Alzheimer op je pad.

langzaam veegt
een onzichtbare wisser
ons levenlange
samenzijn uit

je bent me vergeten
herkent me niet meer

met je hand in je broek
als een baby
op zoek………………….

zachtjes sluit ik je deur
je roept: mama!

alzheimer.

zilvertje. ( met een warm hart kan ik u vertellen dat ik in mijn jeugdige leven veel mensen met veel liefde heb verpleegd, mensen die alles waren vergeten.)

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2008-09. Bookmark de permalink .

8 reacties op Alzheimer op je pad.

  1. martien zegt:

    Goed dat je er weer bent.

  2. pacopainter zegt:

    Triest

  3. eva zegt:

    Triest maar zo is het!
    gr eva

  4. lebonton zegt:

    we worden vrijwel allemaal op een of andere wijze hiermee geconfronteerd.

  5. Zwollywood zegt:

    ik ook Zilver.

  6. Zilver zegt:

    Dank voor jullie reacties, ik hoop dat alle mensen die het overkomt een veilige liefdevolle plek vinden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s