Het groene paardje. (kind en ziekenhuis 1960)

Daar stond hij, in een keurig pak, met woeste haren en verdrietige ogen, hij zei iets, maar ik kon hem niet horen, hij zwaaide, met een trieste hand.

Ik lag achter het glas en volgens mijn ouders kan ik het me niet meer herinneren want ik was nog geen twee. Papa kwam elke dag, dat was een hele tocht, na zijn werk, zeker tien kilometer door weer en wind en dan niet aaneensluitend aan zijn werk, nee, vroeger waren bezoektijden bezoektijden, zat hij daar, na zijn werk en fietstocht, onder etenstijd, zonder eten, te wachten tot hij eindelijk zijn meisje kon zien.

Het was het lichtpuntje van mijn dag, ik had weinig besef van tijd. In het begin van mijn opname, keek ik bijna altijd naar het raam, wachtend op mijn papa, als hij er niet stond dwaalden mijn ogen af naar andere plekken, veel kindjes zag ik achter ander glas, ernstig ziek aan rare slangen en kastjes verbonden, nooit praatte iemand daar met mij over, nooit vond ik troost in de benadering van de verpleegkundigen, mogelijk dachten ze dat ik het nog niet begreep en het aan mij voorbij ging, maar dat deed het niet, ik vond het erg triest en eng en ik begreep niet dat ik moest opknappen en dat ik er dan weer uit mocht, ik dacht dat ik altijd blijven moest.

Ik had een vreselijke hekel gekregen aan een bepaald soort groen, hoe het komt weet ik niet meer, zijn het de chirurgenhesjes geweest, die me de hekel bezorgde?

Die lieverd stond voor het raam, en mocht niet naar binnen, nooit, ik huilde zachtjes, hij vocht tegen zijn tranen, hoorde ik later van hem, veel later.

Hij had een zakje mee en hij klampte een zuster aan, de zuster knikte en nam het zakje aan en kwam het mij brengen. Snel maakte ik het zakje open, het was de verbinding met thuis, maar ik schrok en moest vreselijk huilen, papa’s verwachtingsvolle gezicht zakte weer af en keek weer ontzet. Later vertelde hij, dat hij zich zo verheugd had op een blij koppie van mij, hij had de markt afgewacht om iets voor me te kopen, veel geld had hij niet, dus de keus was klein, maar dit kon net, hij had wel mooiere dingen gezien, maar ja, te duur en er mocht niks van de prijs af.

In het zakje zat een groen paardje, het groen waar ik zo bang van was geworden, ik heb uren gehuild en papa werd weggestuurd, het paardje lag verstoten op de grond.

Had ik het paardje nog maar.

Zilvertje (25-08-06) Uit: Herinneringen aan mijn vader)

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-03. Bookmark de permalink .

23 reacties op Het groene paardje. (kind en ziekenhuis 1960)

  1. K zegt:

    Misschien kan je als herinnering eens een paardje maken van klei en groen verven. Wat erg ook, juist die zo verkeerde kleur. Aan de andere kant; wie verkoopt er nou groene paardjes?

  2. Bart zegt:

    mooie, beetje droevige herinnering.
    Wat K. voorstelt lijkt me niet zo gek…

  3. Zilver zegt:

    Ja, wie doet dat nou? Mijn vader vertelde later, veel later, dat er op de markt altijd iemand stond met speelgoed dat te betalen was, maar niet veel voorstelde, maar hij wilde me zo graag blij maken.
    Ik heb het paardje in mijn hoofd, vies groen, met een wit staartje van haren, van engeltjes en een fluitje in de bips, een wit fluitje, het rook lekker, ik heb van het paardje leren houden omdat ik van mijn vader hield, maar toen vond ik het gemeen en giftig en een kind van die leeftijd kan dat niet inhouden, ach, ach, was het maar rood geweest, wat had die lieve man dan genoten.Reactie is geredigeerd

  4. Zilver zegt:

    He, Bart, jij bent er snel bij, ja, K is superrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!

  5. Bart zegt:

    Ja, gewoon een keer doen, Zilver! Maakt de herinnering vast ook mooier, en meer ‘af’!

  6. De Muze zegt:

    Het is toch fijn als een vader zoveel om zijn kleine meid geeft. Ik heb ook veel vervelende herinneringen, maar probeer alles nu een positieve draai te geven ter nagedachtenis en het helpt

  7. Zilver zegt:

    Bart, als ik het ooit doe, zet ik het paardje op het weblog.

  8. Zilver zegt:

    De Muze, ja, dat is mooi gef het een goede draai.
    Kun je nog steeds zien als ik inlog?

  9. Eline zegt:

    O Zilver. Wat een triest verhaal. Maar ook mooi. En op je eigen, bijzondere manier opgeschreven. Dit verhaal raakt me erg.

  10. Zilver zegt:

    Eline, mijn vader was mijn redding, ik heb een jeugd gehad, die ik helaas nog niet kan schrijven/publiceren, maar mijn vader was mijn rots, mijn steun en troost, mijn voorbeeld en hoop.

  11. bert zegt:

    mooie, liefdevolle herinnering – vooral mooi dat er later (veel later zoals je schrijft) nog over gepraat werd – het geeft de herinnering extra warmte mee …

  12. Zilver zegt:

    Bert, dank je wel!

  13. ijskastmoeder zegt:

    ik ben d’r stil van en zie dat paardje helemaal voor me, net als het kleine meisje en de grote vader, samen in een gouden gloed

  14. jeg synes zegt:

    Zilver..het is prachtig dat je zo’n vader hebt of had (?)….alle vaders zouden toch eigenlijk rotsen in de branding van hun kinderen moeten zijn…samen met hun moeders….
    jammergenoeg is dat veel te weinig het geval…
    koester je herinneringen maar…en maak dat papapaard of koop er eentje en verf hem groen….

  15. Zilver zegt:

    Ijskastmoeder, in een gouden gloed, wat lief.

  16. Zilver zegt:

    Jeg, had, maar in mijn hart, nog altijd bij me.
    Het paard, ik voel dat het gaat komen.

  17. annet zegt:

    Vond het paardje toen ook al zo bijzonder. Lief!

  18. annet zegt:

    voor K:>) een groen paard is een paard dat nog nooit een zadel op heeft gehad en een bit in de mond.

  19. Zilver zegt:

    Dag lieve Annet, ja, jij had het al eens gelezen he? Liefs en een klapzoen.Reactie is geredigeerd

  20. Zilver zegt:

    Ohhhhhhhhhh, was ik maar een groen paard!

  21. K zegt:

    O zo Annet; zulk soort groentjes kennen we bij de mensen ook wel eens!

  22. de Stripman zegt:

    Tsjonge jonge, Zilver. Ik lust nog steeds geen vanillevla. Ook een ziekenhuistrauma. De zusters waren in 1969, toen ik er een paar maanden lag, overigens best aardig, hoor…;-)

  23. Flaxorca zegt:

    Zo kan het soms gaan als kind, hopelijk is het als volwassenen dan beter in persectief te zetten ;-).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s