voor altijd.

  6. Zilvertje zegt:

    Actulieverd, wat een mooie reactie!

  7. de Stripman zegt:

    Mooi verhaal, Zilver ! Ik kende hem niet. Maar mijn eigen grootvader was communist en heeft in de Spaanse burgeroorlog tegen de fascisten gevochten. Bij terugkomst in Nederland is hem op alle manier de voet dwars gezet. Hij raakte zijn paspoort kwijt en kwam moeilijk aan werk.
    Niet dat ik me er op voor wil laten staan, hoor. Mijn andere grootvader was ‘fout’ en belandde na de oorlog in een strafkamp…
    Het maakt maar duidelijk dat goed en fout dicht bij elkaar lag en niet door iedereen even duidelijk herkend en erkend werd.

  8. Zilvertje zegt:

    Stripman wat een bijzondere reactie. Dank je wel! Wat een lading heeft dit allemaal gehad voor kinderen en verdere familie….
    Jan Brasser, Hannie Schaft en al die andere namen, eentje werd onthouden… gisteravond waren er twee meisjes van toen te beluisteren op de radio de RVU.Reactie is geredigeerd

  9. Co Stuifbergen zegt:

    Ik wist dat 1 van de organisators van de februari-staking in de jaren ’60 ontslagen werd, maar ik wist niet dat dit een algemeen verschijnsel was.
    Het lijkt mij trouwens voor de betrokkenen nog erger dat sommige communistische verzetstrijders in de jaren ’50 uit hun eigen partij gezet zijn.

  10. de Stripman zegt:

    @ Zilver: Mijn vader heeft er vooral last van gehad dat zijn (stief !) vader communist was. Tot aan het toewijzen van een woning aan toe. Mijn ouders hebben bij familie en schoonfamilie in moeten wonen tot het 3e kind op komst was.
    Gelukkig is het in de loop der jaren allemaal wat afgzwakt. Mijn ouders zelf zijn overigens helemaal niet politiek actief. Maar het werkt inderdaad door tot in latere generaties…

  11. K zegt:

    Eerlijk gezegd zal ik blij zijn als al dat herdenken ooit eens ophoudt. Wèl leren uit het verleden maar niet gaan zwelgen in de oude emoties. Dat levert niks op. En verzetshelden! Die zijn altijd nodig. De klokkenluiders van tegenwoordig zijn de verzetshelden van weleer.

  12. Zilvertje zegt:

    Co, bekende achternaam, kom je ook uit de Zaanstreek? Was je familie mee oprichter van het Sint Michaelcollege?
    Co, ik begin het nu allemaal een beetje te begrijpen, wat een lading heeft die oorlog en wat een nawerking en dan niet te vergeten de mensen die terugkwamen uit de Jappenkampen en die niet geholpen werden, die zogenaamd niks hadden meegemaakt. Vreselijk, Thera heeft daar een prachtig boek over geschreven.

  13. hippo zegt:

    verhalen die verteld moeten worden,
    dankjewel zilver
    gr. hippo

  14. Zilvertje zegt:

    Stripman, wat een triest verhaal. Rond deze dagen hoor je veel van deze verhalen op de radio, zo verdrietig allemaal en weet je, ik moet het nu hebben over wat nog in mijn hoofd is blijven hangen, mijn vader wist er veel van, maar helaas ik kan het hem niet meer vragen. Maar ik weet wel dat hij enorm respect had voor die Witte Ko.
    K, maar als je er bij betrokken was, of je bent naasten kwijt geraakt, dan wil je dit steeds herdenken, voor ons verschuift het naar al die andere mensen overal in de wereld, maar voor de generatie van mijn ouders is het heel belangrijk om het te herdenkenen en zo denk ik er ook over, mijn eerste daad als meisje ( ruim 16) dat op haar zelf ging wonen was, op 4 mei naar de Dam in Amsterdam en ik heb daar met veel mensen gesproken en pas toen begon ik het een beetje te begrijpen en die stilte was zo indrukwekkend, ik kon er tegen leunen en dat voel ik nu nog steeds zo, ik kijk altijd en ben even stil, muisstil en hoop dat het ooit overal vrede wordt, in alle landen en in alle huizen en harten en daar moet ik ook mijn best voor doen en dat valt niet altijd mee.
    Hippo het is een man uit mijn vroege jeugd en ik zou willen dat ik meer voor hem kon doen. Dank je wel!
    Ben burgemeester Vreeman erg dankbaar voor dit gebaar.Reactie is geredigeerd

  15. Annet zegt:

    Mijn ouders waren alletwee actief
    in het verzet en hun huis was een
    onderduikadres….heb echter nooit
    wat gemerkt van tegenwerking erna
    maar het zal best….
    liefs…..

  16. Zilvertje zegt:

    Annet, denk alleen of dat de kans groters was als je ook communist was, daar waren Nederlanders bang van. Geweldig van je ouders.
    Mijn opa zat gevangen was opgepakt door de Duitsers, oma zat alleen met vier meisjes en ze waren zo stil en bang als muisjes, maar opa kwam terug.

  17. K zegt:

    Met herdenken houd je oude emotie in stand, ook negatieve, lijkt mij. Daarom ben ik er geen voorstander van. Ik vind het teveel in de richting gaan van: dit waren de goeien en dit waren de slechten. Dat vind ik echter een illusie. We zijn allemaal even goed als slecht.

  18. Zilvertje zegt:

    K, nee, zo zie ik het niet, nee, zo zou ik het ook niet willen zien en het herdenken zo als we dat nu doen is bijna afgelopen, straks zijn er geen mensen meer die het hebben meegemaakt.
    Denk ook dat het erg afhangt van wat je hebt meegemaakt en waar je woonden, sommige mensen hebben die echt nodig om het leefbaar te houden denk ik, met elkaar geeft kracht. Denk dat er geen haat meer is tegen de Duitsers, nee, dat denk ik niet, we weten nu zoveel meer en het is al zo lang geleden, al is het voor de mensen die het hebben meegemaakt denk ik nooit echt over.Reactie is geredigeerd

  19. viktor loman zegt:

    Ach, het is juist wel mooi dat je dingen doet zonder ervoor in de hemel geprezen te worden, maar gewoon omdat je ze moet doen.

  20. Zilvertje zegt:

    Ja, Victor, dat ben ik met je eens, maar dat het vele een naar leven heeft bezorgd dat is minder, al lees ik nu wel ergens op Internet dat de oude koningin hem niet was vergeten.
    En er zijn schrijvers/zangers die hebben louter om hun verhalen een beeld gekregen, nou dan verdient deze man het toch om herdacht te worden.

  21. Ramirezi zegt:

    Hij is weer even onder ons, dat begrijp je…

  22. P.H.M. van de Kletersteeg zegt:

    Degenen van de regering die heel vlug op staatskosten in canada of veilig noord england zaten, een luxe leven hadden, en eens een stukje voor een illegale krant schreven, werden verzetsmensen genoemd.
    De echte verzetsmensen die onder mijn oom in het herzet zaten, werden een paar week na de bevrijding gearresteerd; verboden wapenbezit….
    De militairen, die zich NIET meldden bij de mof, maar in verzet gingen, kregen voor de hele oorlog GEEN CENT; ze hadden een dienstorder geweigerd…..
    Degenen die zich meldden kregen de hele oorlog doorbetaald.
    Er zijn nog veel "troostmeisjes" in leven.(jappenkampen)
    Oud; ja. En nooit fatsoenlijk gecompenseerd.
    En inderdaad: onze klokkenluiders.
    Je schaamt je soms om nederlander te zijn.
    Met die "cristelijken" in de regering is fatsoen en moraal ver te zoeken.
    De oorlog is nog lang niet afgelopen.

  23. Coby zegt:

    Het is jammer dat deze verhalen alleen rondom de 4 mei-herdenking verteld worden. Ook ik ben stil, maar ik kan ook op andere momenten stil staan en zijn bij goede mensen die ik tegen ben gekomen in mìjn leven bijvoorbeeld. Misschien nog wel veel te weinig eigenlijk. Maar onder die omstandigheden met gevaar voor eigen leven, ja, dat moet je niet vergeten.
    Ik denk trouwens niet dat herdenken verdwijnt, want nu herdenken we op 4 mei ook bijvoorbeeld de soldaten die op ‘vredes’missie om zijn gekomen.
    Lieve groet, Coby

  24. iris kijkt zegt:

    ‘een putjesschepper’ , ook dat soort waarderingen of minachtingen blijven doorgaan in en na de oorlog blijkbaar. Mooi verhaal.

  25. K zegt:

    In mijn woonplaats nemen Duitse Hoge Militairen al jaren deel aan de dodenherdenking op het Engelse kerkhof. Ik vond dat een goed initiatief toen dat ingevoerd is.Reactie is geredigeerd

  26. jeg synes zegt:

    weet je Zilver, ik denk dat die Jan Brasser een hele wijze man was…hij deed wat hij vond dat er moest gebeuren en daarna nam hij het leven zoals het was….
    dat zijn de echte ware mensen die weten wat naastenliefde betekent…die dingen doen zonder er iets voor terug te verlangen…….
    onbaatzuchtig zijn, het is het moeilijkste voor de mens…en dat geldt in alle tijden, toen in de oorlog maar ook nu in vredestijd.. en waar ter wereld dan ook……
    jeggroet

  27. paco zegt:

    Mooi verhaal, Zilvertje. En pastoor Groen ken ik nog wel.

  28. P.H.M. van de Kletersteeg zegt:

    De manier waarop verzetsstrijders behandeld werden na de oorlog laat je denken: wie was nou eigelijk de vijand?
    Een oom van me (verzet) heeft zo’n beetje 30 jaar beziggeweest in het gerecht om zichzelf als "oorlogsinvalide" geregistreerd te krijgen en daarvoor een minimaal pensioentje te krijgen.
    Als je dan nog even de winsten bekijkt voor de gemeenten van het arresteren van joden…..
    Nederland is een "fris" land.

  29. oma zegt:

    Ook ik weet wie Jan Brasser is, mijn vader verteldeook over hem.
    Toen ik zijn naam las, dacht ik, oh ja de Krommeniër. oma

  30. Zilvertje zegt:

    Met dank voor julllie reacties. Oma, waarom woon je nou zo ver, ik zou graag willen weten wat jij weet, wat apart dat onze vaders over hem vertelden en met hen hoeveel vaders in de Zaanstreek.

  31. fred van der wal zegt:

    even Zilvertje aanbevelen!

  32. Doris zegt:

    Hallo Zilvertje,
    mooi stukje! Ik heb Jan Brasser nooit gekend, hij ging 3 jaar voor mijn geboorte heen, maar mijn moeder is met hem opgegroeid. Jan brasser is namelijk mijn overgrootvader. Ik vind het heel lief, dat je een stukje over hem hier heb geschreven! Echt een mooi verhaal!
    Mvg Doris

  33. zilver zegt:

    Dank je Doris, ik lees het nu pas. Jammer dat jij hem niet heb meegemaakt, ik hoop dat alles klopte wat ik schreef, ik heb de verhalen weer van mijn vader, de tunnel staat op een punt dat ik elke dag aan hem denk en aan zijn moed!

  34. Er waren zoveel helden in de 2de wereldoorlog die nooit als helden worden betiteld. Helaas.
    Love As Always
    Di Mario

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s