Drugs en mijn jochie.

hij was een grote baby en omdat hij stuit lag en niet meer gekeerd kon worden en zwaar over tijd was……..
 
dat ging allemaal door mijn hoofd, vandaag moest ik al vroeg naar de kliniek, de dubbele diagnose kliniek om zijn eerste zeven jaar te reconstrueren, om hem te kunnen helpen, om zijn leven zo dragelijk mogelijk te maken.
 
in de trein tegenover me zaten twee dames de een was 55 jaar, een lieverd, met mooi grijs haar, de ander was jonger. de vrouw van 55 vertelde over wat haar overkomen was en ik, met mijn eigen verdriet, kon er niks aan doen, hoorde haar verhaal.
 
vrij abrupt en onverwachts had haar man haar verlaten…. ze was nu samen met de andere vrouw aan het brainstormen wat nu te doen, werk zien te vinden enz, enz….. plots zei de vrouw van 55: "maar ik ben ook zo boos, zo boos, ik heb het ook niet zien aankomen, ik ben nu zo alleen, ik had geen tijd voor wennen, er was geen afscheid…….." het klinkt niet boos, ik hoor verdriet, verdriet en wanhoop.
 
de andere vrouw knikte, ja, ja, in onze kerk gaat de preek hier ook regelmatig over….
 
ik moest uitstappen en was even mijn eigen verdriet vergeten, mijn eigen wanhoop, mijn eigen leven, dat ik telkens weer oppak, daar waar anderen het proberen te vertrappen, daar waar sporen uit een ver verleden oude wonden open halen, daar waar telkens weer nieuwe wonden ontstaan.
 
hij zag er goed uit, keurig in de kleding en rook zalig, zijn tanden zwart, hij rookt en gebruikte aan zijn tanden te zien ook het vergif per pijpje. hij zorgt dat ik koffie krijg en is blij met de shampoo, sinaasappel en appel, is blij met mijn komst, al zegt hij wel dat als ik niet kom het ook goed is, " we zijn uit elkaar gegroeid mam."
 
ik ga zorgen dat ook al ontploft de wereld, we weer naar elkaar toe groeien… schijt aan dronken naatje. dat dacht ik op de weg terug, het is mijn kind, mijn jochie en de omstandigheden en zijn aanleg om deze ziekte te krijgen, maakten ook dat hij het kreeg en die stomme drugs maakten het alleen maar erger, of waren het begin van zijn ziek zijn, het is het kip en het ei verhaal.
 
ik hoop dat ze hem nog heel lang een gesloten deur geven, als de deur open gaat, ben ik hem weer kwijt, gaat hij weer gebruiken, de trek is te groot en zijn verstand is verschrompeld door zijn drugsgebruik. een gesloten deur is hem kunnen zien, hem verwennen en knuffelen, vasthouden, een opendeur is hem kwijtraken, dan slaapt hij op straat of in een hol en dan is het wachten tot hij weer ergens gevonden wordt en opgenomen……..

zilvertje. ( we vertillen ons allemaal aan een tas met verdriet, maar probeer toch je dag te kleuren )
foto: castricum. de duin en boschweg

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2008-06. Bookmark de permalink .

47 reacties op Drugs en mijn jochie.

  1. K zegt:

    Het lijkt wel een idioot idee dat het voor iemand beter kan zijn om opgesloten te zitten. Dat is haast onvoorstelbaar voor degene die gewoon met vrijheid om kan gaan. Maar voor sommigen kan het niet anders. Is vrijheid een te groot goed, wat niet gebruikt kan worden in positieve zin. je wil graag dat je zoon veilig is. Dat is namelijk de basis voor het leven. Als hij het niet zelf kan dan zullen anderen er voor moeten zorgen. Hopelijk ontstaat er nu een stabiele leefomgeving.
    Kus!

  2. Ina Dijstelberge zegt:

    Begrijp je wanhoop, pijn en moedergevoel.
    Hopenlijk vindt hij nu de rust, het is hem en jou gegund.

  3. laila zegt:

    Dat heb je fraai opgeschreven Zilver. Een veilig gevoel lijkt mij, die opname.
    Wat voor boom is dat op de foto?
    Mooie uitspraak over die tas met verdriet en de kleuren.

  4. Zilvertje zegt:

    Lieve K, dank voor je reactie, ja, raar he, dat een gesloten deur, zijn redding is en een open deur zijn ondergang, die trek is zo groot, dat zit nu in zijn hersenpan gebakken, voor altijd. Ze zouden de pubers van nu eens moeten laten zien hoe ver het komt als je er mee begint, nu zullen sommige aan dit monster ontsnapt zijn, maar toch niet veel, het slaat zijn gat, ik heb in de jaren dat ik met verslaafde mensen gewerkt heb, genoeg gezien, genoeg om te mogen zeggen: Die troep moet het land uit!

  5. Zilvertje zegt:

    Dank je Ina.
    Laila mooie boom he, die staat vlak voor het gebied van het ziekenhuis. Het zijn vier stammen die daar uit de grond komen. Ik ken de boom al heel lang, maar nu staan ze symbool voor mijn vier kinderen, ik ben van die boom aan houden.Reactie is geredigeerd

  6. N=29980 zegt:

    Mooi treffend beschreven, de wanhoop en frustratie van het machteloos toekijken, terwijl je weet dat de dealers om de hoek staan te wachten op elk moment van zwakheid.
    Sterkte voor jou en sterkte en kracht voor je zoon!Reactie is geredigeerd

  7. laila zegt:

    Dat kan ik me voorstellen.

  8. Zilvertje zegt:

    Dank je N=, ja ze staan daar zelfs op het grondgebied van het ziekenhuis het is onvoorstelbaar.Dank je wel! En nu ga ik naar de school van de Hartjes… ook dat leven moet goed op de rails staan….

  9. antoinette duijsters zegt:

    Sterkte Zilvertje.
    Antoinette

  10. Dianne zegt:

    ik zou zoveel willen zeggen nu maar ik ga je gewoon maar even aanbevelen als moeder.
    x

  11. Patricia Vermeulen zegt:

    Ik wens je een zonnetje..

  12. coby zegt:

    Ben er even stil weer van…
    Lieve groet, Coby

  13. lebonton zegt:

    een diep rakend verhaal.
    en ja, de zucht………de zucht……..

  14. Mo zegt:

    oei, wat raakt dit me.
    Er was geen afscheid, het was zo ineens…dat ken ik.
    En ‘mam we zijn uit elkaar gegroeid’, ja dat ken ik ook. Het wordt niet uitgesproken, maar toch.

  15. Maria-Dolores zegt:

    jeetje, Zilver, ik wist niet dat je ook een grote zoon hebt…

  16. Erna zegt:

    dat is pijn inderdaad… sterkte!

  17. tam zegt:

    ik denk aan je..
    En dat bankje, heeft heel wat keren mijn billen gvoeld

  18. hippo zegt:

    een blog dat me persoonlijk zeer raakt,
    in gedachten bij je en hopelijk binnen afzienbare tijd ook weer dichtend,
    hartegroet,
    hippo

  19. Zoë zegt:

    dat jochie heeft heel veel zorg nodig. Kwetsbare jongen. Sterkte voor jou en je moederhart.

  20. Eline zegt:

    Alleen maar een kus voor je, geen woorden.

  21. Honesty zegt:

    Ik wens je sterkte.

  22. Sjeekspier zegt:

    Heb schijt aan dronken Naatje meid, sterkte. Denk aan je.

  23. Zilvertje zegt:

    Dank je Antoinette.
    Patricia, met dank, ik plak haar op mijn wang.
    Coby, dat ben ik ook regelmatig, maar ik duw het ook vaak weg, het is een zere plek in mijn hart, die nooit heelt, ik kan hem niet helpen en dat is zwaar.
    Lebonton, ja, die zucht de craving, het schijnt vreselijk te zijn.
    Mo, ja, ik begrijp je, er wordt wat aangedaan, ongevraagd, dat bijt en schuurt. xxx
    Maria, ik heb vier kinderen en vijf gedragen, de oudste zijn bijna 28 en ruim 26 de tijd vliegt, ik heb grote en kleine Suikerhartjes.
    Dank je Erna.
    Tam, fijn dat we weer eens terug gaan, bedankt voor gister, daar door had ik vandaag meer kracht en dat bankje mag zich gelukkig prijzen met het ooit voelen van je Goddelijke billen. ;^)
    Dank je Hippo, ja, ik kreeg een mail met wat we de komende tijd gaan doen, leuk, ik verheug me er op.
    Dank je Zoe.
    Eline, lief van je.
    Dank je Honesty.
    Dank je Sjeekspier, ik hoor het me ook die avond weer zeggen, tot na de vakantie.
    Ik lees dat het meerdere mensen raakt, ik hoop niet in die mate dat ik mensen in de problemen breng, ik wil zo graag mijn verhaal vertellen, mijn vreugde en mijn verdriet, mijn ernst en mijn ongein, maar dit is iets wat me erg raakt en bezeerd, je gunt je kind het allerbeste, je maalt altijd, waar heb ik het fout gedaan, het schuldig voelen, want er kwam een dag dat hij moest kiezen voor hulp en bij mij wonen, maar hij koos voor geen hulp en toen was ik hem kwijt, want zonder hulp kon ik hem niet aan, altijd die schuldvraag, waar heb ik hem in de steek gelaten, hoe had ik het anders kunnen doen… op een dag als vandaag heb ik last van laag overvliegende tranen en last van het alleen moeten dragen van al die lasten, te veel voor een mens, maar ik moet door en daarom ga ik nu een kopje thee maken en een liedje zingen, welterusten en bedankt voor jullie aandacht, het voelde als een arm om me heen.xxx

  24. jeg synes zegt:

    Zilver, ik ken die omgeving en ook de boom een beetje…het is bijzonder hoe jij die boom ziet als metafoor voor je kinderen…
    en weet dat bomen niet alleen bestaan uit het gedeelte wat zichtbaar is…onder de grond vind je precies een even groot deel van de boom…de vraag is wat is het belangrijkste…
    jij hebt dat goed begrepen..je bent een wijze moeder…
    sterkte en ik zend je een tas vol liefde…
    jeggroetje

  25. Ron zegt:

    Ik kan me voorstellen (nee, ik kan me niet voorstellen) hoeveel je al moet hebben meegemaakt om te kunnen zeggen dat een deur beter gesloten kan blijven. Je hebt het een plaats gegeven, denk ik. Ook al is dat een plaats waar je niet gelukkig mee bent, maar je weet dat het beste is zo. Dat is echte moederliefde, denk ik, vrij van welke vorm van eigenbelang. En je gaat verder. Door de schaduw, maar gelukkig ook een zonnestraal die je meer dan verdient.

  26. Bart zegt:

    Meegelezen, even weinig woorden…
    Sterkteknuffel, Zilvertje 🙂
    Hartelijke groet, Bart

  27. PACO PAINTER zegt:

    Dat machteloze moet vreselijk zijn

  28. Moon zegt:

    lieve zilmeisje
    wat ben je moedig en moeder
    kus Moon

  29. Gala zegt:

    gelezen en gevoeld Zilver, dat telkens opnieuw oppakken…dat is waar het om gaat en dat is ook zoooo knap van je

  30. Wilma zegt:

    O Zilvertje, ik voel met je mee zo gevoelig heb je het ook opgeschreven. Verschrikkelijk, die gevolgen allemaal! Hou je sterk, door dik en dun! Ook al ontkent hij, je bent en blijft zijn moeder, dus de oerband is er en daar gaat het om!

  31. doranne zegt:

    Zilver, toen ik gisteren die boom zag dacht ik gelijk, zilver is het wortelstelsel en de stammen zijn haar kinderen,maar kon het stuk toen niet uitlezen nu lees ik je reactie, grappig dat je het zelf ook zo voelt.
    en je zoon, ik hoop dat hij een goede plek achter gesloten deuren heeft, weet uit trieste ervaring hoe belangrijk dat is. Voor sommige mensen is deze maatschappij gewoon te link.
    ik stuur je een Fries zonnstraaltje en voor ’s nachts wat sterrelicht.

  32. Daan zegt:

    Die tas met verdriet is alleen te dragen als je hem af en toe wat leger maakt. Jij doet dat op een hele bijzondere, en ontroerende manier.

  33. Morticia zegt:

    ik hoop dat hij zich gelukkig voelt in die gesloten instelling Zilvertje.

  34. Mira zegt:

    Met twee jonge kinderen die nog opgroeien is dit verhaal confronterend en alarmerend. Sterkte.

  35. Mephisto zegt:

    Ik had pas geleden nog een mooie, in vele kleuren gestreepte (strand-)tas van Paul Smith staan! Dat IS kleurtjes met verdriet! 🙂
    En is het niet de regenboog die ontstaat uit huilende wolken in de zon?

  36. A C T U A L I T Y zegt:

    Zit hier een beetje te janken..
    Heel veel tranen bij elkaar geveegd
    Opgedronken…
    En verder gezweegd over het verdriet
    want als je het niet opschrijft
    gaat het zijn eigen Leven lijden
    Buiten die Deur…en dat is voor
    je Liefste en jou ook een Horreur
    Dus schrijf het maar op……
    Ook al moeten wij er om huilen
    ook al mag een Man dat niet doen
    Goed op dit Blog mag je tussen je
    Vrienden schuilen……………
    Ik Zwijg..
    O ja
    voor ik wèg ga
    Ssssttt…….
    Een Zóen….
    ssstt .. sst..
    ben weg…….

  37. annet zegt:

    Erg zwaar Zilver
    ik kan maar beter zwijgen
    ik sproei hier liefde rond…..
    kus!

  38. oma zegt:

    Ha Zilvertje,
    Een tas met verdriet, soms een koffer.
    Je probeert elkaar weer op te beuren, te steunen, lief te hebben.
    Maar we zijn zo broos, welke ziekte we ook dragen, we komen er niet met klagen.
    Ben geroerd door je verhaal.
    knuffel oma

  39. knaap met knapzak zegt:

    Pfoe, zwaar…en alle respect en goeds voor jou en je kinderen.

  40. Ingrid van den Bergh zegt:

    Stil gelezen en stil blijf ik.

  41. Zilvertje zegt:

    Met dank voor al die reacties en als die lieve momeneten die ik met dank heb geplukt. Mijn oudste kind is vanaf ongeveer 11 jaar al aan de drugs en zo lang bewandelen we een pad van veel verdriet, aan een ding houd ik me zelf vast, hij zegt dat hij gelukkig is en heel vaak geloof ik hem, want hij heeft het vermogen om nooit het kopje te laten hangen, altijd lichtpuntjes te zien en nooit op te geven, ik ben trots op hem. Ben blij dat ik hier kan bloggen, bij zoveel mensen die mij aandacht geven, terwijl ik de laatste tijd zelf te kort kan terug geven. xxx

  42. Ingrid van den Bergh zegt:

    Heel goed ken ik je natuurlijk niet, Zilvertje, maar het vermogen om nooit het kopje te laten hangen, altijd lichtpuntjes te zien en nooit op te geven, dat zie ik ook bij zijn moeder.
    Maar als je je kopje dan een keer laat hangen dan is dat ook een natuurlijke reactie. Actuality huilt een beetje, jij mag dat ook doen, Zilvertje.

  43. bert zegt:

    mooi omschreven verdriet …
    een warme knuffel en stilte.

  44. vuurjuffer zegt:

    zilver, je bent een moedig mens

  45. Oliphant zegt:

    Zilvertje, jij schrijft wat ik niet kan beschrijven. Niet dat het probleem van jou en je zoon hetzelfde is als wat ik ondervind, maar ik durf er niet over te schrijven, of ik moet een goede ingang vinden. Sterk mens, dat je het met ons deelt.
    Groet, O.

  46. Zilvertje zegt:

    Jullie raken mij, dank jullie wel.

  47. Thea zegt:

    Weetje, Zilvertje, ik heb eerder iets van je gelezen. Wat jij schrijft is precies mijn verhaal. Soms zou ik het ook willen schrijven, soms zou ik in het openbaar willen janken, willen schreeuwen, maar ik blijf me groot houden. Vriendinnen met ‘gewone’ kinderen begrijpen het niet, uiteraard op enkele uitzonderingen na, die ik koester!
    Soms neem ik het mensen een beetje kwalijk dat ze niet naar ‘m vragen, terwijl ik wéét dat ik ‘stoer’ niet zelf zal beginnen met praten dus durft men het nieteens te vragen. Soms zou ik willen ‘men’ kon aanvoelen wat ik op dát moment wil; aandacht of niet!
    Ik weiger om mijn zoon verder mijn leven te laten beheersen, zeg ik stoer, ik doe mijn best, maar het lukt niet, mijn hart huilt, mijn hart schrééuwt!!
    Soms wil ik me gewoon NIET groot houden, dan wil ik klein zijn. Soms háát ik mijn eigen trots!!
    Maar, bedenk ik me dan, gaat het om mij? Neeee het gaat om mijn jongen, die zo ongelukkig is en die ik niet kan helpen.
    Heel veel liefs en sterkte
    Thea

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s