Het groene paardje.

 
Daar stond hij, in een keurig pak, met woeste haren en verdrietige ogen, hij zei iets, maar ik kon hem niet horen, hij zwaaide, met een trieste hand.

Ik lag achter het glas en volgens mijn ouders kan ik het me niet meer herinneren want ik was nog geen twee. Papa kwam elke dag, dat was een hele tocht, na zijn werk, zeker tien kilometer door weer en wind en dan niet aaneensluitend aan zijn werk, nee, vroeger waren bezoektijden bezoektijden, zat hij daar, na zijn werk en fietstocht, onder etenstijd, zonder eten, te wachten tot hij eindelijk zijn meisje kon zien.

Het was het lichtpuntje van mijn dag, ik had weinig besef van tijd. In het begin van mijn opname, keek ik bijna altijd naar het raam, wachtend op mijn papa, als hij er niet stond dwaalden mijn ogen af naar andere plekken, veel kindjes zag ik achter ander glas, ernstig ziek zijn aan rare slangen en kastjes verbonden, nooit praatte iemand daar met mij over, nooit vond ik troost in de benadering van de verpleegkundigen, mogelijk dachten ze dat ik het nog niet begreep en het aan mij voorbij ging, maar dat deed het niet, ik vond het erg triest en eng en ik begreep niet dat ik moest opknappen en dat ik er dan weer uitmocht, ik dacht dat ik altijd blijven moest.

Ik had een vreselijke hekel gekregen aan een bepaald soort groen, hoe het komt weet ik niet meer, zijn het de chirurgenhesjes geweest, die me de hekel bezorgde?

Die lieverd stond voor het raam, en mocht niet naar binnen, nooit, ik huilde zachtjes, hij vocht tegen zijn tranen, hoorde ik later van hem, veel later.

Hij had een zakje mee en hij klampte een zuster aan, de zuster knikte en nam het zakje aan en kwam het mij brengen. Snel maakte ik het zakje open, het was de verbinding met thuis, maar ik schrok en moest vreselijk huilen, papa’s verwachtingsvolle gezicht zakte weer af en keek weer ontzet. Later vertelde hij, dat hij zich zo verheugd had op een blij koppie van mij, hij had de markt afgewacht om iets voor me te kopen, veel geld had hij niet, dus de keus was klein, maar dit had net gekund, hij had wel mooiere dingen gezien, maar ja, te duur en er mocht niks van de prijs af.

In het zakje zat een groen paardje, het groen waar ik zo bang van was geworden, ik heb uren gehuild en papa werd weggestuurd, het paardje lag verstoten op de grond.

Had ik het paardje nog maar, het had een staartje van wit toverhaar.

Zilvertje (25-08-06 Uit: Herinneringen aan mijn vader) Gister werd mijn verhaal op de radio voorgelezen door Joost Prinsen en dat deed hij erg ontroerend, mijn verhaal zit bij de laatste dertig en op 4 januari 2009 maakt met de winnaar bekend, maar ik vond deze eer al meer dan geweldig.

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2008-12. Bookmark de permalink .

19 reacties op Het groene paardje.

  1. dwerghamster zegt:

    Gifgroene paarden en bijtende honden.
    Een beestenboel alom.
    Pas wel op voor beestiaal gedrag.
    De mooie dingen zijn om te herinneren, de teleurstellingen zijn om van te groeien, van klein meisje tot volwassen vrouw.
    Groot geworden ontdek je welk een liefde er reeds aan jou is gegeven.
    Als volwassen vrouw kun je je liefde vinden.
    Witte Paarden met berijders alom !!!
    groet dwerghamster.

  2. antoinette duijsters zegt:

    Mooi verhaal Zilvertje.
    En ik kan me je reactie heel goed voorstellen evenals de teleurstelling bij je vader.
    Heel jong in het ziekenhuis is een nare ervaring ondanks de goede bedoelingen van ouders en personeel, weet ik uit ervaring.
    groetjes

  3. Zilvertje zegt:

    Antoinette, ja, als kind in een ziekenhuis is zo naar, ook voor de ouders, gelukkig is het nu allemaal anders geregeld, beter, je kunt zelfs bij je kindje blijven slapen. Hoop dat je het knus hebt, fijne dag nog. xxx

  4. coby zegt:

    Ik kende het verhaal maar het blijft bijzonder en indrukwekkend. Ik word er door geroerd, telkens weer. Gelukkig doen ze het nu anders, ja. Het is ook bekend dat kinderen er veel beter uit komen als ouder(s) er vooral ’s nachts ook bij kunnen blijven. M.n de nacht schijnt cruciaal te zijn.
    Lijkt me zo bijzonder, je verhaal te horen voorlezen. Ben heel benieuwd naar de uitslag op 4 januarie!
    Lieve groet, Coby

  5. Zilvertje zegt:

    Coby, ik vond het bijzonder om het op de radio te horen, alsof het dan pas geboren wordt, ik zat helemaal te gloeien, alsof ik mijn eerste kus kreeg!

  6. Aad Verbaast zegt:

    Helaas gemist gisteren (kersdagactiviteiten), maar nu toch gelezen! Ontroerend mooi verhaal. Ik kan me voorstellen dat Joost Prinsen dat ook nog heel mooi kan voorlezen!

  7. Zilvertje zegt:

    Aad, ja, de meeste mensen zaten aan tafel, wij hebben gewacht tot het was geweest, ik vond het zo bijzonder om het verhaal te horen met een stem er bij, hij had het prachtig gedaan, hij begreep precies wat ik bedoelde en ik was na die lange dag als laatste aan de beurt, dat vond ik een hele eer.
    Fijne dag nog!

  8. Annet zegt:

    Ik kende het nog
    en vond het toen al
    ontroerend!
    Kan het teruggehoord
    worden? Joost heeft zo’n
    mooie stem….
    lfs, Annet

  9. Zilvertje zegt:

    Annet, ik heb het tot nog toe nergens kunnen vinden. Heb je het knus gehad?

  10. Zilvertje zegt:

    http://www.radio2.nl/page//nieuwsitem/113030
    Gevonden. Laatste uur en dat op 40 minuten ongeveer, ik ben de laatste.

  11. pacopainter zegt:

    Mooi verhaal!

  12. Zilvertje zegt:

    Dank je Paco, ik had een bijzondere vader, zo lief.

  13. Wilma zegt:

    Wat lief van je vader! Zo klein en dan niet mogen knuffelen met pappa! En wat een lief gebaar, een paardje! Heerlijke pappa heb je gehad!

  14. Zilvertje zegt:

    Wilma, ja, het was een schat! Fijne dag.

  15. Afi zegt:

    Wat een lieve papa,
    en wat een mooi verhaal.
    Heeft hij geweten, dat het jou om de kleur ging en niet om het paardje?
    Ik geef je in ieder geval de eerste plaats!
    Liefs van Afi

  16. Zilvertje zegt:

    Afi, het was een schat en een voorbeeld, die man was louter liefde. Ja, later veel later hebben we het er over gehad, en hij was zo verbaasd dat ik het allemaal wist en was zo blij dat ik besef had van zijn komen, maar hij dacht altijd ik moet haar zien, kijken of ze goed voor haar zorgen, kijken of ze me ziet, al dacht hij dat ik het niet besefte, hij begreep later op de fiets dat het paardje me bang had gemaakt, hij had al snel de link ziekenhuis en het kleurtje gemaakt en kon zichzelf wel voor het hoofd slaan. Maar later hebben we er om gelachen.
    Na heel lang huilen heeft de zuster het paardje aan het voeteneind gezet en het staartje rook naar papa’s jas, ik heb al snel vriendschap gesloten met het paardje, want het paardje was papa en papa was het paardje in die lange ziekenhuistijd.

  17. Kerstkreeft zegt:

    Wat lijkt me dat prachtig, zilver, als iemand jouw verhaal hardop wil lezen. Inderdaad lijkt het mij toe dat het verhaal daardoor een tweede leven krijgt.
    Een liefde van twee kanten wordt erin bezongen, warm en teer.
    Proficiat ook met de uitverkiezing van dit verhaal. Misschien gaan nu wel meer mensen hun herinneringen opschrijven; dit is een heel mooi voorbeeld.

  18. Zilvertje zegt:

    Dank je kerstkreeft. :^) Was in gedachten vandaag bij je en nu ga ik lekker slapen, morgen weer aan het werk, welterusten.

  19. Kerstkreeft zegt:

    Welterusten, trudy. Doe rustig aan morgen. Zonde dat je griep in je vakantie viel. Misschien kan je die dagen van je werkgever terugkrijgen, dat is vaak zo. Ik hoop het.
    Liefs, Ingrid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s