Zes handen op een buik.

fotofoto

hoe was dat ook al weer gegaan met die verhuizing?

Ja, het is dat ik hier zo gelukkig ben en het voelt alsof ik hier altijd al woon, maar eigenlijk zit ik hier nog maar ruim een maand.

Ik heb vandaag een heel oud papiertje naar de lijstenmakerij gebracht. In prachtige letters staat er de datum van de bouw op van het huisje en de naam van de bouwer. Samen met de lijstenmaker heb ik een mooie lijst uitgekozen en een mooie kleur als achtergrond.

Ik heb nergens meer rommel of onuitgepakte dingen en ik weet nu hoe ik het in de toekomst verder aanpak. De wc beneden, breek ik uit en laat daar ook een douche bij maken, nu voor Emilio, later voor mij, als ik de trap niet meer opkan.

De aannemer is nog in de keuken aan de gang en in de winter gaat hij naar de zolder en bouwt daar een boekenkast voor mij, daar hebben mijn boeken niet veel last van het licht en heb ik ze toch dicht bij me, ik heb al in mijn hoofd wat ik wil, er moeten ook twee werkplekken komen, voor als de suikerhartjes groter zijn en ze gaan studeren, dan kunnen ze daar heerlijk zitten en blijft hun kamertje fris om te slapen.

Wij zijn hier erg gelukkig, we kunnen met zijn drieën dansen en meezingen op onze lievelingsmuziek zonder dat een buurvrouw met een stok de maat mee begint te slaan.

We kunnen nu zalig boodschappen doen, zonder dat we ver hoeven en moeten kiezen uit de voorraad van de supermarkt, nee, we gaan nu gewoon naar allemaal aparte winkeltjes en het eten smaakt ons nu nog lekkerder.

We hebben veel nieuw gekocht, niet de meubels, want ik ga nog deel voor deel verbouwen, dus dat komt later, maar we hebben allemaal opleukers gekocht en dan hebben we bijna dezelfde smaak, drie schemerlampjes in het rood, drie lapjesdekens, met de zelfde kleuren en ga zomaar door. Wij zijn zes handen op een buik

De aardige mijnheer van de lampenwinkel die alles ook bij ons komt ophangen wat ik zelf niet red, zei vandaag: ”je hebt nu al heel wat gezellige lichtjes in je huis!” En ik dacht ja, maar de gezelligste lichtjes zijn de Suikerhartjes, ze geven het mooiste en liefste licht van allemaal.

Zilver.

Foto: Mijn nieuwe creatieve hoek, met veel rommeltjes en uitzicht op het Zaanse huisje. 

Ik luister nu naar:
http://www.dutchcoastradio.nl/nederlands1.htm

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2006-10. Bookmark de permalink .

9 reacties op Zes handen op een buik.

  1. Jaap van Nieveld Goudriaen zegt:

    Hoi Trudy, geniet ervan! :-))

  2. ijskastmoeder zegt:

    Beetje opgeknapt zilvertje? Ik wens je alle goeds in je nieuwe
    huis!

  3. Zilver zegt:

    Hallo Jaap, ja, zal ik doen Jaap, ik ben echt op mijn plekkie!
    Welterusten!

  4. Zilver zegt:

    Dag Ijskastmoeder, gelukkig nu veel beter, ik neem een medicijn
    niet meer in, ik werd er doodziek van. Ben zo blij dat ik weer een
    beetje boven water ben.

  5. Cor zegt:

    ziet er allemaal perfect leuk en gezellig en rozig uit…

  6. Zilver zegt:

    Cor, dank je, ik heb het zo knus in mijn huisje en ja, ik ben dol
    op bloemen en dan heb ik van die kleine flesjes en die vul ik elke
    week dan graag, staat zo fijn.

  7. Kumari zegt:

    Hoi Zilver, het is je gegund. Geniet ervan!

  8. doranne zegt:

    midden tussen de dozen met tranen van wanhoop lees ik je stukje en denk het gaat mij ook wel lukken de kaarsjes hebben al gebrand in mijn nieuwe huis gek he van jouw stukje kikker ik weer op veel geluk op je nieuwe plek

  9. Zilver zegt:

    Lieve Doranne, veel sterkte, ik weet wat het is, ik ben in mijn leven heel veel verhuisd en nu net weer en er komen altijd dingen die je niet verwacht. Ik heb hier vier weken niet kunnen koken of wassen, is niet leuk met een gezin, maar we hebben geprobeerd het toch knus te houden en maken, ik zat eerst met zoveel dozen, dat ik dacht, waar moet ik het zetten, maar ik maakte een hoekje in de woonkamer gezellig met bloemen en planten en naar de rest keek ik niet, doosje voor doosje heb ik alles weer een plekje gegeven en het viel mee, elke dag wat, ik heb alle mensen geweigerd, wilde niemand zien, werd ik nog ziek ook, maar we hebben alles overleefd en de Suikerhartjes hebben geweldig meegeholpen en ook al moet er nog veel verbouwd, we houden nu rust tot het voorjaar, we verheugen ons op de kerstboom. Ik hoop dat het jou ook gaat lukken en dat je net zo gelukkig wordt op je nieuwe plekje als wij! Dikke kus op je tranen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s