Eduardo de deurenschilder.

 
Het was zijn vak, hij had er voor geleerd en wist waar hij de beste verf kon kopen, hoe je met de juiste kwasten omging en met uiterste precisie was hij aan het werk en overal waar hij de deur geschilderd had, bleef men vol bewondering staan, mensen slaakten een zucht van genot… ah,  een deur van Eduardo!
 
Zijn opdrachtgevers vroegen wel eens aan hem, of hij ook de steunbalken en kozijnen wilde schilderen, de serre of de trap, maar Eduardo weigerde….. liever liep hij langs andere deuren en zag elk vlekje, plekjes, zakje en blaas, stond bijna te kwatten bij kleuren die in zijn ogen niet pasten in deze streek en genoot van zijn eigen werk……..nooit er naast, altijd strak en juist van kleur.
 
Op een dag vroeg een nieuwkomer in het dorp, of hij alle deuren wilde schilderen in de villa op de berg die hij spoedig ging betrekken, Eduardo sloeg op de vlucht met de kwast tussen zijn benen, dit was te veel, rust en bezinning was nu op zijn plaats, want hij had zeker een maand nodig om van een deur een kunstwerk te maken, dan zat hij uur na uur, week na week, met het puntje van zijn tong uit de mond en mopperde in gedachten op alle mensen die rotzooi afleverden. Alle deuren, nee, dat zou niet gaan, eens in de maand een deur, dat kon net.
 
De nieuwkomer heeft toen een oproep aan zijn hek gehangen en al spoedig kwamen uit alle hoeken en gaten schilders die de klus wel wilden klaren en op de berg staat nu een huis met deuren in wel duizend kleuren, de een hemeltjesblauw, de ander rijtuiggroen, sommige met goud en zilveren stippen, maar vooral is de villa een lust voor het oog en schittert al van verre. De dorpsbewoners zijn geweldig blij met deze creatieve kleurenbom op de berg en nemen de zakkertjes, blaasjes en randjes er naast voor lief, want perfectie vraagt zijn prijs.
 
Zilvertje. ( de moraal… ach die mag u zelf bedenken)

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2008-05. Bookmark de permalink .

11 reacties op Eduardo de deurenschilder.

  1. coby zegt:

    De moraal van dit verhaal?
    Schilderen kunnen we allemaal…..
    En iedereen doet met zijn eigen kwast
    Dat wat het beste bij hem past.
    En ik kan helemaal niet dichten…..:-))
    Lieve groet, Coby

  2. Ramirezi zegt:

    Zoveel mensen zoveel smaken, en de som is meer dan de afzonderlijke delen…

  3. annet zegt:

    Heel grappig Zilvertjesverhaal!

  4. Zilvertje zegt:

    Lief dat jullie even kwamen, de stoom moest er even uit.:^)

  5. Bart zegt:

    (Bart komt zingend binnen, met 6 emmers verf in de meest uiteenlopende vrolijke kleuren, en evenzovele kwasten onder zijn armen gepropt)
    Zo…..dat waren drie deuren, 2 kozijnen, 1 konijnenhok en een volière…die zien er weer stralend uit…iedereen blij!! :))

  6. PACO PAINTER zegt:

    Grappig verhaal.Metveel plezier gelezen

  7. vuurjuffer zegt:

    de moraal, nobody is perfect

  8. tomestepona zegt:

    Heel leuk verhaal!
    En is de stoom er uit… ?

  9. Ron zegt:

    Ik heb iemand gekend die weliswaar geen Edoardo heette, maar ontzettend goed deuren kon schilderen. Onuitstaanbaar dankzij zijn afkeer van alles wat vreemd en nieuw was. Iemand met een naar luchtje. Het lijkt bijna of je hem ook kent.

  10. ijskastmoeder zegt:

    kijk, zo’n verhaaltje had ik even nodig, dankje wel!

  11. Zoë zegt:

    moraal? Smaken verschillen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s