Herfst. (Liedje van afscheid)

fotoin een plasje water
zo even door haar bijeen gehuild
zat een prachtige vogel

Kleuren gaven af
het water werd rood
de vogel keek er naar
en dacht…. ik wil niet dood

Vliegen wil ik
mijlen ver
landen zien
aparte kleuren
de vogel werd wat slapjes
het water begon vreemd te geuren

Zwermen trokken naar warmere oorden
de mensen droegen haast de winterjas
de ijscoman stalde zijn kar

Het plasje water is bevroren
nooit zag ik natuurijs zo rood
nimmer knaagde missen zo diep in mijn ziel
nooit zag ik het naderen van de dood

Maar nu mijn vleugels gaan hangen
geef ik toe
meer dan ooit
naar het leven te verlangen

Maar het inktpotje van mijn afscheidsbrief staat klaar
de pen wordt de veer van de vogel
ik vertel het je maar….. 

Zilver (16 oktober 2006)

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2006-10. Bookmark de permalink .

2 reacties op Herfst. (Liedje van afscheid)

  1. Cor zegt:

    aanbevelenswaard, Zilver;en het loopt bijna overal ritmisch lekker( na moet naar zijn)misschien kleuren gaven af en het water dat werd rood…..?( als je hier en daar zo nog een woordje tussenvoegt wordt het ritmisch sterker, kijk zelf maar eens)Reactie is geredigeerd

  2. Zilver zegt:

    Cor, ik heb na het werk wat zitten sleutelen, ja, doe dat nooit, knal dadelijk de versie die al in het hoofd woont er op, maar natuurlijk, na is naar en ik heb wat meer zitten frutstselen, met dank en een dikke Zaanse kus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s