Mijn vader kreeg ook een doodswens.

Deel 3. Korte tijd na mijn nachtdienst verliet ik de afdeling waar de heer P woonde, mijn opleiding was in een eindfase en ik was druk bezig met mijn afstudeeropdrachten. De heer P, bleek door de medicatie iets te hebben aan dat deel in de hersenen dat de temperatuur in ons lichaam regelt, dit is een naar bijverschijnsel maar wel een bekend gegeven.
Omdat in mijn eigen leven maar ook in de media en op mijn werk de doodswens steeds weer opdook, besloot ik op dit onderwerp af te studeren. Mijn vader die al een poosje ziek was en na een hartstilstand tijdens een operatie niet goed uit zijn narcose kwam, bleek ook plots een doodswens te hebben.

Omdat mijn vader nu ook zo duidelijk had aangegeven niet meer te willen leven, kwam het wel erg dichtbij en begreep ik de wens steeds beter, al begreep ik nog steeds niet, hoeveel roep om hulp het was en hoeveel het echt dood willen, ook merkte ik aan mijn eigen vader dat de geestelijke toestand waar hij in verkeerde heel anders was als voorheen, dit was voor het eerst dat ik dit merkte aan een mens, want alle mensen die ik had verpleegd kende ik niet voor hun opname, maar vader kende ik door en door, het was altijd een lieve, gezellige hardwerkende man geweest, die mee tuttelde in het huishouden en een medemens in nood altijd hielp en altijd een lichtpuntje zag al was het nog zo duister om ons heen.

Hij werd mager en zwijgzaam, verzorgde zich niet meer zo goed, voorheen was het een gezellige ijdeltuit, die altijd rook naar zeep en keurig na elke maaltijd zijn gebit poetste, nu hing zijn haar voor zijn ogen en zijn blik was leeg en hol en zijn overhemd hing uit zijn broek, zijn eerst zo fiere kaarsrechte houding was weg, hij leek een meter kleiner en was zo krom als een hoepel en een gesprek was nauwelijks met hem te voeren. Hij droeg zijn armen gekruist op zijn borst als een pantser……

Ik ging er natuurlijk over nadenken, hoe kon een man die zo vol doorzettingsvermogen en moed zat, de kop nu laten hangen? Hij was wel door een ziekte zijn baan kwijt en ik wist dat zijn werk zijn leven was, ik wist dat hij de kinderen miste, de twee oudste waren uitgevlogen en de jongste zat verplicht in dienst, hij kon zich goed vermaken, maar toen hij ook uit de woning moest die bij zijn baan hoorde, werden alle draden met zijn werk doorgeknipt……

Hij kwam te wonen in een saaie nieuwbouwwijk, met uitzicht op huizen en een stink streekbus en zat nu dag in dag uit bij mijn moeder binnen, een vrouw die totaal anders was dan mijn vader, een vrouw die een dag lang kon doorzagen over een onbenullig onderwerp…..

Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2008-03 en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Mijn vader kreeg ook een doodswens.

  1. K zegt:

    Ook hardwerkende mensen kunnen op een gegeven moment in hun leven depressief worden en de wil in het leven verliezen. We verwachten dat niet zo, maar volgens mij kan het iedereen gebeuren.

  2. Peter Louter zegt:

    Kan bepaald geen lekkere tijd voor jou geweest zijn. Korte tijd ben ik zo’n vader geweest, de onmacht om er uit te komen versterkt je doodswens alleen maar

  3. Gala zegt:

    oooh dat lijkt me zo vreselijk om te ondergaan en om het te zien gebeuren, vertel je er nog meer over (en is dit het eerste tipje dat je schrijft over jouw moeder?)

  4. Zilvertje zegt:

    K, ja, maar er was meer….
    Peter ja, voor alle mensen zwaar, niet alleen voor de persoon die het ondergaat…
    Gala, ja, het eerste tipje, wat heb je dat goed in de gaten, ik sta versteld….

  5. Scramble X zegt:

    Mooi Blog!
    Ik heb al lang geleden de vooroordelen over wie wel en niet depressief zou kunnen worden opzij gezet….
    Ik heb er zoveel zien vallen….
    En daar zat geen prijskaartje aanvast.

  6. Aad Verbaast zegt:

    Als je je helemaal prima voelt is het zo simpel te roepen: onzin, nooit..
    Als je je helemaal machteloos voelt is het zo logisch te roepen: laat het maar over wezen.
    Biede meegemaakt.. ook dit is (voor mij) onoplosbaar..

  7. Gala zegt:

    Zilver, dat komt omdat je altijd erg warm en liefdevol over je vader schrijft

  8. coby zegt:

    Lees je persoonlijke verhaal en ervaringen omtrent het hebben van een doodwens. De omstandigheden waar je vader in zat, zijn moeilijk en pijnlijk. Daarnaast, je vader betekende en betekent heel veel voor je, dat moet ook erg moeilijk geweest zijn. Hoe zullen jullie gesprekken verlopen zijn toen? Hoop dat je verder gaat met vertellen.
    Lieve groet, Coby

  9. demio zegt:

    Moeilijk hoor, van je eigen vader. Ik blijf je volgen.

  10. Wilma zegt:

    Nu geen tijd om te lezen, maar het weekeind wel. Ik kom zeker terug. Heb een tante met doodswens.

  11. jeg synes zegt:

    dat moet behoorlijke indruk op je hebben gemaakt…
    persoonlijk denk ik dat je niet kunt oordelen over de doodswens van een ander…het is al zo moeilijk om de fijnste gevoelens aan iemand uit te leggen, laat staan de allernaarste…
    alleen mensen die er zelf voorstaan of zulke wensen hebben gehad kunnen zich inleven in anderen met dezelfde wens…
    Hier naast me ligt toevallig een hele mooie film met de titel "Mar Adentro" (= De anderen).
    Het gaat over een man die al 30 jaar verlamd op bed ligt en wordt verzorgd door 2 vrouwen.
    Zijn raam naar buiten is het enige uitzicht naar de wereld en hij kijkt naar buiten en fantaseert over de zee, waar hij vroeger zoveel zeilde, maar waar hij ook een vreselijk ongeluk kreeg.
    Sindsdien is zijn enige doel zijn leven op een waardige manier te beindigen. Hij weet dat alleen diegene van de 2 vrouwen die echt van hem houdt ook degene zal zijn die hem helpt om zijn laatste reis te maken…..
    Ik moet de film nog bekijken, maar het schijnt een hele prachtige film over een doodswens te zijn…
    jeggroet

  12. koen zegt:

    indringend verhaal Zilver..twee keer gelezen,niet fijn om als betrokken dochter mee te maken!ik lees later de hele serie..het is duidelijk dat je heel veel om je vader gegeven hebt , je schrijft met veel liefde over hem
    hartelijke groet
    koenReactie is geredigeerd

  13. laila zegt:

    Je zet me aan het denken Zilver.
    Ik was 13 toen mijn vader een jaar "overspannen"thuis was. Onbereikbaar en als kind probeer je het voor moeder "gemakkelijk"te maken.
    Wat betekende die doodswens voor jou, vraag ik me nu af en de laatste zin spreekt boekdelen…

  14. Mephisto zegt:

    een vrouw die een dag lang kon doorzagen over een onbenullig onderwerp
    … dan zou ik ook een doodswens ontwikkelen, absoluut!🙂
    Ik heb zoiets nooit zien gebeuren. Wat ik wel heb gezien, is de ‘onomkeerbaarheid’: mijn oma, die met een hersenbloeding was opgenomen, keek enkel nog met afwachtende ogen. Zij ‘wist’ dat dit het einde was. En 2 weken later was ze dood (stekker eruit na 2 weken bakkeleien binnen de familie). Dat zal daar aardig dicht bij in de buurt liggen, nietwaar?
    Lijkt me moeilijk, als het al mogelijk is, om bij zo iemand weer het leven in de ogen te laten opflakkeren…

  15. de Stripman zegt:

    @ Zilver: Ik loop een beetje achter met lezen en ga zo door naar deel 4. Maar het is duidelijk dat mensen door veranderde omstandigheden uit het lood kunnen raken. Ik heb zelf ook moeilijke tijden doorgemaakt. Maar je kunt er na verloop van tijd ook weer uit komen. Het is niet te voorspellen of zo’n toestand permanent is…;o)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s