Kampstra deel 6 (scheten laten)

foto
maaike.

Met de billen dicht tegen elkaar aangedrukt zat ze te wiebelen van linkerbil op rechterbil en maar hopen dat er geen gas zou ontsnappen, ze had enkele dagen van te voren een longfoto laten maken en ze had een prik gehad, hoorden allemaal bij haar nieuwe baan, angstig zochten haar ogen een paar ogen om aan vast te haken, een blik van herkenning, van delen van het onbestemde gevoel, maar ze vond niet zo een paar. Deze groep mensen waar ze bij aangesloten was, kenden elkaar al veel langer, hadden al een jaar met elkaar in de klas gezeten, stage gelopen, waren met elkaar uitgeweest en hadden mogelijk met elkaar geslapen. Zij was een instromer en had het gevoel, tegen de stroom in te gaan.

“Nu gaan we verder met ons eigen verleden.” Priemende ogen keken haar aan, een nasale stem, probeerde haar aandacht te vangen, ze voelde zich betrapt en oepssssssssssssssssss, er ontsnapte was gas, een kelderput en verrottingslucht was blij te kunnen ontsnappen en vloog op stinkvleugels het lokaal in, de jongen naast haar, schoot in de lach en drukte zijn bovenlip met kleine snor tegen zijn neusgaten. Gatver collega jij stinkt al net zo als ik, fluisterde hij haast onhoorbaar en de putlucht had de band gesmeed en heimelijk keken ze elkaar begrijpend aan.

“Maaike! Maaike? KAMPSTRA!”

De nasale stem had haar naam geroepen, maar door de pas ontstane prille vriendschap, had ze even een deel van de les gemist. “KAMPSTRA wat is het meest ingrijpende in jouw leven geweest?”

Ze keek hem geschrokken aan, haar hersencellen werkten razendsnel, ze had deze baan hard nodig en kon zich niet te veel fouten permitteren, ze had zich voorgenomen zich neutraal op te stellen en zeker niet het achterste van haar tong te laten zien en vroeg bedenktijd, gewoon omdat ze even niet wist wat nu het meest ingrijpend was geweest en ze probeerde nonchalant te kijken en zocht snel de ogen van de andere putluchter en die gaf haar een vette knipoog, gelukkig ontsnapt aan het priemoog van Nasaal. 

Zilver.

Foto: Maaike Kampstra

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-05. Bookmark de permalink .

8 reacties op Kampstra deel 6 (scheten laten)

  1. Heer_Lot zegt:

    Blijf je volgen 🙂

  2. Zilver. zegt:

    Graag! (met dank)

  3. Starry Night zegt:

    Alles gelezen, zware kost! En ik sta constant op een verkeerd been lijkt wel. Intrigerend. Ik sluit me bij H_L aan.

  4. Zilver. zegt:

    Starry Night, pfffffffffff, weinige doen je het na, ja, het is zeker zware kost en door de flash back’s zit het telkens anders.

  5. K zegt:

    Maaike is best een poepie volgens mij.

  6. Zilver. zegt:

    Ja, Maaike is een poepie, ha, ha!(EEN SCHEET VAN EEN MEID) Maaike is voor een deel Zilver, want ja, je moet toch ergens je kennis vandaan halen, tis nog een hele klus zo een verhaal, het moet wel kloppen, ha, ha, ik heb de herschreven delen vandaag bedacht in het ziekenhuis, ja, je moet toch wat doen met je tijd, ik heb een aparte zijtak gevonden en zo kabbelt het nieuwe door en het oude heb ik even in de ijskast, ik vind het herschreven deelleuker, nou ja, leuk?

  7. eric sombrero zegt:

    knipoogie

  8. Zilver. zegt:

    knipoogie, ha, ha!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s