Alles verdwijnt in een streep.

 

de jeugd, die zich probeert uit te rekken tot ver na het vijftigste levensjaar
de schepen die in konvooi vervagen aan de horizon
de nazaten die eerst zo lang oprekken tot ze je over het hoofd zijn gegroeid
de liefdes die gestrekt de kuil in gaan

de trein met hoop
de trein met liefde
de trein met geluk
de trein met elan

maar ik heb een gat gegraven
op het strand
op een prille lente dag
daar put ik mijn vreugde

Zilvertje.

Foto van Zilvertje, Wijk aan zee

Liedje.

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-03. Bookmark de permalink .

8 reacties op Alles verdwijnt in een streep.

  1. coby zegt:

    Ik doe je een lieve groet, Coby

  2. Zilvertje zegt:

    Dat is lief, dank je wel.

  3. paco zegt:

    Schoonheid!

  4. Zilvertje zegt:

    Paco… ook dat wordt een streep, een spoor van as, of verkrummelde botjes…..

  5. K zegt:

    Ik zou ook wel weer eens de zee willen zien!!!
    Gaat het weer beter?Reactie is geredigeerd

  6. Zilvertje zegt:

    K, kon ik het maar inpakken en opsturen, ik heb het af en toe zo nodig om weer het pad te zien, gewoon even met mijn blote pootjes in het zand en zeelucht ademen.

  7. gala zegt:

    wat een beauty van eeb foto en dito gedicht!
    heerlijk hè dat zand (heb je een beetje laten zitten tussen je tenen?)

  8. Zilvertje zegt:

    Gala, er was een inham in de duinen op deze plaats, van uit de zee gezien, was het net een mollige dame die lag te zonne in haar blote billen, zo leuk. Had zelf alles aangehouden, maar wel zand aan de schoenen. Fijne dag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s