( DE WEG KWIJT? )

Als jong meisje kocht ik ansichtkaarten van de prinsjes in hun doopjurk, heel lang heb ik die bewaard. Ze zaten in een doosje met mooie dingen. Jaren later zag je die leuke jongens ook op het bordes tijdens Koninginnedag, dat was genieten. Net als alle kinderen van de hele wereld genoten ze van al die kleuren, van de muziek en al die mensen en reageerden ze zoals alle kinderen doen. Soms zag je beelden van hoe de kinderen samen met hun ouders genoten van een vakantie of een dagje in de tuin.

En dan ineens zijn ze groot, hebben ze gestudeerd en zelf een gezin. Zijn ze helemaal niet meer zo jong, Friso is al 43 jaar hoorde ik en ik dacht waar blijft de tijd? Op straat zou ik hem niet eens herkennen. ( nu wel )

Vorige week moest ik voor mijn gezondheid veel in ziekenhuizen zijn en op vrijdagmiddag bij thuiskomst hoorde ik het bericht van Friso zijn ongeluk in de sneeuw, mijn dochter had me er ook al in een mail een link over gestuurd. Radio aan, op internet nieuws zoeken en de tv aan.

Ik was geschrokken, mam, doe niet zo dom, reageerde een van mijn jongere kinderen, het is gewoon maar een man. Van veel weet je het niet eens als zo iets gebeurd. Tja, dacht ik, dat kan wel zo zijn, maar deze man had ik vroeger in mijn doosje met doopjurken en andere schatten, ik ben opgegroeid met deze jongens, wel van een grote afstand, maar ik ken ze al vanaf dat ze waren geboren, het is ook een deel van mijn geluk en jeugd. En een ieder mag vinden wat hij vindt van het koningshuis, maar omdat je veel van hen leest en ziet, raken het toch min of meer lange afstand bekende van je. Zijn het mensen die altijd bekeken worden, nou dat lijkt me heel naar, iets waar je niet echt voor kiest bij je geboorte. Friso staat bekend als heel geleerd, leuk en normaal.

Dan nog maar te zwijgen over de familie, die arme kinderen en die arme moeder, de koningin. Ik wens hen allemaal veel sterkte en ik hoop dat het goed gaat aflopen, maar ik begin nu toch wel te vrezen. Gisteravond was de neurochirurg Kees Tulleken op de tv de arts die zijn beroepsgeheim heeft geschonden, wat een sukkel, die man is de weg kwijt, dit mag nooit. Ik vond hem ook niet zo sterk overkomen, wat is er met die man aan de hand? Ik denk eerder dat zijn vrouw hem in bescherming had moeten nemen, zo te zien en horen kan hij het al niet meer zelf. Hadden ze verwacht dat we met een vlaggetje naar hen zouden zwaaien? Ik vind wat ze gedaan hebben niet kunnen, het beroepsgeheim moet je als arts naleven, te allen tijde.

Zilvertje,

Wat Geert kan, kan ik ook en vandaag is mijn meldpunt geopend, het meldpunt: rare snoeshanen.

Waar Geert meer kijkt uit welke cultuur iemand komt, en waar je hem op af kunt zeiken, kijk ik gewoon naar de ergernis en het gevaar dat iemand oplevert. ( En op mijn lijstje zie ik geen Polen, maar wel rare snuiters )

Als eerste komt Geert zelf op die lijst, want hij doet mijn naam als Nederlander geen eer aan. Hij valt maar steeds vrouwen met een hoofddoek aan en mensen uit andere culturen, hoe laf.

Op twee alle mensen die tot zijn partij behoren die door brievenbussen plassen en buurvrouwen en gezin bedreigen en mensen met een ander geloof schofferen.                          ( drankorgels )

Op drie alle hoge pieten van de banken die ons voor de gek hebben gehouden.

Op vijf alle uitvreters van de verzekeringsmaatschappijen.

Op zes, alle rijke mensen die niet willen delen en die overal korting willen en de boel bedotten.

Op zeven de Nederlandse Spoorwegen, die treinen heeft laten ombouwen tot luxe praathoekjes, met stopcontacten voor de eersteklassers, terwijl er geen wc in de trein te bekennen is in de trein die ik altijd neem en ik betaal ook de volle mep, terwijl de trein niet eens goed op tijd rijdt, bij een vlokje sneeuw, liever in bed blijft en geen informatie geeft als je uren staat te verrekken van de kou op een perron.

Op acht Henk Bleker, die onze natuur vergiftigt, terwijl hij juist zo van de bijtjes en de jonge blommetjes is, maakt hij alles morsdood en is hij een draaikont van het zuiverste water. ( Hedwig Polder )

Op negen alle automobilisten die me echt van mijn fiets af rijden omdat ze denken dat ik aan een centimeter rijweg genoeg heb.

Op tien de strooiwagens die niet de voet-en fietspaden strooien.

Wie mag er van u aangemeld worden?

Zilvertje.

 
Als ik niet werk gaat mijn wekker veel later, om zes uur gaat hij af, dan luister ik in bed nog het nieuws en dan ga ik alles klaarmaken, de kachel hoger en warme sokken aan. Deze ochtend viel het me nog zwaarder, de hele nacht heb ik liggen hoesten en snotteren en de hoofdpijnen zijn ondragelijk, mijn ogen zitten dicht en al mijn spieren doen pijn. Maar het lukte en toen de scholen begonnen, ben ik er weer ingegaan, ik kon niet anders, te ziek.
Om elf uur heb ik het weer geprobeerd, ik slik alleen maar pijnstillers en drink water, krijg het bijna niet door mijn keel, maar het moet. Ik verheug me op het weer beter zijn, wat is dat toch fijn, iets waar je niet altijd bij stilstaat.

 
Ik heb wat was opgevouwen en ik ga straks de afwas doen en dan weer snel in bed, het zijn kleine speldenprikken in het huishouden, een emmer sop en stofzuiger zijn hard nodig, maar het gaat even niet.

 
Griepgedicht

 
Het monster heeft ons gegrepen
Laat het vocht lopen uit onze neus
We snuiten en we rochelen
We hebben totaal geen keus

We waggelen en duizelen
Van bed naar stoel naar wc-pot
We toeteren en toeteren
Het is louter snot

En buiten is het prachtig weer
De zon schijnt warm en zacht
Nog even doorzetten
Beterschap komt na deze nacht

 
Zilvertje. ( heeft u het al gehad dit jaar en hoe vond u het? )

Deze week eten we oud brood
Zijn we te vinden op de sloot
Gingen we met de billen bloot
Waren de investeringen groot

Onze bestellingen bellen we af
Zien we de mededeling als een straf
Stonden we om 20.00 uur paf
Was de lol er af

We hadden al voor een tocht
Flink  ingekocht
De garage werd ontdaan van vocht
Plek voor tientallen voor wie een slaapplaats zocht

Mijn moeder maakte pannen linke soep
Bordje slaapplaatsen vrij op de stoep
Gasten vind je nu alleen met een loep
We troosten ons met snoep

Vader berekent de onnodige kosten
Moeder hangt als een dweil in de deurposten
En wij voelen ons als vorsten
Er was nooit zoveel eten in huis zelfs zalige winterworsten

We gingen er voor
We zongen in koor
Maar nu zijn we poor
Want de Elfstedentocht gaat niet door.

Zilvertje.

Hand en hand liepen ze over straat, men noemde hen het Zwanenmeer. Ze waren al bij elkaar vanaf hun puberteit en hadden allebei flink gestudeerd, maar dat wist haast niemand. Men vond hen raar.

 
Ze hadden een kindje gekregen en op de dag dat het kindje groot genoeg was om mee te lopen, liepen ze met zijn drieën hand in hand over straat, hun kindje in het midden. Omdat ze liepen met ongelijke benen en mama heel groot was en pappa heel klein, werd het kindje liefdevol van kant naar kant getrokken, het was een apart gezicht. Maar ze hadden er zelf geen problemen mee, ze zagen er zo gelukkig uit.

 
Vader en moeder liepen op speciale schoenen, met een dikke zool en de schoen maakte een aparte draai, alsof de voet de andere kant op keek, heel wat blikken van buitenstaanders beleven haken aan die schoenen, aan de ongelijke tred, aan het wonderlijke schouwspel. Vaak dacht ik na over die naam, het Zwanenmeer en eigenlijk was het een erenaam, want ondanks al hun lichamelijke beperkingen liepen ze elke dag en was het wonderschoon om te zien, de liefde spatte er vanaf en ja, het leek op een prachtige dans, van links, naar rechts, van hoog naar laag, zwierende armen en een klein jong zwaantje pronkte gelukzalig in hun midden.

 
Maar niet iedereen zag deze dappere schoonheid, puberjochies konden het niet laten om ze te bespugen en ze na te roepen, om te zeggen: je hebt poep onder je schoen, en dan keek mama Zwanenmeer onder haar schoen en deed moeite om niet om te vallen. Schoolkind Zwanenmeer had het niet makkelijk op school en het duurde maanden voor iemand bij haar kwam spelen, maar dat werd dan ook haar beste vriendin, die er niet weg te slaan was, want het was er knus in huis. Er stond een piano en het was er zo heerlijk kindvriendelijk, met een grote bank die wel een boot leek en waar je uren in kon spelen met lego, kon slapen en eten en tv-kijken tot je moe naar boven gedragen werd.
Hoe komt het toch dat veel mensen vijandig staan tegenover mensen die een beetje anders zijn? Hoe hebben veel mensen uit het buitenland niet geleden onder grove en brutale opmerkingen, geleden onder het buitensluiten. Hoe mensen die moeite doen onze taal te spreken worden uitgelachen als er een accent is, of als er een grammaticafoutje wordt gemaakt.

 
Geef mij maar het Zwanenmeer in al haar schoonheid en liefde en de mensen uit andere landen met al hun dierbare gebruiken,  want wij sukkels ( Nederlanders )  zijn vaak domme ganzen.

Zilvertje. ( Een variatie op het echt bestaande echtpaar met kind, bekend in de Zaanstreek en de ongelijke strijd die gastarbeiders hebben moeten ondergaan in de jaren zeventig )

 
Ze had ramen van wit kant, ijsbloemen, een wonderlijk mooi gezicht, met haar adem maakte ze een kijkgaatje om de wereld te zien. Ze had geen dubbel glas en een kachel die alleen in de kamer stond en die verwarmde niet voldoende om het huis warm te stoken. Vroeger toen ze nog jong was, was het geen probleem, het huis tochtte nog niet zo, nu slaan alle muren door, de voegen zijn bejaard en de kleding was vroeger dikker, berekend op koude tochtige huizen, met alleen een kolenkachel in de woonkamer. Klusjes werden gedaan door haar man, maar nu had ze niemand meer, ze was ook al 96 jaar. Ze had iedereen overleefd.

Bij die winter die ook zo koud was als deze, zo een vijftien jaar terug was ze nog fit, ze fietste nog en kookte elke dag een voedzame maaltijd en zeemde nog haar ruiten met veel liefde en spiritus, maar nu kon ze alleen nog naar buiten met een rollator, maar met deze gladde wegen was het onmogelijk.  Haar eten kwam uit blik of uit de diepvries, kant-en-klaar, maar het werd al vaker brood gedoopt in bliksoep. Gelukkig had ze voldoende blikken in huis, maar toch, elke week was er wel iets op en nu had ze geen wc-papier meer.

Tuurlijk, ze had de oorlog nog meegemaakt, dus zo snel zou ze niet bij de pakken neer gaan zitten, ze nam haar billen af met een Margriet in reepjes gescheurd en waste haar bips met een washandje, maar toch….. ze miste ook de mensen, als ze even buiten was, deed dit haar altijd goed, al was het maar het praatje met het meisje van de kassa en de wind op haar kreukelige wangen.

 
Op haar stoel zat ze naar buiten te staren door het kleine ijsbloemengaatje, de sneeuw kleurde de straten wit, de auto’s gleden en slipten, de kinderen joelden en de moeders met kinderwagens, doken diep in hun kraag en duwden en duwden de wagens door de sneeuw. En toen ging de bel, een wildvreemde man stond voor haar deur en vroeg: kan ik boodschappen voor u doen? Ze was zo blij! Ze gaf 50 euro mee, ze had niet kleiner. Waren er toch nog mensen die aan haar dachten. Het lijstje was kort, wc-papier, koffiemelk en een zakje drop voor haar zere keel. Eindelijk een mens die zich om haar bekommerde, vast een buurman. Ze ging na het deurbezoek snel koffie maken voor als die aardige man terug zou komen, ze zocht de koekjes en kamde haar grijs en stug krullende haar…….

Maar het is nu al drie dagen geleden en de man is nog niet terug. De koffie is oud en haar vertrouwen in de mensheid is weer geschonden, het was het briefje van 50 waar ze de hele maand mee moest doen…… en het was nog maar de eerste week van de maand. Of zou de man iets zijn overkomen? Dat wordt deze maand geen wc-papier, koffie zonder melk, een zere keel en karige maaltijden, zou het dan toch tijd worden voor een bejaardentehuis?

Zilvertje.

Vijftien jaar geleden had ik een klein warm kindje in mijn armen, hij was geboren in een erg koude winter, de winter van 1997. Hij was behoorlijk over tijd, maar de arts lachte het weg: zou u uw verjaardag uitkiezen in zo een koude week?

 
Hij werd geboren op 15 januari, de dooi was toen ingetreden en ik kon weer de straat op, want met die ijsstraten en die dikke buik was het onmogelijk te lopen. Die week er voor had ik me op de bank genesteld, dekentjes, kussentjes, drinken, eten, ik keek de Elfstedentocht. Ik heb er vanuit de huiskamer al heel wat gezien in mijn leven, begin jaren tachtig, ik denk 1985 en 1986 was het denk ik keek ik het met de oudste kinderen, ook in de dekentjes en met lekkers, we woonden toen in een voormalig grachtenpand, heel groot, heel oud, heel zalig. Een boer won de Elfstedentocht toen twee maal, ben zijn naam vergeten ( van Benthum? ) en in 1997 won weer een boer, Angenet of zo, een spruitjesboer. Was ook het jaar van die grappige jongen die tweede werd en zo mooi kan zingen.
Maar er waren ook namen als Jeen van der Berg  en oei, nu ben ik ze vergeten van eerdere tochten, toen de beelden nog zwart wit waren en je maar kleine stukjes zag en ik geloof ook nog met vertraging, want zo luxe als het nu opgediend wordt zo ver was de techniek nog niet. Ik kan me nu al verheugen op beelden vanuit de muts van de sporters of vanuit de schaats, vanuit de helikopter en vanaf mooie bruggen.

 
Er zijn al ergernissen over treinen die er mogelijk niet eens naar toe rijden omdat ze blijven steken op een bevroren wissel. Er wordt gefluisterd dat Alex zijn schaatsen uit het vet haalt en dat de broer van Linda de Mol in elk dorpje waar je een stempel kan krijgen voice-kinderen heeft staan die je toezingen met een UNOX-WORST in de hand en dat kun je dan op vrijdagavond terugkijken. ( arme kinderen ) Dat Geert Wilders hekel heeft aan de kou en nu wel waardering heeft voor gezichtsbedekkende bekleding en al gesignaleerd is op de Bonke Vaart in een boerka met bont en schaatst op ijzers scherp geslepen door een Islamitisch slager want dat was de enige man die nog een aanzetmes had om ijzers scherp te slijpen.

 
Mark Rutte rijdt ook de tocht en zijn secretaris rijdt pal achter hem aan, voor het geval hij zich ergens misrekent. Emiel Roemer kan helaas niet meedoen, zijn partij zit niet meer in de lift en nu zijn ze met zijn alle de lift weer aan het zoeken. De mevrouw van NS-reizigers mag niet komen, want die is nog te beroerd om sorry te zeggen tegen alle bevroren tenen van Nederland. Want dat weet u mogelijk niet, maar niet overal in Nederland staan wachthokjes waar je op een trein kan wachten en als ze er wel zijn, zijn ze soms op slot, of ze bestaan helemaal uit ramen en die liggen er helemaal uit ( Krommenie ) of er brandt geen kachel en een wc is er al helemaal niet en dan vier, vijf uur of nog langer te moeten wachten op een trein valt dan niet mee, helemaal niet als je oud bent of een kindje bij je hebt, of je jezelf vervoert per rolstoel en ja, dan zeggen ze wel, dat er koffie werd uitgedeeld, maar niet daar dus, daar waar het zo hard nodig is. Nou dan doen die Friezen het toch beter en dat is niet eens een bedrijf, maar een vereniging. Laat ik maar zo zeggen lang leven de Elfstedentocht, want straks komen de rayonhoofden bijeen.

http://ijsdikte.priapisten.com/

 
Zilvertje.

Zilversneeuw in De Zaanstreek.

Hier  ( Zaanstreek ) lag gister en vandaag een klein wit poederlaagje sneeuw, net oliebollenpoedersuiker en het is erg koud, ik heb overal de matten voor de deuren omhoog gelegd, gaten dicht gestopt, nu alleen nog de verbinding met de droger naar buiten toe dichtstoppen. Mijn kleine tuin kwam al tot leven, maar alles is nu is de kiem gesmoord. Gisteravond was het hier spek glad, twee maal kwam de strooier langs. Het is een late koude gast die binnen sluipt. Men schaatst vanavond een marathon en de Elfstedentocht zit in het vet

 
Vandaag komen mijn laarzen die ik bestelde bij Zalando, ze waren peperduur, maar nu in de uitverkoop bijna te geef, ik had ze nodig, niet als nu het voorjaar was gekomen, maar nu het weer koud wordt kan ik haast de deur niet uit, mijn rechterbeen is zo dik en ik moet alleen nog het ziekenhuis plannen, verder is alles al geregeld, maar zonder een stevige laars kom ik er niet. Mijn andere winterlaarzen zijn onbruikbaar, mijn rechterbeen is er uit geknapt, heb ik ook eens met een spijkerbroek gehad, een been kan zo dik worden als het pootje van een olifant. De enige laarzen die nog redelijk passen hebben een hak en daar kom ik nu niet ver mee met dat zere been en met de gladde weg.

 
De bel was weer stuk, en die moet je wel hebben als je spullen bezorgd krijgt, maar de bel die ik kocht is al stuk, die dingen maken ze zo goedkoop, de materialen begeven het al als je het in elkaar zet, schande, dit is me nu al twee maal overkomen, ik schaf de bel af, ik ga op zoek naar een klopper en als ik die ook niet vind, dan maar met de knokkels tikken.
De koningin is jarig, van harte majesteit, ik zou wel willen weten wat ze van de nieuwe serie vindt, ik heb er een klein stukje van gezien, ik vind het beledigend, onze Trix kan zich niet verdedigen. Ik vind dat dit niet kan, het moet pijn doen als je jezelf ziet neergezet op deze manier.

 
De nieuwe serie dokter Deen vind ik prachtig, doet me denken aan vroeger, Sil de strandjutter, mooie tijden. Verder heb ik nog heel veel te vertellen, maar niet hier, dag allemaal!

Zilvertje.

 
We hebben het er al over gehad, de Koninklijke wachtkamer en poepdoos van het Centraal Station in Amsterdam. Dat u en ik het nooit zouden zien en dat wij een euro moeten betalen voor onze plas, dat wij gewone burgers ondergescheten worden door de duiven op de wachtbankjes en zitten op zwaar vervuilde en koude perrons, maar dat de hele familie van Trix mag wachten en mag poepen en plassen in de lux verbouwde wachtkamers, een ding is over het hoofd gezien, de familie rijdt zelden tot nooit met de trein.

 
De baas van de NS, schreef mij onlangs, hij vond dat ik gelijk had, we mochten kijken, niet in het echt, maar op internet zouden we ons mogen vergapen aan al dat schoons. Verder sloot hij niet uit, dat als het nog slechter met de NS zou gaan, omdat we met zijn allen al meer weigeren om in de vieze treinen, die nooit op tijd, of zelden aankomen te reizen, hij de mooie wachtkamers beschikbaar stelt aan het Leger des Heils, voor de nachtopvang tijdens de winter. Het zou een prachtig cadeau zijn voor de jarige organisatie, die 125 jaar lang mensen aan de onderkant van de samenleving helpt en als ik me niet vergis is ook de directeur Leger des Heils Amsterdam vandaag jarig ( Henk Dijkstra)

Leger en Henk, van harte.
Link naar de mooie wachtkamers.
Zilvertje.

 
Hij doorzocht dan zijn zakken, zijn boodschappentas, liep de weg terug, maar nooit vond hij het. En op een dag kreeg hij een ingeving, hij kocht alleen maar een komkommer, dan hoefde hij zich alleen maar op het geld te concentreren en vroeg weer extra geld bij de kassa, vijftig euro. Hij kreeg het netjes en even wist opa Teun het niet meer, het lag dus aan hem zelf als hij het niet kreeg, mogelijk viel het al die andere keren of of….

Hij keek het meisje eens goed aan, nee, bij dit meisje was hij nooit, hij de oude snoeper, koos altijd dat blonde jonge meisje uit, die was er altijd in het weekend, die rook zo lekker en lachte zo grappig. Hij bedacht dat hij het in de nieuwe week zou herhalen maar dan bij haar. In het weekend ging opa weer naar de buurtsupermarkt en kocht weer een komkommer, vroeg weer extra geld, vijftig euro, hij concentreerde zich goed en bemerkte, dat het meisje heel aardig was, allemaal lieve dingen zei, zo van: leuk u bent er weer en bla, bla, bla, maar de vijftig euro kreeg hij niet. Daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag! Zei het meisje heel schattig en begon al aan de volgende klant. Opa, keek haar aan en vroeg: waar is de vijftig euro? Vragend hield hij zijn bibberende hand op. Het meisje keek hem niet begrijpend aan en werd rood.

 
Opa heeft er werk van gemaakt, is naar de baas van de zaak gegaan en vanaf dat moment werd het meisje scherp in de gaten gehouden en wat bleek, bij oude mensen en mensen die wat minder vermogens hadden, deed ze niet zo eerlijk met het geld, ze wisselde verkeerd in het nadeel van de klant of ze gaf het gepinde geld niet. Stak het in eigen zak.
De baas van de winkel schaamde zich dat dit nooit eerder aan het licht gekomen was en opa werd beloond met 1000 euro en een fruitmand met een lekkere fles wijn er in. Het meisje bekende, ze zat nog op school, maar thuis moest ze ook de boel draaiende houden, haar moeder was aan de drank, had een kleine uitkering, maar verzoop alles.

 
Het dorp was niet zo groot, dus opa hoorde al snel de ware toedracht en schreef het meisje een brief en gaf die haar in het weekend bij het afrekenen van zijn boodschappen. Daarin bood hij hulp aan. En zo geschiedde, het meisje kreeg een taakstraf opgelegd, maar had er wel van geleerd, opa Teun zorgde voor hulp voor de aan drank verslaafde moeder en liet van zijn 1000 euro hun huisje opknappen en leerde de daar nog wonende kinderen het verschil tussen goed en kwaad, moeder raakte van de drank af en het werd weer een leuk gezin en opa Teun werd hun opa.

 
Op een dag vroeg ik aan opa Teun, waarom heb je dit nou gedaan opa, want je had alle reden om boos te zijn? Opa schudde wijs zijn hoofd. Kind, ik had met al mijn grijze haren nog heel wat te leren, ik  keek nog steeds naar de meisjes… en koos haar altijd uit en fantaseerde over haar, dat was de les die ik moest leren voor ik mijn ogen sluit, niet altijd zo een jager te zijn, maar een redder te worden.

Zilvertje.