De mooiste vrouw van de Zaanstreek.

Ze stond in de tuin, een oude grijze vrouw en ik dacht, het is nu of nooit. Ik riep: “oehoe, oehoe!” Maar ze reageerde niet. Een knappe jongen man reageerde wel en keek vragend mijn kant uit. Ik zei: “Het is toch de mevrouw die hier al heel lang woont?” Hij knikte, maar niet erg vriendelijk. “Ze is doof!” Zei hij wat hard en nors, maar hij liep toch naar haar toe en liet haar mijn kant uit kijken.

Ze begon te lachen en maakte een vreugdehupje, ja, ze herkende mij nog.

Het was 1976 en ik zat in haar (Nanny) gezellige woonkamer samen met haar man, Jaap. Ik kwam afscheid nemen, ze hadden mij groot zien worden, ik liep altijd langs hun Paradijsje als ik naar school ging en werd altijd binnen geroepen. Ik ging op mezelf wonen en studeren en ik kreeg een prachtig oud Bijbeltje mee, met opdracht: (Blijf je liefde verspreiden en geloof in je kracht en talenten) Ik was maar wat trots met dit Bijbeltje van deze lieve mensen. Voor ik wegging, liet Jaap mij zijn nieuwe werken zien, hij was een bekende schilder in de Zaanstreek en ik heb het altijd een eer gevonden dat ik bij hen over de vloer kwam.

We zijn samen naar binnen gelopen, zoon keek niet blij. Nanny verontschuldigde zich voor haar haast tandenloze mond en grijze haar, met haar prachtige bruine ogen keek ze me doordringend aan en zei: “Het is niet eerlijk hè dat vrouwen zo lelijk oud kunnen worden.” Ik greep haar in mij armen en knuffelde haar zacht, Nanny je was ooit de mooiste vrouw van de Zaanstreek, maar nu ben je de liefste.

Zoon hield ons spiedend in de gaten en Nanny keek zijn kant op en zei, dat hij zich niet overal mee moest bemoeien. Nanny, hij is zuinig op je, wees blij, zei ik zachtjes, ik had wel kwaad in de zin kunnen hebben. Nanny schudde haar hoofdje en zei dat hij zich met zijn eigen zaken moest bezig houden. 

Ik ben nog steeds een vreemde hoor, zei ze zachtjes en ik dacht, dat weet ik nog wel, ze werd door veel dorpsgenoten gemeden, niet alleen uit jalousie, maar ook, omdat ze anders was. Maar wat is anders? De echte mens, die eerlijk is en oprecht al dan niet met een kronkeltjes, is me zo dierbaar.

Nanny vraagt of ik snel weer terug kom, ja, dat beloof ik plechtig en we knuffelen nog wel drie keer en zwaaien tot ver om de hoek. 

http://www.nieuwsbank.nl/inp/2000/11/23/E063.htm


Zilver.

Advertenties

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2006-08. Bookmark de permalink .

7 reacties op De mooiste vrouw van de Zaanstreek.

  1. lidy zegt:

    mooi, zo is het…

  2. Zilver zegt:

    He, Lidy, ja, zo is het, ik ben zo blij dat ik haar weer zag, was zo lang geleden, ik zweef de hele dag al.

  3. doranne zegt:

    wat een heerlijk warm stukje,
    ik zie je gewoon zweven
    zeker weten dat het niet door het prikje van de kaakchiruch kwam?

  4. Zilver zegt:

    Doranne, die heeft alleen offerte uitgebracht, daar werd ik niet zweverig van, viel zowat uit mijn stoel!

  5. Cor zegt:

    mooimooi en waar

  6. K zegt:

    Ja, zulke karakteristieke mensen zijn zó waardevol voor de maatschappij, maar helaas zo zeldzaam tegenwoordig.

  7. Zilver zegt:

    K, ik kom er gelukkig nog genoeg tegen, maar vaak leven ze zeer geisoleerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s