Kind en ziekenhuis (1960)

fotohet groene paardje.

Daar stond hij, in een keurig pak, met woeste haren en verdrietige ogen, hij zei iets, maar ik kon hem niet horen, hij zwaaide, met een trieste hand.

Ik lag achter het glas en volgens mijn ouders kan ik het me niet meer herinneren want ik was nog geen twee. Papa kwam elke dag, dat was een hele tocht, na zijn werk, zeker tien kilometer door weer en wind en dan niet aaneensluitend aan zijn werk, nee vroeger waren bezoektijden bezoektijden, zat hij daar, na zijn werk en fietstocht, onder etenstijd, zonder eten, te wachten tot hij eindelijk zijn meisje kon zien.

Het was het lichtpuntje van mijn dag, ik had weinig besef van tijd. In het begin van mijn opname, keek ik bijna altijd naar het raam, wachtend op mijn papa, als hij er niet stond dwaalden mijn ogen af naar andere plekken, veel kindjes zag ik achter ander glas, ernstig ziek zijn aan rare slangen en kastjes verbonden, nooit praatte iemand daar met mij over, nooit vond ik troost in de benadering van de verpleegkundigen, mogelijk dachten ze dat ik het nog niet begreep en het aan mij voorbij ging, maar dat deed het niet, ik vond het erg triest en eng en ik begreep niet dat ik moest opknappen en dat ik er dan weer uitmocht, ik dacht dat ik altijd blijven moest.

Ik had een vreselijke hekel gekregen aan een bepaald soort groen, hoe het komt weet ik niet meer, zijn het de chirurgenhesjes geweest, die me de hekel bezorgde?

Die lieverd stond voor het raam, en mocht niet naar binnen, nooit, ik huilde zachtjes, hij vocht tegen zijn tranen, hoorde ik later van hem, veel later.

Hij had een zakje mee en hij klampte een zuster aan, de zuster knikte en nam het zakje aan en kwam het mij brengen. Snel maakte ik het zakje open, het was de verbinding met thuis, maar ik schrok en moest vreselijk huilen, papa’s verwachtingsvolle gezicht zakte weer af en keek weer ontzet. Later vertelde hij, dat hij zich zo verheugd had op een blij koppie van mij, hij had de markt afgewacht om iets voor me te kopen, veel geld had hij niet, dus de keus was klein, maar dit had net gekund, hij had wel mooiere dingen gezien, maar ja, te duur en er mocht niks van de prijs af.

In het zakje zat een groen paardje, het groen waar ik zo bang van was geworden, ik heb uren gehuild en papa werd weggestuurd, het paardje lag verstoten op de grond.

Had ik het paardje nog maar.

Zilvertje (25-08-06) Uit: Herinneringen aan mijn vader) 

Foto: Papa met mijn jongste dochter, vlak voor zijn overlijden.

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2006-08. Bookmark de permalink .

17 reacties op Kind en ziekenhuis (1960)

  1. lidy zegt:

    Trudy lieverd, hier wordt een medemens stil van…..

  2. Annet zegt:

    Heel mooi verhaal. Vaak kunnen kinderen zich heel veel herinneren van hun eerste jaren. Het wordt zo vaak rationeel weggeworpen door de gevoelsarmen onder ons en die het niet kunnen helpen.
    Het groen van de eenzaamheid en verlatenheid en dan dat paardje van je vader………………
    Ontroerend Zilvertje……………

  3. Zilver zegt:

    Annet, terwijl jij bij mij was, was ik bij jou, ik denk dat ik wat ik bij jou schreef ook hier ga plaatsen vind je dat goed? Blij dat jij er zo mooi over schrijft, zonder je pen in onkruit te dopen.
    Dank voor je reactie, ik ben zo blij dat ik al die verhalen eruit kan gooien, ik hoop ook, dat mensen er dingen uit kunnen oppikken en er mee gaan de slag gaan, want het leven is zo eenvoudig, als je luisterd en liefhebt en liefjes strooit, want jij vroeg laatst wat strooi je het liefst en waar?
    Nou, ik stooi het liefs, liefjes, omdat dit het pad vrediger maakt.

  4. Berbara zegt:

    Mooi indringend verhaal!

  5. Zilver zegt:

    Lidy,ik had zo een lieve vader, mijn mond staat er bijna nooit stil over.

  6. Zilver zegt:

    Berbara, vroeger was het zo streng in de ziekenhuizen.

  7. doranne zegt:

    wat een mooi, triest, liefdevol verhaal,
    ik wordt er helemaal warm van

  8. Zilver zegt:

    Doranne, wat deden ze vroeger moeilijk he, zo heb ik mijn tien jaar jongere broertje vier weken niet gezien, hij is dan wel een stukje jonger, maar onder de zestien mocht je niet op d kinderafdeling komen, mijn moeder hield hem dan voor het raam, hij lag 4 hoog, maar dan zag ik toch een glimp van he, nu is dat gelukkig beter geregeld.

  9. doranne zegt:

    tegenwoordig is het misschien beter geregeld maar 20 jaar geleden nog niet, ik heb eeb tweeling, lag de een in het ziekenhuis mocht de ander er niet bij, hadden ze even niet bedacht hoe ik dat als (toen) alleen staande moeder met lange reistijd naar het ziekenhuis traumaloos(voor de kindjes) moest regelen.
    oh wat ben ik blij dat het nu allemaal wat vriendelijker is.

  10. Zilver zegt:

    Doranne, dus jij hebt ook zo een nare ervaring, wat zul jij je moedeloos hebben gevoeld, nee, erg meedenkend was het toen niet, hoe heb je dat gered?

  11. K zegt:

    Wat een aangrijpend verhaal! En wat vreselijk dat hij onbewust een héél verkeerd cadeau kocht.
    Toen ik twee was heb ik gelijktijdig met mijn oudere zus in het ziekenhuis gelegen om de amandelen geknipt te krijgen. Ik weet niets meer daarvan maar mijn oudste zus vertelde aan mijn moeder dat ik ’s morgens geen pap wilde eten. Voor straf kreeg ik niets te drinken. Mijn moeder was daar boos om want het is noodzakelijk veel te drinken na zo’n ingreep. Thuis kregen we veel ijs de dagen erna. Waarschijnlijk vond ik dat een stuk lekkerder! Ha!

  12. Zilver zegt:

    K, wat erg, dat ze dat zomaar kunnen doen, wat erg ook voor je zusje, want ze begreep de ernst.

  13. Moonfairy zegt:

    wat ben je toch een prachtig verhalenmens
    dank je wel kus Moon

  14. Zilver zegt:

    Dag Moon, dank je.

  15. Bep zegt:

    Wat een ontroerend verhaal Zilvertje. Kan me er alles bij voorstellen.Inderdaad je had alleen de bezoekuren. Ik zie mijn moeder ook nog voor het raam van het ziekenhuis staan. Was een jaar of zes en moest vreselijk plassen maar geen zuster die kwam. Mijn moeder toch naar de afdeling en er een zuster bijgehaald. Het was ook op een zondag en ’s middags pas bezoek. Mijn ouders kwamen bij het raam kijken. Maar dat alles is wel alweer 55 jaar geleden. Het gaat nu wel anders maar fijn is het toch nooit.

  16. Zilver zegt:

    Hallo Bep, ja, gelukkig is het wel beter geworden.
    Toen ik vroeger in het ziekenhuis lag, mocht ik niet mijn ouders bij me, ik had gevoelige longen en ik stikte bijna altijd, ze waren bang dat ik dan weer zieker zou worden en daarom moest ik zonder bezoek.

    • Benjamin zegt:

      In 1960 heb ik zelf als baby van 3 maanden ca 4 maanden in het ziekenhuis gelegen. Ook alleen bezoek van achter het glas mogelijk. Nu bijna 52 jaar heb ik daar behoorlijk last van. Ik loop nu wekelijks bij de psycholoog. Volgens mij is het geen goede start geweest en het begin van hechtingsproblemen. Op de lagere school ben ik veel gepest en vriendschappen zijn alleen oppervlakkig. Er zijn nog meer dingen gebeurd maar het wordt anders een lang verhaal.
      Mijn vraag is zijn er meer mensen die zich hier in herkennen en relatieproblemen hebben?
      benjamin007@live.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s