Over mijn werk………

  Psychiatrie en lesgeven.

Nu heb ik al een groot deel van mijn leven gewerkt in de zorg en ik ben ook bekwaam en bevoegd in het lesgeven, ik geef dan les aan bijna en afgestudeerde verpleegkundigen en dat is zeer dankbaar publiek, het enthousiasme spat er af en de studenten zijn zeer gemotiveerd. Ook brengen studenten nieuwe kennis in de opleiding en zo leren wij van elkaar. Maar er komt een moment dan gaat hun enthousiasme minder worden en daar probeer ik dan iets aan te doen.

Maar om een goed docent te zijn, vind ik het nodig om ook behoorlijk met beide benen op  de werkvloer te staan, het primaire proces, als je dit niet doet, verlies je, veel van je kennis en weet je niet meer wat er leeft op de werkvloer.

Maar wat er leeft op de werkvloer, daar wil ik het vandaag over hebben. Vaak schrik ik mij een hoedje, er zijn veel dingen die de verpleegkundigen na een bepaalde tijd over het hoofd zien, een blinde vlek, een gewenning een meelopen met de meute,  of door de werkdruk, de veerkracht en enthousiasme verliezen

Mijn kennis die ik overdraag gaat vooral over verslaving, psychiatrie, verzorgen en anderen culturen, veiligheid en belevingsgerichte zorg.

In mei heb ik mijn vaste baan opgezegd en ik boek nu mijn eigen werk en men kan mij bestellen en dat levert weer veel kennis op, ik reis van Paaz, naar TBS-instelling, van opname acuut en wonen chronisch en dan zie je heel wat schrijnende dingen, gelukkig denk ik dan, dat ik hier even  ben, want dan kan ik opkomen voor de cliënt, de verpleegkundigen helpen met het werk weer werkbaar te maken.

Deze maand was ik ook een dag op een psychiatrische afdeling waar de mensen uitbehandeld waren en alleen maar woonden en de dagen uitzaten, jong en oud door elkaar en een cliënt, zat in een cel, een cel met een matras op de grond, drie beertjes en een dovespons aan een touwtje. De vrouw had een laag niveau, leeftijd ongeveer 2 jaar, maar in werkelijkheid bijna zestig. Wat me dadelijk opviel was dat het verpleegplan geweldig was en aan alles werd gedacht, maar dat dit in werkelijkheid niet werd nageleefd.

De vrouw mocht geen kleine dingen in haar cel en knoopjes aan kleding mocht ook niet omdat ze alles opat en wat trof ik aan? Kleding met knoopjes, veel ontbrekende knopen, nou je kunt wel raden waar die waren. Omdat de vrouw van uit laag moest opstaan (matras op de grond) kostte dit haar veel moeite, de leeftijd speelt mee, maar probeer het zelf maar, vanaf de grond omhoogkomen. Alles wat ze deed ging met grove bewegingen, als ze op haar matras op de grond ging zitten ging dit met een lompe valbeweging, dus de arme vrouw bezeerde zich aan muren en een soort schrijfblad wat daar zeer ongelukkig hing. De speelgoedjes die er lagen waren zo, dat je er rustig een vinger mee kon afknellen. Omdat deze vrouw het grootste deel van de dag en nacht afgesloten verblijft en alleen te volgen is met een intercom, weet je niet altijd wat er binnen gebeurd, als je luistert, dan hoor je haar wel heel hard schreeuwen, continu, maar of het van blijdschap is of om hulp roepen, weet je niet en omdat haar speelgoed en cel niet veilig zijn, vond ik het mensonterend, want men heeft niet de tijd om de hele dag bij de intercom te zitten en al had men dit, je kunt aan haar geschreeuw niet horen hoe het gaat met haar. Ze kan een lelijke smak maken en schreeuwen, maar omdat ze altijd schreeuwt zal niemand komen, tot de volgende bezoektijd.

Ik heb gevraagd of deze vrouw een cel met zachte wanden kan krijgen, het gevaarlijke schrijfblad eruit en een ander bed en als het bed dan echt alleen op de grond mag, wat in mijn ogen niet noodzakelijk is, dan een stang waar ze zich aan kan optrekken. De gevaarlijke dingen heb ik uit haar cel gehaald en de anderen het advies gegeven, haar niet te bloot over de gang naar de wc te helpen, haar gewoon netjes aan te kleden.

Soms vergeten verpleegkundigen, dat ze met mensen werken en letten alleen maar op de tijd en hun eigen koffiepauze, maar gelukkig zijn er ook veel lieve en goede verpleegkundigen, maar hebben ze een blinde vlek. Sommige zijn ook te overwerkt en denken alleen in dingen doen en niet aan mensen goed/liefdevol te verzorgen. 

En wordt er niet erg gemopperd op onze mede Nederlanders die de boel hier zo verzieken? Mijn ervaringen zijn altijd anders, de hele avond trof ik onlangs twee broers aan op een afdeling, de oudste broer (*Azad)) opgenomen en erg ziek en in de war, de jongste broer op bezoek gekomen, had een tas vol lekkers mee, en maakte het klaar voor zijn broer, ze keken samen een film en de jongste broer, ruimde alle rommel op, tot vegen aan toe en vertrok pas toen zijn oudste broer ging slapen, het was zo bijzonder om te zien en zo hartverscheurend lief. 

Nou over dit onderwerp ben ik natuurlijk nog lang niet uitverteld dat begrijp je wel, ik heb altijd als motto: Verzorg/verpleeg je medemens, zoals je dat ook je eigen familie en jezelf zou gunnen.

 
Zilvertje. * Azad heeft in werkelijkheid een andere naam)

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-08. Bookmark de permalink .

27 reacties op Over mijn werk………

  1. Alice zegt:

    Je doet goed werk Zilvertje!

  2. Zilver zegt:

    Dank je Alice. ;^)

  3. Coby zegt:

    Wat goed dat je werk op de vloer en lesgeven combineert. En wat doe je belangijk werk. Het is zo goed dat er mensen zoals jij zijn, die de mens centraal stellen in de zorg. En wat een isolement, die vrouw waar je over schrijft….Ik ben 1 dag in de week op een verpleegafdeling voor dementerenden, daar teken en schets ik hen. Daar gebruiken ze ook projectie/apparaten die kleuren op de wand projecteren. Iemand die niets meer kan, dan alleen maar uitstoten vn klanken, vindt dat heel prettig en kijkt daar graag naar. Ze hebben ook een soort snoezelkamer waar allerlei prettige geluiden, muziek en andere voorwerpen zijn. Zo is er een beer die ademhaalt, en ook warm kan worden. Er zal wel geen geld voor zijn, maar misschien is dat wel iets voor die vrouw of anderen die zo totaal in een (taal)isolement zitten.
    Ik begrijp dat je nog veel meer verhalen zult hebben, het is een bijzondere wereld waar je in werkt. Ik vind het fijn dat je erover en ervan vertelt.
    Lieve groet, Coby

  4. Maria-Dolores zegt:

    alleen even zeggen dat ik je bijdrage gelezen heb. ik heb een paar jaar vrijwilligerswerk in een psychiatrisch ziekenhuis gedaan en moet eerlijk zeggen dat ik het nooit makkelijk gevonden heb…

  5. Zilver zegt:

    Coby, ik ben blij dat de mensen waar jij komt, dit wel hebben, met kleuren, geuren, geluiden en lekker aanvoelende materialen kun je een mens toch een fijne sensatie bezorgen, ik gun dat alle mensen zo en niet een snauwende zuster, ik kom soms op plekken daar is nul komma niks, dan binden ze mensen vast om ze niet te laten vallen als ze niet meer kunnen lopen maar het toch willen en als je dan naar hun stoel kijkt is er geen preventie mbt het doorzitten, het is dan normaal dat mensen nog onrustiger worden, de billen gaan zo zeer doen en je billen en benen voelen zo dood aan, dus de verpleegkundigen moeten dit soms zelf ervaren en het gemopper doorbreken, vele zijn creatief en kunnen dit, andere moet dit aangeleerd worden, ik was eens in een weekend op een plek en heb met een puzzel iemand heel lang zoet gehouden en af en toe even lopen met hem tussen twee mensen in, om toch wat beweging te krijgen en een ander uitzicht.
    De beste man kon allang niet meer een puzzel maken, maar ik liet hem helpen, ik vroeg hem de rechte kantjes te zoeken en die beste man vond het zo fijn en als hij tussen zijn lopen tussen ons in, toch even wilde staan, vroeg ik hem dat toch vooral niet te doen, omdat ik de doos met duizend stukje op de schoot had gezet en dan begon hij te lachen en zei: nee, dat zou zonden zijn hebben we nog meer werk, nou door met een zeer duffe puzzel en loopoefeningen te gebruiken, hoefde hij niet vastgebonden te worden, hebben we zitten praten over koetjes en kalfjes en viel hij is de avond zeer rustig is slaap, zonder medictie, nou stel nou dat deze man, een goed kussen onder zijn billen had en altijd voldoende kon bewegen en voldoende aandacht en spulletjes kreeg om zich te vermaken werd zijn leven wat dragelijker.
    Ik neem ook wel eens groenten mee als ik bij ouderen kom, ze vinden het heerlijk om het schoon te maken, te schillen en er over te vertellen en het is dan knus en zonodig medicatie hoeft niet en het bewegen is goed.
    Jij zult ook wel veel zien en te verwerken hebben en wat geweldig dat je het vastlegt, dat zullen de mensen denk ik ook geweldig vinden, andere mensen op de afdeling brengen het zonnetje mee, het nieuws en de frisse wind, de troost en de pleister op de wond.
    Maria, nee, het is ook niet makkelijke en soms is het zeer zwaar, vooral als het geweten ook spreek, wat ik dan ervaar als ik mensen moet opsluiten onder zulke slechte omstandigheden, dat knaagt aan mij, maar ik kom er wel altijd op terug, ik ga weer heen en kijk wat er verbeterd is en als dit niet zo is, blijf ik net zo lang zuren en als dat niet helpt vertel ik dat ik denk aan een klacht indienen. indienen.

  6. Martha Vosbeijer zegt:

    Weet je, ik heb dik 15 jaar in de zwakzinnigezorg gewerkt. Vol idealen ben ik er begonnen…overbleef een rug tegen de muur en veel, heel veel tranen, het was vechten tegen de bierkaai, vaak letterlijk en figuurlijk. Heel die zorg staat of valt met geld en dat over de ruggen van die mensen en DAT VOELEN DIE MENSEN OOK…en weer moet ik huilen…

  7. Zilver zegt:

    Martha ik voel zo met je mee, heb je vandaag op het nieuws gehoord, er werken nu veel mensen zonder opleiding zeggen ze, ohhhhhhhhhh, je zult er maar wonen, nu wil het niet zeggen dat mensen zonder opleiding niet goed zijn, maar er moet wel enige kennis aanwezig zijn, zie je maar aan die afdeling op S Heren Loo, daar is als ik het goed begrepen heb, iemand in coma geslagen, omdat toezicht ontbrak en als ze nou eens zouden stoppen met geld te geven aan wapens dan zou er veel meer voor de zorg overblijven…… ik doe even mijn armen om je heen, om je te troosten, je zult genoeg te verwerken hebben gehad, alleen als we onze stem laten horen en onze pen laten schrijven, zal het hopelijk ooit beter worden, dank voor je reactie.
    Dan nog dat er straks bezuinigd gaat worden op de mensen die van de AWBZ gebruik maken, wordt het nog erger.Reactie is geredigeerd

  8. Moedermethond zegt:

    Gelezen en helemaal onder de indruk. Ik wou dat er zo meer mensen waren, daar kan menig verpleegkundige nog wat van leren! (bijkomend voordeel is voor jou, dat je heel veel werk zult hebben…)

  9. Zilver zegt:

    Ja, Mo, ik heb veel werk en ik ben zo blij dat ik in 2005 ben afgestudeerd, zo blijf ik meedoen en zo heb ik ook een vinger in de pap, want soms is het bar en boos, ik heb me verbaasd toen ik onlangs zelf in het ziekenhuis lag, hoeveel beter het in een A-ziekenhuis is, dus een ziekenhuis waar je geopereerd wordt, daar werken ze zeer efficent en kundig met veel hart voor het werk, in andere takken van de zorg, kun je dat heel anders tegenkomen. Daar doet men maar wat, niet altijd, maar wel heel vaak. op paier is het aardig op orde, maar in de praktijk is het soms heel erg schrikken.Reactie is geredigeerd

  10. ijskastmoeder zegt:

    Complimenten Zilver, voor je inzichtelijke stuk en voor je dappere noodzakelijke werk. Ik begon aan de opleiding toen ik 18 was maar begreep binnen een jaar dat ik zou gaan stuklopen op de structuren van de zorg. Soms voelt dat zwak, dat ik niet begonnen ben de wereld te verbeteren. Gelukkig zijn er mensen zoals jij (en dan doe ik wel weer waar ik goed in ben ;-)).

  11. Zilver zegt:

    Dank je ijmoeder zo doen we allemaal ons ding en dragen we ons steentje bij. Ik ben er ook jaren uitgeweest en deed toen heel andere dingen, al bleef ik een klein deel in de zorg werken om mijn vaardigheden niet te verliezen. Het is en blijft een bijzonder vak.

  12. koen -drijfveren zegt:

    Met veel interesse gelezen zilver! Ik ken de toestanden. je doet goed werk! Van harte aanbevolen!

  13. Zilver zegt:

    Dank je Koen.

  14. K zegt:

    Heel mooi, dat je nu dit werk kunt doen! Het is je op het lijf geschreven.

  15. Zilver zegt:

    K. Gaaf he!

  16. rachel zegt:

    Ben onder de indruk. Blijf er vooral over schrijven. Aanbevolen!

  17. Vod senior zegt:

    "Soms vergeten verpleegkundigen dat ze met mensen werken". Dat is de kern van jouw verhaal, daar zou het toch eigenlijk alleen om moeten draaien. Het klinkt gek, maar het lijkt wel of je pionierswerk doet, terwijl ik ook wel (uit ervaring) weet dat er verpleegkundigen zijn die het wel gewoon in zich hebben. Blijf het doen Zilver, jouw les is de beste die ze kunnen leren.

  18. doranne zegt:

    lieve zilver, van mij mag je wel 10 aanbevelingen, maar dat kan geloof ik niet,
    ik vergat vroeger als jonkie van 19 ook wel eens dat bed nr zoveel in coma nog een mens was, te druk, te dit en te dat.schaamrood op mijn kaken..
    Daar moet je dan weer even aan herinnerd worden.
    ieder medemens is een mens.
    ook als je al jaren niet meer verpleegd blijft dat een goede les
    goed dat je erover schrijft,

  19. TheoB zegt:

    Ben even helemaal stil. Dikke buiging en de vlag uit voor jouw en je verhaal.Zouden we niet eens `n andere regeing moeten kiezen.
    Wat er nu zit daar heb ik iet voor gestemd.

  20. Zilver zegt:

    Doranne, dank je wel. Ja, als je jong bent moet iemand je er mee helpen, maar het blijft een moeilijk vak, vooral als mensen anders zijn en onvoorspelbaar en het is niet weggelegd voor allemaal, ik ben er vroeger ook een tijdje uitgeweest, om geestelijk te groeien, doegggggggggggggggggg en een kus.
    Theo, ze gaan nog meer bezuinigen, ik houd mijn hart vast op de derde dinsdag in september.Reactie is geredigeerd

  21. cor zegt:

    een indrukwekkend verslag en een kijkje achter de schermen van hoe je werkt en wat je bezighoudt; naar mijn idee ben je een kei en doe je het goed; (dat voorbeeld van die A; zulke dingen heb ik ook wel gezien; ze zijn zeer zorgzaam en trouw) en dat aburde van die vrouw in die celReactie is geredigeerd

  22. eva zegt:

    Goed verhaal, Zilver!
    Fijn om eens iets te horen van iemand
    die het van nabij meemaakt en kennis van zaken heeft.
    gr eva

  23. Zilver zegt:

    Cor, ik ben zo blij dat jij ook A-ervaringen hebt, weet je vaak komen alleen mensen aan het woord die negatieve dingen te vertellen hebben en daar duikt de media dan op, maar ook hebben wij onder onze " eigen " jeugd jongens en meisje die het niet zo goed doen, maar als ze ook maar een klein A-tintje hebben wordt het geweldig uitvergroot, ik heb alleen maar heel prettige ervaringen met hen, werd nooit uitgejouwd, nooit bestolen, nooit onrechtvaardig behandeld, integendeel, mijn mede-Nederlanders behandelen mij als een van hen, ik werd altijd overal met liefde ontvangen en benaderd.
    Eva, blij met je reactie, soms denk ik wel eens wie zal dit nu lezen, heel soms schrijf ik over mijn werk, maar ik zal het denk ik naar aanleiding van de vele reacties vaker gaan doen, doegggggggggggggggggg.Reactie is geredigeerd

  24. Moeder-van-zorgenkind zegt:

    Zilver, jij bent zo’n persoon/ hulpverlener waarvan je opknapt denk ik, ook als ouder! Gelukkig komen wij die ook regelmatig tegen. Blijf schrijven.

  25. Zilver zegt:

    Dank je moeder.

  26. Annet zegt:

    Zilver, wat mooi van die medenederlanders dat ze zo warm met hun gevoelige familieleden omgaan, die liefde en begrip hebben ze zo nodig. Net als lieve zusters. Het lijkt me een uitputtend beroep. Fijn dat jij er bent en je collega’s. Kus van Annet en een pluim x

  27. Zilver zegt:

    He, lieve Annet, lief he, vaak horen we alleen maar nare dingen, maar ik zie zoveel mooie dingen van hen, daar heb ik echt eerbied voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s