In de mist….

 
Als in een klamme witte deken gevangen, was ik op weg naar mijn moeder, in de verte het geluid van de trein, een hoog geluid als waarschuwing, er is veel werk aan het spoor dat ze nu in deze koude uitvoeren, maar met deze mist lijkt het me geen pretje.
De geluiden klinken anders en veel mensen zijn er niet op straat, mijn banden zijn slap, waarom had ik ze niet opgepompt, het is toch een tocht van een uur heen en een uur terug. Het veer was net weg, ik groet en de mensen die ook net aankwamen zwijgen tegen alle Zaanse gebruiken in, als het graf…..

Ik keek naar mezelf, ik was helemaal wit van de kou en het vocht, zilveren witte druppeltjes lagen als pareltjes op mijn jas, mijn gezicht zal dan ook wel wit zijn dacht ik en ik had mascara op, niet waterproof, nu begrijp ik dat men niks terug zei, ik moet er uitgezien hebben als Dracula, of die zanger uit de jaren 70, ben helaas zijn naam vergeten, ik zie hem zo weer voor me, lange zwarte haren. ( Alice Cooper? )

Het is raar stil op de Zaan en je ziet geen hand voor ogen, ik durf bijna niet te kijken, maar toch dwing ik mezelf, want het is wonderschoon, heel dichtbij zie ik plotseling masten en wieken en ruik ik het water en kan bijna mijn oerwortels aanraken.

Broos zat ze op de bank…. haar buitendeur wagenwijd open…… de zuster zou zo eten komen brengen, maar dit duurde bijna nog een uur en het huis waar ze woont staat open, wegens bouwwerkzaamheden…… een dochter bezorgd om haar moeder. "sluit hem maar mama, de zuster belt wel aan, er kan nu ook vreemd volk naar binnen." Ik hoorde het mezelf zeggen, zoals mijn moeder mij zo vaak raad had gegeven.

Voor het eerst heeft ze geen koffie gezet, ze vroeg het wel, ik bedankte, maar voorheen hielp dat niet, zat ik binnen enkele minuten toch aan een bakkie, maar sinds er schimmel in het apparaat kwam werd alles anders, heel langzaam, heel sluipend, haast ongemerkt, ze was maar een dag in de war, dacht dat het vandaag woensdag was, maar dat was wel erger geweest de laatste dagen, ze knapt dus wat op, ze was weer erg gevallen, ik heb alle blauwe plekken bekeken.

Als ik weg fiets, kijkt ze toch voor het raam, ik kijk tot aan de bocht steeds om, stuur met een hand, die andere hand zwaait en zwaait. Mijn hart huilde, mijn keel voelde de hele dag een brok, eens woonde ik in een groot kinderparadijs, vandaag voelde ik dat ik op een eiland stond en ik zie het afbrokkelen.

Zilvertje. ( foto van Zilvertje, maar al veel eerder genomen, vandaag zag je haast niks op het water )

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2008-12. Bookmark de permalink .

18 reacties op In de mist….

  1. lebonton zegt:

    sterkte.
    doet me erg denken aan mijn eigen moeder (gedichtenserie ‘broos’)
    p.s.: het was inderdaad alice cooper.

  2. Zilvertje zegt:

    Dank je Lebonton, ik ga als ik meer tijd heb het opzoeken, ik ga nu eerst jouw verhaal opzoeken, fijne avond, ik ben erg moe, ik kukkel bijna om van de slaap en voel me zo rauw van binnen.

  3. Doranne zegt:

    ach Zilver toch, wat moet de terugreis koud en naar geweest zijn, zoveel zorgen.
    tijd om even lekker op de bank te liggen, kaarsje aan, bakkie thee.

  4. Zilvertje zegt:

    Doranne, dat doe ik nu lekker, ik moest dadelijk bij thuiskomst kerstkleertjes kopen voor Blancie, had ik beloofd, ik kon het alleen nog vandaag doen, want donderdag is er kerst op school en al die andere dagen heb ik het te druk met werken, maar ook dat is gelukt, we moesten met de trein en daarna heb ik haar naar haar papa gebracht, een lange donkere weg, het hagelde, ik kwam koud tot op het bot thuis en ik heb de boom aangedaan, de radio en ben thee gaan maken, daarna soep, ik heb nu een mega pan linzensoep, mmmmmmmmm en daarna gekookt, spruitjes, lapje en aardappels en nu doe ik nog een dingen dan ga ik slapen, ik heb wangen als appeltjes, dag lieverd.Reactie is geredigeerd

  5. antoinette duijsters zegt:

    Zilver, je hebt er veel voor over om je moeder te bezoeken, ik vind je dapper. En sterkte met je moeder.
    groetjes

  6. Zilvertje zegt:

    Dank je Antoinette, weet je het is een nare verbinding met de trein, het is in een gebied waar eigenlijk niks werkt of rijdt wat ik kan gebruiken, dus dan fiets ik, eigenlijk ga ik veel te weinig, maar een week is al zo vol en sinds mijn ongeluk van 2002 ben ik niet meer zo vlot op de fiets, maar het lukt me nog steeds en ik ben altijd zo blij als ik haar zie, ik kan soms schrikken van een telefoontje op de late avond, je weet dat het einde komt, maar ik wil er nog niet aan.
    Fijne avond xxx

  7. Oliphant zegt:

    Het weer en de droefenis gingen vandaag wel hand in hand.
    Groet, O.

  8. Zilvertje zegt:

    Olihant, ja, echt wel en dan mijn zoon, nu weer opgenomen in Amsterdam, weet alleen nog niet waar, hoe dapper kan een mens zijn, soms is het zo zwaar, zou er een knop moten zitten bij het oor, dan draaide ik die knop even om, even niks.
    Fijne avond.Reactie is geredigeerd

  9. Geroma zegt:

    Aangrijpend blog, lieve Zilver.
    Je hebt de sfeer zo mooi neergezet:http://nl.youtube.com/watch?v=qbWMpJ3SM0Q
    Dikke kus van mij.

  10. Aad Verbaast zegt:

    Aangrijpend verhaal. Op een gegeven moment gaan de rollen omdraaien.

  11. Zilvertje zegt:

    Geroma, wat mooi, dank je wel.
    Aad, ja, eerst mijn vader, nu mijn moeder, straks ik….

  12. de Kale Doperwt zegt:

    Kunnen we die brug alweer over?

  13. Zilvertje zegt:

    Nee, nog steeds niet, ik kon gister door de mist ook niet zien hoe ver ze waren, je zag bijna geen hand voor ogen.
    Het is wel machtig mooi op het water, door het veer zie je nu dingen die je anders nooit ziet, ben zo verliefd op de Zaanstreek.

  14. viktor loman zegt:

    Bekende gevoelens en verschijnselen.
    rené

  15. Annet zegt:

    Prachtige foto!
    Zo schimmig kan het ook in
    je hoofd worden…..en dan ineens
    kan de zon doorbreken, geluidloos
    en alles is weer even helder….
    x

  16. cor zegt:

    als de dagen uit de pas gaan lopen,de dingen niet meer op hun plaats staan….uit naaste omgeving weet ik dat

  17. gala zegt:

    zomaar ineens voel je dan weer dat je ‘ouder’ bent dan/van je ouders
    die zanger heette Alice Cooper ja maar het kan ook dat je die zanger van Kiss bedoelt 😉
    sterkte Zilver

  18. oma zegt:

    Ha Zilvertje,
    Ja dat was gekke Alice Cooper, hij was altijd opgemaakt.
    Je moeder is op haar manier gelukkig, net als mijn moeder, dan een prinses en dan de koniging.
    Maar ook weer de moeder die vraagt, hoe gaat het met je? oma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s