Gefriemel onder de dekens ( deel 2)

 
De nachtdienst.

Dit is een vervolg op deel 1.

De bezuinigingen waren al flink aan de gang, sinds kort draaiden we op deze afdeling met maar een nachtdienst, voor deze tak van de zorgsport had ik nog niet mijn diploma op zak, maar dat bleek niet van belang te zijn, de nachtdienst draaide je om beurten allemaal een week. In geval van twijfel mocht/kon je altijd het nachthoofd bellen en in het grote gebouw waren meerdere verpleegkundigen in de nachtdienst en het advies was: tussendeuren openlaten.

Voor het eerst in mijn leven liep ik alleen de verdroogrondjes, nou dat vond ik wel even naar, maar gelukkig alles went en een week lang bezocht ik zaaltje na zaaltje, allemaal mannen, de een bomen zagend, de ander rochelend en weer anderen bezig met dat wat overdag niet kon, ik vond het maar een lastig gegeven dat gefriemel onder de dekens, wel heel begrijpelijk en een natuurlijk ding, maar ik moest in de bedden kijken, luiers verschonen en urinaals aanleggen, uritips controleren en katheterzakjes legen, daar waar ik een vermoedde had dat iemand nog wakker was, opende ik de deur en zei zachtjes dat ik de nachtzuster was en even kwam controleren of alles in orde was, maar ja, het is maar een vermoeden…..

Daar zat ik diep in de bossen opgeborgen en liep alleen mijn rondjes en deed mijn best een ieder goed te verzorgen, mensen wisselligging te geven en natte bedden te verdrogen en na zo een rondje rook ik naar urine, poep en slijm…en verlangde na mijn eigen bed en mensen om mij heen.

Een bel ging er zelden, veel mensen waren al diep in hun eigen moeras van slaap, denken en waanwereld verzonden, maar deze nacht had ik toch een bel……

Het was mijnheer P. zijn ogen wijd open, angstig en trillend en steenkoud…… "Zuster, zuster, ik ben bang dat ik dood ga en nu wil ik het niet….. ik voel me zo ziek…ik ben zo bang."

Voor mij was dit een openbaring…… dit was de man die altijd zijn doodswens uitsprak, of hij nu in de ochtend wakker werd of aan de maaltijd zat en nu wilde hij niet meer dood en was bang…

Vliegensvlug belde ik de dienstdoende arts, ik zag in een oogopslag dat het niet goed ging met de beste man, ik vroeg ook om bijstand van het nachthoofd, zodat we alle klussen samen konden doen en ik de angstige man kon bijstaan in zijn zieke moeilijke moment.

(wordt vervolgd)

Zilvertje.

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2008-03. Bookmark de permalink .

18 reacties op Gefriemel onder de dekens ( deel 2)

  1. K zegt:

    Ben benieuwd hoe het gaat uitpakken voor hem.

  2. Zilvertje zegt:

    K, ik breng een aantal mensen op het toneel om zo een beeld te geven van wie en wat en hoe…

  3. K zegt:

    Dat begrijp ik wel! Een beeld ervan te krijgen is zinvol.

  4. coby zegt:

    Vooral ’s nachts moet het een onnavolgbare sfeer en ervaring zijn, voor jou, in je eentje praktisch en in de toestand waarin deze mensen zich (moeten) bevinden. Een doodswens hèbben is nog wat anders dan echt dood gáán. Zo lijkt/leest het bij Meneer P. voor mij.
    Lieve groet, Coby

  5. Zilvertje zegt:

    K. daar ben ik blij mee dat je dat zegt.
    Coby, mijn eerste ervaringen in deze tak, al weer zolang geleden en ja, het uitspreken en het echt willen dat is weer heel wat anders, voor mij was dit een openbaring….

  6. Luke zegt:

    Ben benieuwd hoe het verder gaat.
    De nacht heeft zo zijn geluiden en gewoontes, heef mij de dag maar.
    groet Luuk

  7. Zilvertje zegt:

    Luuk, nou mij ook hoor en nu vooral, als ik nu nog wel eens een nachtdienst doe, kom ik niet meer in mijn ritme.

  8. marsjan zegt:

    Ik krijg het rillerig van zo ‘snachts in de weer zijn met al dat leed en dan iemand die zo in doodsangst plots is… Heel erg. Liefs jan.

  9. Zusenzo zegt:

    Tjemig.
    Schandalig hè, in je eentje nachtdienst !
    En je deed het gewoon.
    Omdat iedereen het deed.
    Heb gelukkig nooit alleen nachtdienst hoeven doen, maar wel een soort van: ik was begin eerstejaars en de uitzendkracht lag een tukje te doen. Ik durfde haar niet te storen en liep met angst en beven de bedden langs met mijn zaklampje.

  10. annet zegt:

    je voelt de eenzaamheid en deed toch
    wat je moest doen
    zo zie je ook hoe het twijfelen
    bij wel/niet dood gewoon doorgaat
    tot het laatste druppeltje….

  11. demio zegt:

    In je eentje nachtdienst, vreemd hoor, en naar lijkt mij.
    Zo zie je gelijk dat de wens om dood te gaan gaat verschuiven …. als het nabij komt. Mooi verteld.

  12. marsjan zegt:

    joehoe daar was ik alweer…ik dacht misschien is deel 3 al klaar….taptap ik word ongeduldig!! ;-)) xx.

  13. Zilvertje zegt:

    Marsjan weet je wat ik erg vond, dat ook zeer jonge mensen deze dienst alleen moesten draaien, ik was al niet meer zo piep, het doet wat met een mens, het is zwaar tussen al die mensen die zo in de war zijn. Zou wel vaker willen schrijven hoor, maar ik was aan het werk……dikke smakkerd.
    Zus en zo, dat is ook niet mis, dat voel je in elke cel….
    Demio, helemaal raak, dat vond ik ook, de doodswens is dubbel, ik weet niet of het altijd opgaat, maar ik ben het vaak tegengekomen…
    Marsjan, ik kwam vannacht laat uit mijn wer en ziek, ik hoop dat ik nog opknap, ik ga het vandaag proberen, maar ik moet ook nog weg, nou ik zie wel, heb je Kampsta al gelezen? Is hetzelfde onderwerp… xxxx

  14. Aad Verbaast zegt:

    Wat een vak hebben jullie toch.. grote waardering voor!

  15. Ramirezi zegt:

    Ieder zijn vak, zou bijna zeggen dat het je roeping moet zijn, mooie klifhanger trouwens…

  16. marsjan zegt:

    @zilvertje: daar zou dan toch ook eigenlijk een leeftijdsondergrens voor moeten zijn! Te erg. Dat moet je juist voorzichtig gaan ervaren anders is het te shocking volgens mij. Werkze lief zilvervlootje. x.

  17. de Stripman zegt:

    Dat wordt een mooi, leerzaam verhaal, Zilver ! En spannend ! Je kunt de lezertjes rustig een dagje laten bungelen, hoor, je moet ook aan je eigen gezondheid denken…;o)

  18. fred van der wal zegt:

    Wat een horror story!Onze jongste dochter zit in de ouderenzorg en heeft soortgelijke stories! Ik neem mijn petje er voor af!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s